Περισσότερο από μισό αιώνα αργότερα, η θέση του στην πόλη δεν εξηγείται μόνο από τη διάρκεια της λειτουργίας του. Εξηγείται από το γεγονός ότι παρέμεινε κινηματογράφος σε μια περίοδο κατά την οποία πολλές αθηναϊκές αίθουσες έκλεισαν, χωρίστηκαν σε μικρότερους χώρους ή άλλαξαν εντελώς χρήση.
Ο Δαναός ξεκίνησε με μία αίθουσα. Σήμερα διαθέτει δύο: τη μεγάλη αίθουσα των 520 θέσεων και τη μικρότερη Δαναός 2, χωρητικότητας 100 θεατών. Η λειτουργία του παραμένει εποχική, από τον Σεπτέμβριο μέχρι τον Ιούνιο, ακολουθώντας ακόμη τον παλιό κύκλο των χειμερινών κινηματογράφων της Αθήνας.
Μια οικογενειακή ιστορία που ξεκίνησε μακριά από την Αθήνα
Η ιστορία του κινηματογράφου συνδέεται με την οικογένεια Γεωργιόπουλου. Τα αδέλφια που τον δημιούργησαν είχαν βρεθεί προηγουμένως στη Βραζιλία και σχεδίαζαν την επιστροφή τους στην Ελλάδα. Η επένδυσή τους κατέληξε σε έναν νέο κινηματογράφο στους Αμπελοκήπους, σε μια περιοχή που βρισκόταν τότε σε γρήγορη οικιστική ανάπτυξη.
Η πρώτη ταινία που προβλήθηκε στην αίθουσα ήταν «Το Δεκαήμερο της Ακολασίας» του Κλοντ Σαμπρόλ. Η πληροφορία σώζεται και μέσα από το μικρό φωτογραφικό αρχείο που φυλάσσεται στην καμπίνα προβολής, όπου παλιές εικόνες καταγράφουν την πρόσοψη και τις πρώτες αναγγελίες ταινιών.
Το 1990 τη λειτουργία ανέλαβαν ο Σωτήρης και ο Ηλίας Γεωργιόπουλος. Ο Ηλίας ήταν τότε 19 ετών. Στα χρόνια που ακολούθησαν, ο Δαναός διαμόρφωσε ένα πρόγραμμα που συνδύαζε εμπορικές επιλογές με ευρωπαϊκό, ανεξάρτητο και καλλιτεχνικό κινηματογράφο. Παράλληλα, φιλοξένησε πρεμιέρες, φεστιβάλ, αφιερώματα, συζητήσεις και συναντήσεις με σκηνοθέτες.
Δεν πρόκειται για την εξιδανικευμένη ιστορία μιας αίθουσας που έμεινε ίδια. Ο Δαναός χρειάστηκε να αλλάξει: ανακαινίστηκε, απέκτησε δεύτερη αίθουσα, αναβάθμισε τον τεχνικό του εξοπλισμό και διεύρυνε το πρόγραμμά του. Η συνέχεια δεν προέκυψε επειδή αγνόησε τις αλλαγές της αγοράς, αλλά επειδή προσαρμόστηκε χωρίς να εγκαταλείψει την κύρια χρήση του.

Η αίθουσα απέναντι από το streaming
Οι κινηματογράφοι της πόλης δεν ανταγωνίζονται πλέον μόνο τις άλλες αίθουσες. Ανταγωνίζονται τη δυνατότητα του θεατή να δει μια ταινία στο σπίτι, οποιαδήποτε ώρα και χωρίς μετακίνηση. Για έναν ανεξάρτητο κινηματογράφο, η απάντηση δεν μπορεί να είναι αποκλειστικά η επιλογή τίτλων. Χρειάζεται να προσφέρει κάτι που δεν μεταφέρεται εύκολα στη μικρή οθόνη.
Στην περίπτωση του Δαναού, αυτό είναι η συνάντηση γύρω από την ταινία. Οι ειδικές προβολές συνοδεύονται συχνά από συζητήσεις, εισηγήσεις ή παρουσία δημιουργών. Οι θεατές δεν έρχονται απλώς για να παρακολουθήσουν ένα έργο· έχουν την ευκαιρία να μείνουν στην αίθουσα και να συζητήσουν γι’ αυτό.
Η σχέση ενός συνοικιακού κινηματογράφου με τη γειτονιά δεν μετριέται μόνο με εισιτήρια. Μετριέται και από τις μικρές επαναλήψεις: τους ανθρώπους που έρχονται σχεδόν κάθε εβδομάδα, εκείνους που χαιρετούν τους εργαζομένους με το μικρό τους όνομα και όσους επιμένουν να κάθονται στην ίδια θέση.
Ο Ηλίας Γεωργιόπουλος έχει μιλήσει για παλιούς θαμώνες που φέρνουν σοκολατάκια στο προσωπικό, για κατοίκους των απέναντι πολυκατοικιών που παρακολουθούν σχεδόν κάθε ταινία και για θεατές που έχουν αναπτύξει προσωπική σχέση με την αίθουσα. Είναι μια λεπτομέρεια που εξηγεί καλύτερα από οποιονδήποτε χαρακτηρισμό τι σημαίνει «κινηματογράφος γειτονιάς».
Οι Αμπελόκηποι γύρω από τον Δαναό έχουν αλλάξει σημαντικά από το 1972. Η Πανόρμου έγινε σταθμός του μετρό, η Κηφισίας γέμισε γραφεία, η κυκλοφορία αυξήθηκε και οι χρήσεις των ισογείων μεταβλήθηκαν. Ο κινηματογράφος, ωστόσο, εξακολουθεί να λειτουργεί ως δημόσιο σημείο αναφοράς μέσα σε ένα κατά τα άλλα ιδιωτικό τοπίο πολυκατοικιών, γραφείων και εμπορικών καταστημάτων.
Όχι μουσείο, αλλά κινηματογράφος
Η αξία του Δαναού δεν βρίσκεται μόνο στην ηλικία του. Μια παλιά αίθουσα που λειτουργεί δεν είναι μουσειακό αντικείμενο. Πρέπει καθημερινά να γεμίζει θέσεις, να επιλέγει πρόγραμμα, να πληρώνει προσωπικό, να συντηρεί εξοπλισμό και να πείθει το κοινό να βγει από το σπίτι.
Αυτό διαφοροποιεί τον Δαναό από πολλά κτίρια κινηματογράφων που σώζονται μόνο ως κέλυφος ή ανάμνηση. Στην Κηφισίας 109 η βασική χρήση δεν χάθηκε. Οι ταινίες εξακολουθούν να προβάλλονται και, όταν ανάβουν τα φώτα, η συζήτηση συνεχίζεται στο φουαγιέ και στο πεζοδρόμιο.
Η ιστορία του είναι τελικά λιγότερο μια αφήγηση νοσταλγίας και περισσότερο μια ιστορία συνέχειας. Ο Δαναός δεν επιβίωσε επειδή έμεινε ακίνητος στον χρόνο. Επιβίωσε επειδή κατάφερε να αλλάζει, παραμένοντας αναγνωρίσιμος.
