Αυτός ο Σεπτέμβρης του 2015, μας αποχαιρετάει με πολύ κρότο…
Μέσα σε όλα εγένετω το ασύλληπτο: Βρέθηκε νερό στον μακρινό πλανήτη Άρη.
Τι μπορεί να σημαίνει αυτό για την ανθρωπότητα;
Μα ένα σωρό πράγματα…
Μπορεί σε δεκάδες ή εκατοντάδες χρόνια, η ανθρώπινη φυλή να μπορεί να μετοικήσει σε έναν άλλον πλανήτη. Να μπορέσει να επιβιώσει και πέρα από τη γη.
Για να γίνει αυτό βέβαια, θα πρέπει να εξασφαλιστούν πολλά πράγματα. Κατ΄αρχήν η τεχνολογία να εκτοξευτεί σε θέματα εξέλιξης και καινοτομίας.
ΟΚ όμως! Την τεχνολογία δεν τη φοβάμαι. Είμαι σίγουρος πως θα πετύχει τους στόχους της. Το έχει αποδείξει εξ’ άλλου!
Αυτό που φοβάμαι είναι οι άνθρωποι. Οι «πρώτοι» που θα πάνε εκεί, πως θα υποδεχθούν τους «δεύτερους», τους «τρίτους» και πάει λέγοντας;
Φαντάσου τον διαστημοδουλέμπορο. Φαντάσου πόσα θα ζητάει από ανήμπορους γήινους για να τους μεταφέρει εκεί! Φαντάσου τον διαστημόμπατσο… Τι συμπεριφορά θα έχει; Τα φαντάζεσαι όλα τούτα;
Σκέψου τα επιπλέοντα πτώματα προσφύγων σήμερα στις θάλασσες – νεκροταφεία. Εκεί, απλά θα τους πετάνε στο «τίποτα»… στο κενό του διαστήματος και θα αιωρούνται γύρω από τον πλανήτη.
Σέλφι από τον Άρη με τους «νεκρούς αγγέλους» που ίπτανται σε αέναη περιστροφική τροχιά… (τίτλος βιβλίου από Αρειανή συγγραφέα που δεν θα πουλήσει μία στον Άρη αλλά θα γίνει best seller στη γη)
Συνεπώς… θα πρέπει η πρώτη αποστολη να μην αποτελείται από ρατσιστές, φασίστες, μπάτσους (με την στενή έννοια) αλλά και από «σταγονίδια» που αποτελούν τροφή των προηγούμενων!
Προσοχή όμως και στην γλώσσα! Να είναι μια! Κοινή για όλους!!!
Αυτό, όχι γιατί δεν μας αρέσει το multiculture και το multilanguage. Αλλά, γιατί απέδειχθει (αυτόν τον φοβερό Σεπτέμβρη) πως στη γη, όταν πάει καμιά φορά να συνενοηθεί ένας πρωθυπουργός με έναν τέως πλανητάρχη, το αποτέλεσμα βγάζει πολύ γέλιο και καθόλου… αποτέλεσμα.
Φέτος τον Οκτώβριο συμπληρώνεται ένας χρόνος συνεργασίας του σπουδαίου μας συνθέτη και δασκάλου Μίμη Πλέσσα με τον ερμηνευτή και ενορχηστρωτή Μαυρίκιο Μαυρικίου. Ένας χρόνος συνεργασίας που ξεκίνησε με μία συναυλία στον «Φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσός» τον Οκτώβριο του 2014 και συνέχισε, μαζί με την δεκαμελή τότε «Ορχήστρα των Αισθήσεων», με μία εξαιρετικά πετυχημένη περιοδεία στις γειτονιές της Ελλάδας και της Κύπρου. Τις γνωστές και αγαπημένες συνθέσεις του μαέστρου Μίμη Πλέσσα, διασκευασμένες με αγάπη, σεβασμό, ταλέντο αλλά και τόλμη από τον Μαυρίκιο, υποδέχθηκε και αγκάλιασε με μεγάλη θέρμη το μουσικόφιλο κοινό. Η πετυχημένη αυτή καλλιτεχνική σύμπραξη απέδειξε πως πράγματι υπάρχουν “τραγούδια που δεν έχουν εποχές”!
Στο πλαίσιο αυτής της συνεργασίας, την Δευτέρα 12 Οκτωβρίου 2015 θα δοθεί μια επετειακή συναυλία στον «Φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσός», με την συνοδεία της εικοσαμελούς πλέον «Ορχήστρας των Αισθήσεων», σε ενορχηστρώσεις και ερμηνεία του Μαυρίκιου Μαυρικίου και τον ίδιο τον συνθέτη στο πιάνο. Σε φιλική συμμετοχή θα ερμηνεύσουν τραγούδια του μαέστρου, με αλφαβητική σειρά, οι αγαπημένοι και καταξιωμένοι καλλιτέχνες Λένα Αλκαίου, Δάκης, Σόφη Ζαννίνου, Μελίνα Κανά, Κωνσταντίνα και Κατερίνα Ντίνου, οι οποίοι θα τιμήσουν με την συμμετοχή τους την επετειακή συναυλία με γνώμονα την αγάπη τους για την τέχνη αλλά και την αξία της φιλίας και της εκτίμησης μέσα στον χρόνο.
Μια επετειακή συναυλία εξαιρετικών αισθήσεων και απόλαυσης στην οποία θα ακουστούν κλασικά τραγούδια του Μίμη Πλέσσα διασκευασμένα από τον Μαυρίκιο, όπως: «Θα πιω απόψε το φεγγάρι», «Καμαρούλα μια σταλιά», «Όλα δικά σου μάτια μου», «Το άγαλμα», «Ποιά νύχτα σ’ έκλεψε», «Τι σου’ κανα και πίνεις», «Σταμάτησε του ρολογιού τους δείχτες», «Μέθυσε απόψε το κορίτσι μου», «Το φεγγάρι πάνω Θέ μου», «Σε βλέπω στο ποτήρι μου», «Αν είναι η αγάπη αμαρτία», «Έκλαψα χτες», «Γλυκά πονούσε το μαχαίρι», «Οι χάντρες», «Έχω στενάχωρη καρδιά», «Δώδεκα μαντολίνα», «Τόσα καλοκαίρια», «Η πρώτη μας νύχτα», «Ένας ουρανός μ’ αστέρια», «Ξημερώνει Κυριακή», «Αν σ’ αρνηθώ αγάπη μου». Παράλληλα όμως, θα ακουστούν συνθέσεις που θα ερμηνευτούν για πρώτη φορά από την δισκογραφική συνεργασία του Μίμη Πλέσσα και του Μαυρίκιου Μαυρικίου, η οποία θα κυκλοφορήσει μέσα στο 2015.
Μια νέα σειρά «έξυπνων» κινητών τηλεφώνων Nexus, καθώς και τον νέο υπολογιστή-ταμπλέτα της Pixel παρουσίασε η Google, σε μια ακόμη προσπάθεια να κόψει μερίδια αγοράς από την Apple.
Τα νέα smartphones είναι το Nexus 6P και το μικρότερο Nexus 5Χ, σύμφωνα με πρακτορείο Ρόιτερς και τους «Τάιμς της Νέας Υόρκης». Το πρώτο τηλέφωνο είναι σχεδόν τόσο λεπτό όσο και το iPhone 6 της Apple, έχει πλήρως μεταλλικό περίβλημα, κάμερα 12,3 μεγαπίξελ και βελτιωμένη οθόνη σε σχέση με τα προηγούμενα μοντέλα.
Τα νέα τηλέφωνα -που θα βγουν στην αγορά τον επόμενο μήνα- διαθέτουν, επίσης, το καινοτομικό χαρακτηριστικό Nexus Imprint, που επιτρέπει την ταυτοποίηση του δακτυλικού αποτυπώματος του χρήστη, ώστε να μπορεί να κάνει ασφαλείς χρηματικές συναλλαγές μέσω της συσκευής του.
Το Nexus 5X 16 GB (που κατασκευάζεται από την κορεατική LG Electronics για λογαριασμό της Google) θα κοστίζει 379 δολάρια και το Nexus 6P 32 GB (που κατασκευάζεται από την κινεζική Huawei Technologies) θα έχει αρχική τιμή 499 δολάρια.
Το νέο tablet Pixel C διαθέτει ισχυρότερο επεξεργαστή, μνήμη 3 GB και προαιρετικό έξτρα πληκτρολόγιο, ενώ «τρέχει» το νέο λειτουργικό σύστημα Android Marshmallow. Η τιμή του θα αρχίζει από τα 499 δολάρια και θα κυκλοφορήσει στην αγορά την περίοδο των Χριστουγέννων.
Η Google επίσης παρουσίασε μια νέα έκδοση της συσκευής Chromecast (με τιμή 35 δολάρια), που επιτρέπει την αποστολή (streaming) και προβολή περιεχόμένου από τα κινητά τηλέφωνα στην τηλεόραση μέσω του διαδικτύου.
Επίσης παρουσίασε μια αντίστοιχη συσκευή, το Chromecast Audio, που προσαρμόζεται στα ηχεία του χρήστη και δίνει νέες δυνατότητες ακρόασης μουσικής, καθώς στέλνει στα ηχεία μουσική από ένα κινητό τηλέφωνο, ενώ επίσης μετατρέπει το παραδοσιακό Hi-Fi σε ψηφιακό ασύρματο Wi-Fi.
Ο διευθύνων σύμβουλος της Google Σουντάρ Πιντσάι δήλωσε ότι υπάρχουν πλέον 1,4 δισεκατομμύρια συσκευές παγκσομίως που «τρέχουν» το λειτουργικό σύστημα Android, έναντι ενός δισεκατομμυρίου πριν από ένα έτος.
«… Είμαι αρκετά μεγάλος σε ηλικία ώστε να θυμάμαι την εποχή του μεγάλου οικονομικού κραχ. Λίγα χρόνια μετά όμως, στα μέσα της δεκαετίας του 1930 – και παρ’ όλο που η κατάσταση ήταν αντικειμενικά πολύ χειρότερη από τη σημερινή –, η ατμόσφαιρα ήταν πια αρκετά διαφορετική. Ακόμα και οι άνεργοι, στους οποίους περιλαμβάνονταν και πολλοί συγγενείς μου, είχαν την αίσθηση ότι ‘θα καταφέρουμε να το ξεπεράσουμε’, ότι ‘τα πράγματα θα καλυτερεύσουν’…»
Αφιερωμένο στους ακτιβιστές που έχουν συλληφθεί μέχρι σήμερα κατά τις δράσεις του κινήματος Occupy (Καταλάβετε ) στις ΗΠΑ είναι το τελευταίο βιβλίο του αμερικανού στοχαστή Νόαμ Τσόμσκι, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος στις αρχές Οκτωβρίου με τίτλο «Occupy- Σκέψεις πάνω στην ταξική πάλη, στην επανάσταση και στην αλληλεγγύη».
Ο καθηγητής Γλωσσολογίας ζει σήμερα στο Λέξινγκτον της Μασαχουσέτης και, κόντρα στην ηλικία του (86 χρονών) κατεβαίνει σε δρόμους και πλατείες δίνοντας διαλέξεις κατά της επέλασης του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού.
«Το κίνημα Occupy» λέει ο Νόαμ Τσόμσκι «αποτελεί την πρώτη μεγάλη αντίδραση του κόσμου μετά από τριάντα χρόνια ταξικού πολέμου», ένα μαζικό λαϊκό κίνημα που ξεκίνησε από τη Νέα Υόρκη στις 17 Σεπτεμβρίου 2011 και γρήγορα εξαπλώθηκε σε χιλιάδες άλλα μέρη σε ολόκληρο τον κόσμο. Παρ’ όλο που τα μέλη του κινήματος βρίσκονται υπό στενή παρακολούθηση και έρχονται αντιμέτωπα με παρενοχλήσεις, μαζικές συλλήψεις και παράνομες επιχειρήσεις,τα διεθνή δίκτυα που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια του Occupy εξακολουθούν να καταστρώνουν σχέδια και να οργανώνουν διαμαρτυρίες εκφράζοντας ελεύθερα το όραμά τους για μια δημοκρατική κοινωνία των πολιτών.
Ο Τσόμσκι τονίζει ότι ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του κινήματος ήταν η ένταξη των ανισοτήτων της καθημερινής ζωής στην εθνική ατζέντα, επηρεάζοντας τον τρόπο δημοσιογραφικής κάλυψης, το επίπεδο ευαισθητοποίησης του κοινού, καθώς και την ίδια τη γλώσσα.
Ο Τσόμσκι, αντλώντας στοιχεία από μια έκθεση που δημοσίευσε το Ερευνητικό Κέντρο Pew τον Ιανουάριο του 2012 σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται το κοινό την ταξική πάλη στις Ηνωμένες Πολιτείες, επισημαίνει ότι οι ανισότητες στη χώρα «έχουν αυξηθεί σε πρωτοφανή ιστορικά βαθμό».
Από τη μελέτη του Pew προέκυπτε ότι περίπου τα δύο τρίτα του πληθυσμού των ΗΠΑ συνειδητοποιούσε πως υπήρχαν «πολύ έντονες» ή «έντονες» συγκρούσεις ανάμεσα στους πλούσιους και τους φτωχούς – μια αύξηση της τάξης του 19% σε σύγκριση με το 2009.
Τη δεκαετία του 1930, όσοι είχαν μείνει άνεργοι περίμεναν ότι κάποια στιγμή θα έβρισκαν και πάλι δουλειά. Στην εποχή μας, αν κάποιος εργάζεται στη μεταποίηση και υποθέτοντας ότι θα διατηρηθούν οι τρέχουσες τάσεις, ξέρει ότι οι θέσεις που χάνονται δεν πρόκειται να ξαναδημιουργηθούν.
Όπως αναφέρεται στον πρόλογο του βιβλίου στην αμερικανική έκδοση, ενώ για τη μαζική οικονομική καταστροφή που έχουν βιώσει οι Ηνωμένες Πολιτείες (με την κατάρρευση των τραπεζικών δανείων για τη στέγαση των φτωχών τάξεων) δεν συνελήφθη ούτε ένας τραπεζίτης, από τον Ιούλιο του 2013 και μετά έχουν συλληφθεί περισσότεροι από 7.760 άνθρωποι σε 122 πόλεις των ΗΠΑ επειδή συμμετείχαν σε δράσεις του κινήματος.
Εν μέρει η αλλαγή της αφήγησης -υπογραμμίζεται στον πρόλογο- έχει να κάνει με την παραδοχή ότι εκατομμύρια Αμερικανών πλήττονται από τη φτώχεια, ενώ το σύστημα της «ελεύθερης αγοράς» επιτείνει τη δυστυχία τους παρέχοντας «χρηματοοικονομικά προϊόντα» τα οποία τους συνθλίβουν περισσότερο από ό,τι οποιονδήποτε άλλον. Ο συνδυασμός της αρπακτικότητας των επιχειρήσεων και της κρατικής αδιαφορίας δημιουργεί μορφές κοινωνικού καταναγκασμού και δομικής βίας οι οποίες στρέφονται εναντίον αυτού που ο Τσόμσκι αποκαλεί «πρεκαριάτο» – όσων, δηλαδή, ζουν σε επισφαλείς συνθήκες στις παρυφές της κοινωνίας: των ηλικιωμένων, των φτωχών και των έγχρωμων. «Δεν αποτελούν πλέον τις παρυφές» γράφει ο Τσόμσκι «αρχίζουν σιγά σιγά να αποτελούν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας».
Προδημοσίευση
Ακολουθεί προδημοσίευση της πρώτης ενότητας του βιβλίου(μετάφραση Κατερίνα Χαλμούκου) που θίγει το μέγα ζήτημα της κρίσης του συστήματος που -παρά τα τεχνολογικά του επιτεύγματα- γεννά μεγάλο πλούτο και μεγάλη φτώχεια…
Ιστορικά στοιχεία για την οικονομία των ΗΠΑ
Τη δεκαετία του 1970 σημειώθηκε μια αποφασιστική καμπή στην αμερικανική ιστορία. Επί αιώνες, ήδη από την ίδρυση της χώρας, η κοινωνία μας αναπτυσσόταν, αν και όχι πάντοτε με τον ενδεδειγμένο τρόπο. Αυτή είναι βέβαια μια άλλη ιστορία· το γεγονός είναι ότι επρόκειτο για μια αναπτυσσόμενη κοινωνία με τα σκαμπανεβάσματά της. Όμως η γενικότερη πρόοδος ήταν επικεντρωμένη στον πλούτο, τη βιομηχανοποίηση, την ανάπτυξη και την ελπίδα. Υπήρχε η σταθερή προσδοκία πως τα πράγματα θα εξακολουθούσαν να εξελίσσονται κατά τον ίδιο τρόπο. Και αυτό παρατηρούνταν ακόμα και σε πολύ σκοτεινές περιόδους.
Είμαι αρκετά μεγάλος σε ηλικία ώστε να θυμάμαι την εποχή του μεγάλου οικονομικού κραχ. Λίγα χρόνια μετά όμως, στα μέσα της δεκαετίας του 1930 – και παρ’ όλο που η κατάσταση ήταν αντικειμενικά πολύ χειρότερη από τη σημερινή –, η ατμόσφαιρα ήταν πια αρκετά διαφορετική. Ακόμα και οι άνεργοι, στους οποίους περιλαμβάνονταν και πολλοί συγγενείς μου, είχαν την αίσθηση ότι «θα καταφέρουμε να το ξεπεράσουμε», ότι «τα πράγματα θα καλυτερεύσουν».
Υπήρχαν τότε μαχητικά και οργανωμένα εργατικά σωματεία, με κυριότερο την Ομοσπονδία Βιομηχανικών Συνδικάτων (CIO – Congress of Industrial Organizations), με έντονη δράση. Πραγματοποιούνταν μάλιστα καθιστικές απεργίες, οι οποίες προκαλούν τρόμο στον επιχειρηματικό κόσμο – το έβλεπε κανείς στις επιχειρηματικές εφημερίδες της εποχής –, επειδή η καθιστική απεργία δεν απέχει παρά ένα μόλις βήμα από την κατάληψη του εργοστασίου και την ανάληψη της διεύθυνσής του από τους εργαζομένους. Η ιδέα των καταλήψεων χώρων εργασίας είναι παρεμπιπτόντως πολύ επίκαιρη στις μέρες μας, και πρέπει να το έχουμε κατά νου – θα επανέλθω σε αυτό. Επίσης είχαν αρχίσει να τίθενται σε ισχύ οι νόμοι του Νιου Ντιλ, ως αποτέλεσμα της λαϊκής πίεσης. Παρά τις δυσκολίες, υπήρχε τότε μια αίσθηση ότι, με κάποιον τρόπο, «θα καταφέρουμε να το ξεπεράσουμε».
Τώρα τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Πολλοί άνθρωποι στις Ηνωμένες Πολιτείες βιώνουν ένα αίσθημα απελπισίας, που μερικές φορές γίνεται απόγνωση. Θεωρώ ότι είναι κάτι το πρωτόγνωρο στην αμερικανική ιστορία. Και έχει μια αντικειμενική βάση.
Σχετικά με την εργατική τάξη
Τη δεκαετία του 1930, όσοι είχαν μείνει άνεργοι περίμεναν ότι κάποια στιγμή θα έβρισκαν και πάλι δουλειά. Στην εποχή μας, αν κάποιος εργάζεται στη μεταποίηση (το ποσοστό ανεργίας στον συγκεκριμένο τομέα σήμερα είναι σχεδόν ίδιο με εκείνο της περιόδου του οικονομικού κραχ), και υποθέτοντας ότι θα διατηρηθούν οι τρέχουσες τάσεις, ξέρει ότι οι θέσεις που χάνονται δεν πρόκειται να ξαναδημιουργηθούν.
Η αλλαγή αυτή χρονολογείται από τη δεκαετία του 1970. Είναι πολλοί οι λόγοι που οδήγησαν σ’ αυτή την εξέλιξη. Ένας από τους βασικούς παράγοντες, τον οποίο ανέλυσε κυρίως ο Ρόμπερτ Μπρένερ, καθηγητής οικονομικής ιστορίας, ήταν η σταδιακή μείωση του ποσοστού κέρδους στον τομέα της μεταποίησης. Υπήρξαν όμως και άλλοι παράγοντες. Η εξέλιξη αυτή επέφερε σημαντικές αλλαγές στην οικονομία – μια αντιστροφή της μακραίωνης προοδευτικής πορείας με επίκεντρο τη βιομηχανοποίηση και την ανάπτυξη, γεγονός που πυροδότησε μια διαδικασία αποβιομηχάνισης και αποανάπτυξης. Φυσικά, η παραγωγή βιομηχανικών προϊόντων συνεχίστηκε στο εξωτερικό – αποφέροντας μεν μεγάλα κέρδη για τις επιχειρήσεις, κανένα όμως όφελος για το εργατικό δυναμικό.
Παράλληλα σημειώθηκε μια σημαντική μετατόπιση της οικονομίας από την παραγωγική επιχείρηση – η οποία παράγει προϊόντα που χρειάζονται ή θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν οι άνθρωποι –
στη χρηματοοικονομική χειραγώγηση. Η χρηματιστηριοποίηση της οικονομίας πραγματικά απογειώθηκε εκείνη την περίοδο.
Σχετικά με τις τράπεζες
Μέχρι τη δεκαετία του 1970 οι τράπεζες ήταν τράπεζες. Έκαναν αυτό που πρέπει να κάνουν οι τράπεζες σε μια κρατικοκαπιταλιστική οικονομία: έπαιρναν, για παράδειγμα, από τον λογαριασμό σου τα αχρησιμοποίητα κεφάλαια και τα αξιοποιούσαν για κάποιον δυνητικά χρήσιμο σκοπό, όπως η παροχή βοήθειας σε μια οικογένεια προκειμένου να αγοράσει σπίτι ή να στείλει το παιδί της στο πανεπιστήμιο, ή οτιδήποτε άλλο. Αυτή η πρακτική άλλαξε δραματικά κατά τη δεκαετία του 1970. Μέχρι τότε δεν ξεσπούσαν χρηματοπιστωτικές κρίσεις. Ήταν μια περίοδος αλματώδους ανάπτυξης – της υψηλότερης ανάπτυξης στην αμερικανική, ίσως και στην οικονομική, ιστορία –, βιώσιμης ανάπτυξης, καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950 και του 1960. Και η ανάπτυξη συνοδευόταν από εισοδηματική ισότητα.
Επομένως, το κατώτερο πεμπτημόριο τα κατάφερνε εξίσου καλά σχεδόν με το ανώτερο πεμπτημόριο. Πολλοί άνθρωποι βελτίωσαν τότε σε έναν λογικό βαθμό το βιοτικό τους επίπεδο, συγκροτώντας αυτό που εδώ αποκαλείται «μεσαία τάξη». Σε άλλες χώρες την ονομάζουν «εργατική τάξη». Όμως ήταν μια πραγματική πρόοδος.
Τη δεκαετία του 1960 αυτή η διαδικασία επιταχύνθηκε. Ο ενεργητισμός του ’60, που αναπτύχθηκε μετά από μια ζοφερή δεκαετία, βελτίωσε πραγματικά με πολλούς τρόπους το πολιτιστικό επίπεδο της χώρας. Και αυτή η διαδικασία είχε μόνιμα αποτελέσματα. Που εξακολουθούν να είναι ορατά.
Με την έλευση της δεκαετίας του 1970 σημειώθηκαν ξαφνικές και απότομες αλλαγές: αποβιομηχάνιση, μεταφορά της παραγωγής σε άλλες χώρες και στροφή προς τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, τα οποία γνώρισαν τεράστια ανάπτυξη. Αξίζει να σημειωθεί ότι τις δεκαετίες του 1950 και του 1960 άρχισε επίσης να αναπτύσσεται αυτό που αρκετές δεκαετίες αργότερα θα αποτελούσε τον κλάδο της υψηλής τεχνολογίας: οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές, το διαδίκτυο, η τεχνολογία πληροφοριών αναδύθηκαν κυρίως κατά τις δεκαετίες εκείνες, και με πρωτοστάτη τον δημόσιο τομέα. Χρειάστηκαν βέβαια δύο δεκαετίες για να απογειωθούν, όμως η απαρχή τους εντοπίζεται τότε.
Οι εξελίξεις κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 δημιούργησαν έναν φαύλο κύκλο οδηγώντας στη σταδιακή συγκέντρωση πλούτου στον χρηματοπιστωτικό τομέα. Η συγκέντρωση αυτή δεν απέβη προς όφελος της οικονομίας – το πιθανότερο είναι ότι πλήττει και αυτή και την κοινωνία –, όμως ενίσχυσε τρομερά τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα.
Σχετικά με την πολιτική και το χρήμα
Η συγκέντρωση πλούτου οδηγεί στη συγκέντρωση πολιτικής εξουσίας. Και η συγκέντρωση πολιτικής εξουσίας έχει ως αποτέλεσμα τη θέσπιση νομοθεσίας που διευκολύνει και επιταχύνει τις διαδικασίες που δημιούργησαν αυτό τον κύκλο. Τα νομοθετικά σώματα στις ΗΠΑ, κατά βάση δικομματικά, προωθούν νέες δημοσιονομικές πολιτικές, αλλαγές στη φορολογία, νέους κανόνες εταιρικής διακυβέρνησης, καθώς και την απορρύθμιση της οικονομίας. Παράλληλα άρχισαν να αυξάνονται πολύ απότομα οι εκλογικές δαπάνες, γεγονός που ωθεί τα πολιτικά κόμματα σε ακόμα πιο στενή εξάρτηση από τις τσέπες των επιχειρηματιών.
Ουσιαστικά τα κόμματα διαλύθηκαν, από πολλές απόψεις. Παλαιότερα, εάν κάποιο από τα μέλη του Κογκρέσου εποφθαλμιούσε ένα πόστο όπως η προεδρία επιτροπής ή κάποια άλλη θέση ευθύνης, ο διορισμός του γινόταν κυρίως με βάση την «αρχαιότητα» και τη θητεία του. Μέσα σε λίγα χρόνια όμως, υποχρεώνονταν πια να συνεισφέρουν στα ταμεία του κόμματος προκειμένου να προαχθούν, ένα ζήτημα που έχει μελετηθεί κυρίως από τον Τομ Φέργκιουσον. Το γεγονός αυτό πολύ απλά ώθησε ολόκληρο το σύστημα σε ακόμα μεγαλύτερη οικονομική εξάρτηση από τις εταιρίες, και περισσότερο από αυτές του χρηματοπιστωτικού τομέα.
Η διαδικασία αυτή οδήγησε σε μια τρομακτική συσσώρευση πλούτου, με κύριο ωφελημένο το 0,1% του πληθυσμού. Στο μεταξύ, για το μεγαλύτερο μέρος του γενικού πληθυσμού αυτή ήταν η αρχή μιας περιόδου στασιμότητας, ή ακόμα και μείωσης των εισοδημάτων. Οι άνθρωποι τα έβγαζαν πέρα, αλλά χρησιμοποιώντας τεχνικές όπως η διεύρυνση των ωραρίων εργασίας, ο δανεισμός με υψηλά επιτόκια και η αξιοποίηση της ανατίμησης των περιουσιακών τους στοιχείων, όπως έδειξε η πρόσφατη φούσκα των ακινήτων. Πολύ σύντομα οι Ηνωμένες Πολιτείες βρέθηκαν να έχουν πολύ πιο διευρυμένα ωράρια εργασίας σε σύγκριση με άλλες βιομηχανικές χώρες όπως η Ιαπωνία και τα ευρωπαϊκά κράτη. Έτσι, για την πλειονότητα του πληθυσμού άρχισε μια περίοδος στασιμότητας και μαρασμού, η οποία ήταν παράλληλα περίοδος απότομης συγκέντρωσης του πλούτου. Το πολιτικό σύστημα άρχισε να αποσυντίθεται.
Ανέκαθεν υπήρχε ένα χάσμα ανάμεσα στη δημόσια πολιτική και τη λαϊκή βούληση, το χάσμα αυτό όμως απέκτησε πια αστρονομικές διαστάσεις. Αυτό φαίνεται όντως και στην παρούσα περίοδο.
Ας ρίξουμε μια ματιά σε όσα συμβαίνουν αυτή τη στιγμή. Στην Ουάσιγκτον, το φλέγον ζήτημα, στο οποίο εστιάζουν όλοι την προσοχή τους, είναι το έλλειμμα. Για τους απλούς ανθρώπους το έλλειμμα, και δικαίως, δεν είναι και τόσο σοβαρό ζήτημα. Και όντως δεν είναι. Το πρόβλημα είναι η ανεργία, όχι το έλλειμμα. Υπάρχει επιτροπή για το έλλειμμα, δεν υπάρχει όμως επιτροπή για την ανεργία. Όσον αφορά το έλλειμμα, το ευρύ κοινό έχει διαμορφώσει ήδη άποψη. Ρίξτε μια ματιά στις δημοσκοπήσεις. Η κοινή γνώμη είναι σε συντριπτικό ποσοστό υπέρ της επιβολής υψηλότερης φορολογίας στους πλούσιους, η οποία μειώθηκε σημαντικά αυτή την περίοδο στασιμότητας και υποχώρησης των εισοδημάτων για τους πολλούς – υψηλότερη φορολογία στους πλούσιους και διατήρηση των περιορισμένων κοινωνικών επιδομάτων.
Η επιτροπή για το έλλειμμα πιθανότατα θα καταλήξει στο αντίθετο συμπέρασμα. Είτε θα καταλήξει σε συμφωνία που θα κινείται σε αντίθετη κατεύθυνση από εκείνη που επιθυμεί το ευρύ κοινό είτε θα δρομολογήσει κάποια αυτόματη διαδικασία με ανάλογα αποτελέσματα. Πραγματικά, είναι κάτι που πρέπει να το αντιμετωπίσουμε πολύ γρήγορα.
Η επιτροπή για το έλλειμμα πρόκειται να εκδώσει την απόφασή της εντός δύο περίπου εβδομάδων. Τα κινήματα Occupy θα μπορούσαν να αποτελέσουν την κρίσιμη μάζα στην προσπάθεια να αποτρέψουμε αυτή τη μαχαιριά στην καρδιά ετούτης της χώρας. Η απόφαση θα μπορούσε να έχει πολύ αρνητικές επιπτώσεις. Είναι άμεσο καθήκον μας.
Σχετικά με την οικονομία
Χωρίς να υπεισέλθουμε σε λεπτομέρειες, αυτό που συμβαίνει τα τελευταία τριάντα χρόνια είναι πραγματικά ένας εφιάλτης τον οποίο οι κλασικοί οικονομολόγοι είχαν προβλέψει.
Ο Άνταμ Σμιθ είχε εξετάσει ήδη από τότε την πιθανότητα να μεταφέρουν οι έμποροι και οι βιομήχανοι της Αγγλίας τις δραστηριότητές τους στο εξωτερικό – να κάνουν επενδύσεις στο εξωτερικό και να εισάγουν από το εξωτερικό. Υποστήριζε ότι οι ίδιοι θα είχαν κέρδος, η Αγγλία όμως θα ζημιωνόταν.
Ωστόσο, στη συνέχεια αποφαινόταν ότι οι έμποροι και οι βιομήχανοι θα προτιμούσαν να συνεχίσουν να δραστηριοποιούνται στη χώρα τους – φαινόμενο που είναι γνωστό με τον όρο «σφάλμα εντοπιότητας» (home bias). Δηλαδή, μία «αόρατη χειρ», ας πούμε, θα γλίτωνε την Αγγλία από τον όλεθρο αυτής που αποκαλούμε σήμερα νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Το απόσπασμα αυτό είναι πολύ σημαντικό για να περάσει απαρατήρητο. Είναι η μόνη αναφορά που γίνεται στην «αόρατη χείρα» στο κλασικό του έργο Wealth of Nations (Ο πλούτος των εθνών). Ίσως κάποια «αόρατη χειρ» να έσωζε όντως την Αγγλία από τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση.
Ο άλλος μεγάλος κλασικός οικονομολόγος, ο Ντέιβιντ Ρικάρντο, είχε επισημάνει κι αυτός το ίδιο, αν και είχε την ελπίδα πως δεν θα συμβεί – μια μάλλον συναισθηματική προσέγγιση –, και πράγματι για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα δεν συνέβη. Συμβαίνει όμως τώρα. Αυτή ακριβώς η διαδικασία βρίσκεται σε εξέλιξη τα τελευταία τριάντα χρόνια.
Πλουτονομία και πρεκαριάτο
Για τον πολύ κόσμο, δηλαδή για το 99% του πληθυσμού όπως υποστηρίζει το κίνημα Occupy, τα πράγματα είναι εξαιρετικά δύσκολα. Και θα μπορούσαν να γίνουν χειρότερα. Μπορεί κάλλιστα να διανύουμε μια περίοδο μη αναστρέψιμης υποχώρησης του βιοτικού επιπέδου. Για το 1%, ή και για ακόμα μικρότερο ποσοστό – για το ένα δέκατο του 1% –, τα πράγματα είναι μια χαρά. Οι άνθρωποι αυτοί είναι πιο πλούσιοι από ποτέ, πιο ισχυροί από ποτέ· ελέγχουν το πολιτικό σύστημα αδιαφορώντας για τον λαό. Και, από την πλευρά τους, γιατί να μη θέλουν να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση; Γι’ αυτό ακριβώς μας είχαν προειδοποιήσει ο Άνταμ Σμιθ και ο Ντέιβιντ Ρικάρντο.
Ας πάρουμε για παράδειγμα τη Citigroup. Επί δεκαετίες η Citigroup αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους και πιο διεφθαρμένους οργανισμούς επενδυτικής τραπεζικής, ο οποίος έχει διασωθεί επανειλημμένως με χρήματα των φορολογουμένων, αρχής γενομένης από τα πρώτα χρόνια της προεδρίας Ρέιγκαν και φτάνοντας μέχρι τις μέρες μας. Δεν πρόκειται να μπω σε λεπτομέρειες όσον αφορά τη διαφθορά – πιθανότατα γνωρίζετε ήδη γι’ αυτό το ζήτημα –, τα γεγονότα αυτά όμως είναι αρκετά εντυπωσιακά.
Το 2005 η Citigroup κυκλοφόρησε ένα έντυπο για τους επενδυτές με τίτλο «Πλουτονομία: Αγοράζοντας μετοχές πολυτελείας, αναλύοντας τις παγκόσμιες ανισότητες». Το προσπέκτους τούς παρότρυνε να επενδύσουν χρήματα σε έναν «δείκτη πλουτονομίας». Το περιληπτικό σημείωμα λέει ότι «ο Κόσμος χωρίζεται σε δύο μπλοκ – την Πλουτονομία και τους υπόλοιπους».
Ο όρος «πλουτονομία» αναφέρεται στους εύπορους, σε εκείνους που αγοράζουν αγαθά πολυτελείας κ.λπ., οι οποίοι ελέγχουν το παιχνίδι. Υποστήριζε, λοιπόν, η Citigroup ότι ο συγκεκριμένος δείκτης πλουτονομίας ξεπερνούσε κατά πολύ σε απόδοση το χρηματιστήριο και ότι εκεί έπρεπε να επενδύσει κανείς τα χρήματά του. Όσο για τους υπόλοιπους, ας πάνε να πνιγούν. Δεν μας νοιάζει καθόλου. Στην πραγματικότητα, δεν τους χρειαζόμαστε. Είναι βέβαια απαραίτητοι αν θέλουμε να έχουμε πάντα ένα ισχυρό κράτος που θα μας προστατεύει και θα μας βγάζει από τη δύσκολη θέση, όμως δεν έχουν καμία άλλη χρησιμότητα. Αυτή την περίοδο αποκαλούνται συχνά «πρεκαριάτο» – οι άνθρωποι που ζουν σε επισφαλείς συνθήκες στις παρυφές της κοινωνίας. Δεν αποτελούν όμως πλέον τις παρυφές. Αρχίζουν σιγά σιγά να αναδεικνύονται σε ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως και αλλού. Και αυτό θεωρείται καλό.
Έτσι, για παράδειγμα, ο Άλαν Γκρίνσπαν, όταν ήταν ακόμη ο «Άγιος Άλαν» – και όλοι οι ειδικοί στον τομέα της οικονομίας τον θεωρούσαν έναν από τους σπουδαιότερους οικονομολόγους όλων των εποχών (πριν από την πρόσφατη οικονομική κατάρρευση, για την οποία ήταν ο βασικός υπεύθυνος) –, είχε καταθέσει ενώπιον του Κογκρέσου, την περίοδο της προεδρίας Κλίντον. Περιγράφοντας τα θαύματα της ακμάζουσας οικονομίας της οποίας είχε την εποπτεία, είχε δηλώσει ότι κατά ένα μεγάλο ποσοστό η επιτυχία οφειλόταν, εν πολλοίς, σε αυτό που ο ίδιος αποκαλούσε «αυξανόμενη εργασιακή ανασφάλεια». Αν οι εργαζόμενοι νιώθουν ανασφάλεια, αν αποτελούν μέρος αυτού που τώρα ονομάζουμε «πρεκαριάτο», ζώντας σε επισφαλείς συνθήκες, τότε δεν πρόκειται να αρχίσουν τις διεκδικήσεις, δεν πρόκειται να αγωνιστούν για να εξασφαλίσουν έναν καλό μισθό ή επιδόματα. Μπορούμε να τους διώξουμε κλοτσηδόν αν δεν τους χρειαζόμαστε. Και αυτό ακριβώς σημαίνει, με τεχνικούς όρους, «υγιής» οικονομία. Και γι’ αυτή του την τοποθέτηση ο Γκρίνσπαν έγινε αποδέκτης ιδιαιτέρως εγκωμιαστικών σχολίων και θαυμασμού.
Έτσι, τώρα ο κόσμος χωρίζεται πράγματι στα δύο, στην πλουτονομία από τη μια και στο πρεκαριάτο από την άλλη – ή, σύμφωνα με την ορολογία του κινήματος Occupy, στο 1% και στο 99%. Δεν πρόκειται για απλά νούμερα, αλλά για την πραγματική εικόνα. Τώρα πλέον στο παιχνίδι έχει μείνει μόνο η πλουτονομία. Θα μπορούσε, λοιπόν, να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση.
Αν όντως συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, η ιστορική ανατροπή που άρχισε τη δεκαετία του 1970 ενδέχεται να καταστεί μη αναστρέψιμη. Προς τα κει οδεύουμε. Και το κίνημα Occupy είναι η πρώτη πραγματική, μαζική λαϊκή αντίδραση, που θα μπορούσε να ανακόψει αυτή την πορεία.
Η Lenovo, για ακόμη μία φορά, δείχνει να δέχεται τις προκλήσεις ακολουθώντας πάντα τις σταθερές της αξίες, την ποιότητα, την αξιοπιστία και την ασφάλεια «επένδυσης» για τους καταναλωτές. Ο μεγαλύτερος κατασκευαστής προσωπικών ηλεκτρονικών υπολογιστών παγκοσμίως, αποδεικνύει έμπρακτα ότι αποτελεί την ασφαλέστερη επιλογή όσον αφορά gadgets τεχνολογίας.
Όλα τα καταναλωτικά προϊόντα της Lenovo, όπως laptop, desktop, All In One, tablet, smartphone, προσφέρονται στους πελάτες με 2 χρόνια βασική εγγύηση Pickup & Return. Κάθε πελάτης εξυπηρετείται πια για 2 χρόνια, από την ημερομηνία αγοράς οποιουδήποτε προϊόντος, μέσω courier, σε όλη την Ελλάδα.
Η Lenovo συνεχίζει να αποτελεί την επιτομή της πρωτοπορίας στην τεχνολογία και πιστοποιεί ότι το ενδιαφέρον και η προσοχή είναι πάντα στραμμένα προς τον καταναλωτή που την εμπιστεύεται εδώ και χρόνια.
Το παρακάτω βίντεο, το οποίο αναρτήθηκε στο YouTube, καταφέρνει με μεγάλη επιτυχία να εξηγήσει την προσφυγική κρίση μέσα σε 6 λεπτά και 16 δευτερόλεπτα.
Μια ομάδα νέων ανθρώπων με επικεφαλής τον Μπάμπη Μπεσλεμέ (τοπικός ήρωας με χαμηλό προφίλ, αστείρευτο χιούμορ και καταπληκτικός κιθαρίστας), αποφάσισαν στη μνήμη του φίλου τους να γυρίσουν ένα συγκινητικό βίντεοκλίπ διασκευάζοντας το παραδοσιακό και ιστορικό τραγούδι «Τούτη η γης Κυραγιώργαινα» που έγινε γνωστό από τη θρυλική φωνή του αείμνηστου Τάκη Καρναβά.
Με μεγάλη μαεστρία και πραγματικό συναίσθημα, μπορεί να ακούσει κανείς το «κλάμα» του κλαρίνου από τον Δημήτρη Κουτή να συναντάει τις «αιχμηρές» κιθάρες του Μπάμπη ενώ ο τελευταίος ερμηνεύει με μεγάλο σεβασμό αλλά με το δικό του τρόπο τα λόγια δίνοντάς τους άλλη διάσταση.
Βέβαια, η παρέα από το Κρίκελλο δεν ροκάρει μόνο. Είναι γνωστή η αγάπη που τους έχει ο μεγάλος σκηνοθέτης Παντελής Βούλγαρης.
Μετά την έναρξη του Παγκόσμιου HPC (Πληροφορική Υψηλής Επίδοσης) καινοτόμου Κέντρου της Lenovo στην Στουτγάρδη το Μάρτιο, ο Πρόεδρος της περιοχής ΕΜΕΑ Eric Cador, εγκαινίασε επισήμως το EMEA Επιχειρηματικό Κέντρο Ενημέρωσης (EBC) κάτι που αποδεικνύει τη δέσμευση για συνεχή προσανατολισμό στην πελατοκεντρική εστίαση.
Το νεοσύστατο EMEA EBC κέντρο αποτελεί μια σύγχρονη εγκατάσταση ενημέρωσης και συγκριτικής αξιολόγησης. Εξοπλισμένο με τις τελευταίες τεχνολογίες παρουσίασης, το κέντρο θα παρέχει ένα άνετο και διαδραστικό περιβάλλον συζήτησης, όπου πελάτες και συνεργάτες θα μπορούν να συνδέονται με βασικούς εταίρους της βιομηχανίας, ειδικούς εμπειρογνώμονες της
Lenovo, προγραμματιστές και στελέχη.
Φτιαγμένο στην Στουτγάρδη της Γερμανίας, το EMEA Επιχειρηματικό Κέντρο Ενημέρωσης έχει σχεδιαστεί για να προβάλλει τις μοναδικές ικανότητες και τεχνογνωσία της Lenovo ως ένας αξιόπιστος επιχειρηματικός συνεργάτης που υποστηρίζει επιχειρήσεις σε όλη την περιοχή και ενθαρρύνει την καινοτομία.
Το EMEA EBC κέντρο, που αναπτύχθηκε σε συνεργασία με τους κορυφαίους συνεργάτες της βιομηχανίας, αξιοποιεί τη γνώση και τις εξειδικευμένες γνώσεις της Intel, Emerson Network Power, QLogic, Red Hat και Samsung Semiconductor, ανάμεσα σε έναν αριθμό από άλλους τεχνολογικούς εταίρους που συμβάλλουν στην ιδέα του EBC, ώστε να επεκτείνουν περαιτέρω τις ικανότητες και να παρέχουν στους πελάτες περισσότερες ολιστικές λύσεις που να ανταποκρίνονται στις ατομικές ανάγκες των επιχειρήσεων.
Αυτό το νέο προηγμένης τεχνολογίας κέντρο προσφέρει μια ευρεία επιλογή από δυνατότητες ενημέρωσης εμπειρίας, ικανοποιώντας τις ανάγκες των πελατών σε διάφορους τομείς και κλάδους.
Μια προς μια ενημέρωση πελατών με προσαρμοσμένες ατζέντες
Βίντεο συνεδριάσεις με συνεργάτες Lenovo είτε άλλους συνεργάτες τεχνολογίας σε άλλες τοποθεσίες παγκοσμίως
Εκδηλώσεις με διάφορους πελάτες απευθυνόμενες σε συγκεκριμένα συστήματα της Lenovo και προσφορές λογισμικού
Δοκιμές λύσεων και πολυήμερα τεχνικά σημεία αναφοράς για συγκεκριμένους τομείς λύσεων συμπεριλαμβανομένων των HPC, Hyperscale και SAP εφαρμογών
(Υπερ-)συγκεντρωμένα σεμινάρια υποδομής με τους συνεργάτες του οικοσυστήματος μας
Κεντρική Απόδειξη της Τεχνολογίας και Απόδειξη της Ιδέας εφαρμογών
Δοκιμή και επίδειξη όλων των προϊόντων Lenovo
Επιπλέον, το κέντρο θα φιλοξενήσει ένα πλούσιο χαρτοφυλάκιο από στρατηγικά σεμινάρια και τεχνολογικές εκδηλώσεις προσαρμοσμένες σε μεταπωλητές, διανομείς και ολοκληρωτές. Το EMEA Επιχειρηματικό Κέντρο Ενημέρωσης και το κέντρο δεδομένων του, επίσης, φιλοξενεί το LENOX, το supercomputer της Lenovo που κατατάχθηκε στο TOP500® και το Παγκόσμιο εργαστήριο SAP Έρευνας & Εξέλιξης. Αυτά τα αποθέματα προμηθεύουν καινοτομία και παρέχουν τις καλύτερες στην κατηγορία τους, αποδεδειγμένες λύσεις που ανταποκρίνονται στις μοναδικές απαιτήσεις των επιχειρηματικών πελατών.
«Αυτό το νέο Επιχειρηματικό Κέντρο Ενημέρωσης είναι ζωτικής σημασίας για την επιτυχία και τις φιλοδοξίες στο χώρο των επιχειρήσεων καθώς επιδιώκουμε να εμπνεύσουμε την συν-δημιουργία μαζί με τους πελάτες και τους εταίρους μας στις μεγάλες επιχειρηματικές ιδέες και εν τέλει να γίνουμε το νούμερο ένα στην αγορά Ανοιχτών Συστημάτων. Στόχος μας είναι όχι μόνο να ηγηθούμε στην καινοτομία των προϊόντων αλλά επίσης και στη δέσμευση με τους πελάτες σε πρωτοποριακές ιδέες που θα έχουν την ικανότητα να αλλάξουν τον τρόπο που συναλλάσσονται.»
Παράλληλα με τη συνεργασία με βασικούς επιχειρηματικούς εταίρους όπως οι Intel® και Mellanox Technologies, η Lenovo και το HPC Κέντρο Καινοτομίας της στην Στουτγάρδη, συνεχίζει να αυξάνει τον αριθμό των συνεργασιών και πρωτοβουλιών της για την περαιτέρω επέκταση των ικανοτήτων της και φέρνει τα εμπορικά οφέλη του HPC σε ένα ευρύτερο φάσμα πελατών και φόρτου εγασίας.
Η CERFACS είναι ένας οργανισμός έρευνας που αναπτύσσει προηγμένες μεθόδους για την αριθμητική προσομοίωση και την αλγοριθμική λύση μεγάλων επιστημονικών και τεχνολογικών προβλημάτων που είναι ενδιαφέροντα για έρευνα. Αυτή η προηγμένη εργασία απαιτεί πρόσβαση στους πιο ισχυρούς διαθέσιμους υπολογιστές. Η CERFACS αναζητούσε ένα νέο HPC σύμπλεγμα για να ανταποκριθεί στις ανάγκες της αριθμητικής προσομοίωσης σε διάφορους τομείς δραστηριότητας. Η συνεργασία της Lenovo με τη CERFACS επικεντρώνεται στη μεταφορά και το συντονισμό μεγάλων κωδικών της CERFACS, τον AVBP που προσομοιώνει τη ροή και την καύση στις τουρμπίνες. Ως μέρος της Lenovo και του συνδέσμου της Intel στο Πρόγραμμα Εκσυγχρονισμού Κωδικού, το AVBP θα συντονιστεί με την τελευταία τεχνολογία Intel® Xeon® και αργότερα με την οικογένεια προϊόντων Intel® Xeon® Phi™.
«Η CERFACS ανυπομονεί για μια αποτελεσματική συνεργασία με το HPC Κέντρο Καινοτομίας της Lenovo καθώς δουλεύουμε από κοινού για να αναβαθμίσουμε το κωδικό προσομοίωσης μας για να εκμεταλλευτούμε πλήρως τους επεξεργαστές τελευταίας τεχνολογίας Intel® Xeon®. Με τον ίδιο τρόπο, ανυπομονούμε να δουλέψουμε μαζί με τους ειδικούς της Lenovo για να προσαρμόσουμε και να βελτιώσουμε τον κωδικό που κυκλοφορεί στην αρχιτεκτονική της Intel® Xeon® Phi™, δήλωσε ο Mr. Monnier, CIO της CERFACS.
Η Lenovo έχει συνεργαστεί με την Transtec, μια Ευρωπαϊκή ειδικευμένη στο HPC, ούτως ώστε να παρέχουν στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καρλσρούης (KIT) με ένα νέο HPC σύμπλεγμα λύσης αποτελούμενο από περισσότερους από 1,100 υπολογιστικούς κόμβους. Αποτιμάται σε €6.9 εκατομμύρια, η συνεργασία είναι η μεγαλύτερη συμφωνία στην ιστορία της Transtec. Η συνεργασία θα μειώσει δραματικά το συνολικό κόστος ιδιοκτησίας του KIT. Το Σύστημα NeXtScale™ της Lenovo θα είναι εξοπλισμένο με υποδομή ψύξης νερού για να παρέχει μια αποτελεσματική ψύξη όλων των εξαρτημάτων, όπως των CPU, κύριας μνήμης ή καρτών I/O, παρέχοντας 40 τοις εκατό περισσότερης ενεργειακής απόδοσης από ότι τα συστήματα με ψύξη αέρα. Ένα ακόμη πλεονέκτημα είναι ότι η απορριπτόμενη θερμότητα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για άλλους σκοπούς όπως η θέρμανση των χώρων εγκατάστασης των γραφείων.
«Είμαστε πολύ χαρούμενοι που μας ζητήθηκε να παραδώσουμε και να αναπτύξουμε αυτό το πολύ μεγάλο HPC σύμπλεγμα, το οποίο συνδυάζει καινοτόμες ιδέες με τεχνολογική δύναμη, σε μια από τις πιο γνωστές ερευνητικές εγκαταστάσεις στην Ευρώπη» τόνισε ο Dr. Oliver Tennert, Director HPC Λύσεων της Transtec, states.
Και εκεί που λες… «να τελειώσουμε με το παλιό» σκάει μύτη η ξανθή Θοδώρα.
Με το κομψό της πάντα στυλ και την τελευταία λέξη της μόδας απάνω της.
Σε κοιτάζει με εκείνο το ψυχρό αλλά γεμάτο απορία βλέμμα παιδούλας και είναι σαν να την ακούς να σου λέει με το ψεύδισμα της Μπέσης, πως με το «παλιό» … «τελειώσαμε» (πολλάκις).
Όταν η Θοδώρα ήταν πιο νέα, της άρεσε να συναναστρέφεται το «παλιό». Τώρα που μεγάλωσε λιγάκι θέλει το «νέο» αλλά με τον παλιό τρόπο.
Τι δεν κατάλαβες;
Μετά βλέπεις το Μάρκο με το μουστάκι… και κάνεις ένα βήμα πίσω.
Σκέφτεσαι τον θείο σου με την χασαποταβέρνα. Μέχρι το 2010 έβγαζε τα προς το ζην.
Μετά η κρίση μεγάλωσε.
Την κλείνει τη χασαποταβέρνα και βγάζει άδεια για υποκατάστημα κινητής τηλεφωνίας. Το μουστάκι όμως δεν το ξυρίζει. Θέλει να θυμάται. Έχει ακόμα εκείνη τη μυρωδιά από το σπληνάντερο. Όμως, τώρα πουλάει Android Lolipop!
Τελείωσε ο μπάρμπας με το «παλιό».
Γιατί αν το «παλιό» αλλάξει ρόλο -κοιτώντας το όπως μπαίνεις από αριστερά- μοιάζει με καινούργιο.
Έχεις δηλαδή ας πούμε ληγμένα Maalox στο ράφι. Αν δεν τα πάρεις από το στόμα και τα χρησιμοποιήσεις ως υπόθετα, έχεις βρει νέο φάρμακο αδερφέ. Τελείωσες με το παλιό! Έτσι ήρθε ο Μάρκος. Ως ένα ληγμένο Maalox που τώρα θέλει να παίξει το ρόλο του νέου υπόθετου. Και αν του το πεις, μπορεί να σου απαντήσει πως και ο Φλέμινγκ την πενικιλίνη από τη μούχλα την ανακάλυψε.
Μην τα βάζεις με το Μάρκο.
Έρχεται μετά και ο Δημήτρης του Πάνου και σου λέει:
«Πουστράκι, τώρα μιλάω εγώ. Ο γαμών! Είμαι το αναγκαίο σου καλό. Και μη με πολυζορίζεις γιατί θα σε βρω». Αυτό είναι το «νέο». Ναι! Ο Δημητράκης του Πάνου!
Αλλά τόσο νέο… δεν αντέχεται.
Τον ξαναστέλνουν πίσω για θεραπεία.
Γιατί ο Δημητράκης πρέπει να ξανάρθει.
Με άλλο όνομα.
Με άλλο σκελετό γυαλιών.
Δεν θα σε απειλεί με μένσιον αλλά θα σε προειδοποιεί στο ίνμποξ.
Δεν θα σε λέει «πουστράκι» αλλά «σύντροφο».
Ποιος αμφιβάλει πως με το παλιό «τελειώσαμε» λοιπόν; Ίσως όχι μαζί… αλλά τελειώσαμε!
Υ.Γ.: Πως έλεγε εκείνο το ποίημα του Μιχάλη Κατσαρού…
Αυτούς που βλέπεις πάλι θα τους ξαναδείς θα τους γνωρίσεις πάλι σ’ αυτόν τον κόσμο θα γυρνούν με περηφάνια πιο μεγάλη
Αυτούς που βλέπεις πάλι θα τους ξαναδείς θα τους μισήσεις πάλι…
Από Πέμπτη 22 Οκτωβρίου
και κάθε Παρασκευή και Σάββατο
στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης
«Ότι και να γίνει, όσο και μοντέρνοι να μας νοιάζει να γίνουμε, αυτό που μας ενώνει με τη ρίζα ενός κινήματος, είναι αυτό που χωρίς να το επιδιώξουμε…κρυφά και ταπεινά μας ένωσε με τα όνειρα των διπλανών μας…»
Όλοι ένα.
Αρχηγός ο Έρωτας.
Τρεις γενιές τραγούδια.
Κοινή πορεία με τα αισθήματα και τα όνειρα των ζευγαριών, των μοναχικών,
των ερωτευμένων.
Όλα αυτά τα τραγούδια που μας κάνανε συνοδοιπόρους στα χρόνια και μου δώσανε διαβατήριο στις παρέες των νέων, στις συντροφιές,
στα σπίτια των Ελλήνων.
Ας πούμε σώζω στο σκληρό δίσκο εκείνα που θα ‘παιρνα μαζί μου.
Τα απαραίτητα για ένα παγκόσμιο ταξίδι..
Επιλογή από λατρεμένα αλλά και κρυφά ενωμένα με ρετσιτατίβα
και σπουδαία μικρά ποιητικά κείμενα βαφτισμένα στη μουσική
που δε σταματάει ποτέ.
Σουΐτα αισθημάτων, λειτουργικό της Αγάπης..
Τόσα βράδια μια ζωή..
Για δύο ώρες στο πιάνο μου και παντού, ανάμεσά σας, με καλεσμένους τρεις θαυμάσιους συνεργάτες,
Άρης Βλάχος μουσική διεύθυνση, πλήκτρα
Βάϊος Πράπας λαϊκά έγχορδα, κιθάρα
Γιώργος Ταμιωλάκης βιολοντσέλο
και πέντε αγγέλους συμπαραστάτες,
δυνατούς καλλιτέχνες και δοσμένους στην τέχνη τους ολόψυχα.
Αλφαβητικά: Χρήστος Γεροντίδης Σάκης Καραθανάσης Κώστας Μπουγιώτης Γιώργος Στιβανάκης και ο Χάρης Φλέουρας
Πρεμιέρα στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, στη φιλόξενη αγκαλιά του
στο θέατρο του δεύτερου ορόφου, για τρίτη χρονιά κι από κει Ευρώπη, Ελλάδα, Αμερική ταξιδεύουμε.
Πρώτη παράσταση Πέμπτη 22 Οκτωβρίου σας 9.00μ.μ.
και μετά κάθε Παρασκευή και Σάββατο για 31 παραστάσεις.
![ΑΕΡΟΨΕΚΑΣΜΟΣ [002]](https://www.thecitizen.gr/wp-content/uploads/2015/10/curiosityrover-768x507.png "ΑΕΡΟΨΕΚΑΣΜΟΣ [002]")
Φέτος τον Οκτώβριο συμπληρώνεται ένας χρόνος συνεργασίας του σπουδαίου μας συνθέτη και δασκάλου Μίμη Πλέσσα με τον ερμηνευτή και ενορχηστρωτή Μαυρίκιο Μαυρικίου. Ένας χρόνος συνεργασίας που ξεκίνησε με μία συναυλία στον «Φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσός» τον Οκτώβριο του 2014 και συνέχισε, μαζί με την δεκαμελή τότε «Ορχήστρα των Αισθήσεων», με μία εξαιρετικά πετυχημένη περιοδεία στις γειτονιές της Ελλάδας και της Κύπρου. Τις γνωστές και αγαπημένες συνθέσεις του μαέστρου Μίμη Πλέσσα, διασκευασμένες με αγάπη, σεβασμό, ταλέντο αλλά και τόλμη από τον Μαυρίκιο, υποδέχθηκε και αγκάλιασε με μεγάλη θέρμη το μουσικόφιλο κοινό. Η πετυχημένη αυτή καλλιτεχνική σύμπραξη απέδειξε πως πράγματι υπάρχουν “τραγούδια που δεν έχουν εποχές”!
Μια επετειακή συναυλία εξαιρετικών αισθήσεων και απόλαυσης στην οποία θα ακουστούν κλασικά τραγούδια του Μίμη Πλέσσα διασκευασμένα από τον Μαυρίκιο, όπως: «Θα πιω απόψε το φεγγάρι», «Καμαρούλα μια σταλιά», «Όλα δικά σου μάτια μου», «Το άγαλμα», «Ποιά νύχτα σ’ έκλεψε», «Τι σου’ κανα και πίνεις», «Σταμάτησε του ρολογιού τους δείχτες», «Μέθυσε απόψε το κορίτσι μου», «Το φεγγάρι πάνω Θέ μου», «Σε βλέπω στο ποτήρι μου», «Αν είναι η αγάπη αμαρτία», «Έκλαψα χτες», «Γλυκά πονούσε το μαχαίρι», «Οι χάντρες», «Έχω στενάχωρη καρδιά», «Δώδεκα μαντολίνα», «Τόσα καλοκαίρια», «Η πρώτη μας νύχτα», «Ένας ουρανός μ’ αστέρια», «Ξημερώνει Κυριακή», «Αν σ’ αρνηθώ αγάπη μου». Παράλληλα όμως, θα ακουστούν συνθέσεις που θα ερμηνευτούν για πρώτη φορά από την δισκογραφική συνεργασία του Μίμη Πλέσσα και του Μαυρίκιου Μαυρικίου, η οποία θα κυκλοφορήσει μέσα στο 2015.
![ΑΕΡΟΨΕΚΑΣΜΟΣ [001]](https://www.thecitizen.gr/wp-content/uploads/2015/09/aeropsekasmoi1-768x559.png "ΑΕΡΟΨΕΚΑΣΜΟΣ [001]")
