Ο Πασχάλης Τσαρούχας μίλησε στο thecitizen.gr με αφορμή την παράσταση Ληστής στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης.

-Στο παρελθόν έχετε παίξει σε αρκετά επιτυχημένες τηλεοπτικές σειρές. Προτιμάτε πλέον να παίζετε περισσότερο στο θέατρο? Πόσο διαφορετικές είναι οι απαιτήσεις ενός τηλεοπτικού από έναν θεατρικό ρόλο;

Αν θυμάμαι καλά, τα τελευταία 25 χρόνια, δεν έχω λείψει περισσότερες από 2-3 σεζόν από το θέατρο. Αυτό δεν μου απαγόρευε φυσικά να συμμετέχω και σε τηλεοπτικές σειρές. Προτιμώ να εργάζομαι. Φέτος τηλεόραση κάνω στην Κύπρο (Όμικρον Θετικό Αnt1 Κύπρου) και στην Ελλάδα τον ΛΗΣΤΗ στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Δεν κάνουμε πάντα αυτό που προτιμάμε ξέρετε. Φέτος όμως, ζω την ευτυχή συνύπαρξη με τον κύριο Κραουνάκη, τον κύριο Μανιάτη και τον κύριο Παπατσαρούχα, με αφορμή τον ΛΗΣΤΗ μας. Όσο για τις διαφορές μεταξύ τηλεόρασης και θεάτρου, πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικούς τρόπους προσέγγισης, άρα και διαδικασίας στην προετοιμασία.

-Ποιος είναι τελικά ο “Ληστής”;

Ο ΛΗΣΤΗΣ μας είναι όλοι εκείνοι οι άνθρωποι οι οποίοι δεν μπόρεσαν, δεν κατάφεραν ή δεν θέλησαν να εντάξουν το πληθωρικό εγώ τους στην στενάχωρη κοινωνική αστική δομή και, αυτοδικώντας τις περισσότερες φορές, αποφάσισαν να περάσουν τη “γραμμή”, να βγουν στο “κλαρί” και από εκεί να ζήσουν την δική τους εκδοχή της ελευθερίας.

-Η οικονομική κρίση πώς επηρεάζει την ανάδειξη ταλέντων; Υπάρχει αποθάρρυνση για την ενασχόληση με την ηθοποιία;

Έχω την εντύπωση ότι η “κρίση” βοηθάει στον προβληματισμό. Στον επαναπροσδιορισμό αξιών και αρχών. Στην επανατοποθέτηση του ατόμου μέσα στην κοινωνία ή και απέναντί της σε κάποιες περιπτώσεις. Υπ’ αυτό το πρίσμα λοιπόν η κρίση γεννάει ταλέντα. Αυτό δεν σημαίνει φυσικά ότι όλα αυτά τα ταλέντα εξελίσσονται ή απορροφώνται από την αγορά εργασίας. Αυτό όμως συμβαίνει σε όλα τα επαγγέλματα και όχι μόνο σε αυτό του ηθοποιού.

-Είναι η τηλεόραση πλέον ένα “νεκρό” μέσο;

Η τηλεόραση είναι ο αντικατοπτρισμός των ανθρώπων που την υπηρετούν. Αν δεχθούμε ότι κουμάντο εκεί κάνουν πλέον οι “νεκροί”, τότε αναπόφευκτα θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα της ερώτησής σας.

-Από ποια ηλικία αρχίσατε να συνειδητοποιείτε οτι θέλετε να ασχοληθείτε με την ηθοποιία;Υπήρχε κάποιο πρόσωπο ή γεγονός που σας επηρέασε;

Από καμία ηλικία. Υπήρξε απλώς σαν μία εναλλακτική επιλογή μου, όταν τελείωσα το λύκειο, το να δώσω εξετάσεις εισαγωγής σε δραματική σχολή. Έκτοτε άλλαξαν πολλά. Ακολούθησα έναν δρόμο προσωπικής εξέλιξης, αγάπησα την τέχνη μου και απ’ ότι φαίνεται την αγάπησα και την υπηρέτησα με τρόπο τέτοιο, ώστε να μου επιστρέφει πια τα δώρα της.

-Ποιο ήταν το έναυσμα για να δείτε τον ληστή ως ένα καλλιτεχνικό μέσο;

Ο ΛΗΣΤΗΣ είναι η αφορμή να μιλήσουμε για το δίκαιο. Την απόδοση δικαιοσύνης. Να συζητήσουμε ανοιχτά για την σχετικότητα της αλήθειας. Ακόμα κι εκείνης της άλλης αλήθειας η οποία δεν είναι απαραίτητα αυτή που θα αποδεχόμασταν εύκολα εμείς οι ίδιοι. Είναι μια ανοιχτή συνομιλία μεταξύ ανθρώπου και της ανάγκης για ελευθερία.

-Χρειάζονται σήμερα ληστές με την διαχρονική έννοια;

Κάθε εποχή έχει τους ληστές της, με την έννοια ότι πάντοτε υπάρχουν άνθρωποι που δεν “χωράν” στις δομές της συντεταγμένης κοινωνίας. Και βέβαια όταν η “ληστροσύνη” τους εκφράζει τον ριζοσπαστισμό και την απόλυτη ανάγκη του ανθρώπου για ελευθερία, οι ληστές είναι απαραίτητοι.

-Ποια είναι η ιδεολογία του ληστή; Είναι ένας διαχρονικός αναρχικός με την ευρύτερη έννοια ή ένας ωφελιμιστής;

Οι ληστές της εποχής στην οποία αναφερόμαστε υπήρξαν, ξέρετε, ιδιαίτερα αμφιλεγόμενοι ως προσωπικότητες. Κινήθηκαν από τον φόνο ως την αγαθοεργία. Υπήρξαν φορείς και εκφραστές απολύτως αντιφατικών συμπεριφορών. Πολλοί απ’ αυτούς στελέχωσαν από ένα σημείο και μετά και τις κατώτερες βαθμίδες των μηχανισμών καταστολής. Έχω την αίσθηση ότι το μόνο ξεκάθαρο και κοινό στοιχείο που μπορεί να αναγνωρίσει κανείς σε αυτές τις προσωπικότητες είναι αυτό της δίψας για απόλυτη ελευθερία. Η πρακτική τους ωστόσο κυμάνθηκε σε όλο αυτό το εύρος που περιγράφετε με την ερώτηση.

*Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Carousel  “Ο ΛΗΣΤΗΣ” του Δημήτρη Μανιάτη, καθώς και το “Ο ΑΛΛΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ” του Πασχάλη Παπατσαρούχα, ένα ερωτικό έπος σε δεκαπεντασύλλαβο με σχεδόν τον ίδιο προβληματισμό επάνω στην έννοια του δικαίου.