
Κούβα: Η μεταμόρφωση των τρανσέξουαλ [Courrier International]
[dropcap size=big]Η[/dropcap]Claudia González, είναι φωτογράφος, γεννημένη στη Χιλή και μεγαλωμένη στην Ισπανία. Στην έκθεση φωτογραφία της, με τίτλο «Reassign» (αγγλικός όρος που καθορίζει τη χειρουργική φάση της αλλαγής φύλου) παρουσιάζει μια σειρά πορτρέτων Κουβανών τρανσέξουαλ εστιάζοντας στο δίπτυχο «πριν / μετά» την αλλαγή φύλου.
Μια έκθεση που έχει ως στόχο να μεταμορφώσει το βλέμμα του θεατή απέναντι σε μια κοινότητα που συχνά εξαναγκάζεται να καταφύγει στην πορνεία και ζει σε συνθήκες φτώχειας.
Τα πορτρέτα της Claudia González κάνουν το γύρο της Ευρώπης και των Ηνωμένων Πολιτειών. Η φωτογράφος λέει χαρακτηριστικά ότι «Όταν η έκθεση Reassign είδε το φως, έλαβα ευχαριστήρια μηνύματα από όλο τον κόσμο, όχι μόνο από τρανσέξουαλ αλλά και από συγγενείς και φίλους τρανσέξουαλ. Κάποιοι μου εξήγησαν ότι τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα άτομα αυτά υπάρχουν παντού, ακόμη και σε χώρες με μια πιο ανεκτική κουλτούρα όπως η Ολλανδία».
Νέα Υόρκη ή Παρίσι; [The Antlantic]
«Bagel ή baguette», αναρωτιέται ο ειδησεογραφικός ιστότοπος The Antlantic, που μεταδίδει το παρακάτω βίντεο, παραγωγής της Nord Collective, σε μουσική επένδυση της The Cocmic Setter.
[dropcap size=big]Τ[/dropcap]ο βιβλίο Paris vs New York, που δημοσιεύθηκε το 2011 από τον σχεδιαστή και γραφίστα Vahram Muratyan, αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τους δημιουργούς του πολύχρωμου και μπριόζικου βίντεο που ακολουθεί. Βάζοντας δίπλα- δίπλα σκηνές από το Παρίσι και τη Νέα Υόρκη, οι δημιουργοί του κατάφεραν να μας θέσουν ένα δίλημα που δύσκολα μπορεί να απαντηθεί κατηγορηματικά.
Νέα Υόρκη ή Παρίσι, λοιπόν;
Συρία: Λογοδοσία και εγκλήματα πολέμου [ForeignPolicy.com]
[dropcap size=big]Τ[/dropcap]ο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών υιοθέτησε ομόφωνα χθες ψήφισμα για την διεξαγωγή έρευνας σχετικά με τη χρήση χημικών όπλων στη συριακή σύγκρουση.
«Η εξέλιξη αυτή έρχεται μετά από μήνες προσπαθειών των ΗΠΑ και των Ευρωπαίων συμμάχων της να πείσουν τη Ρωσία να μετριάσει τη διπλωματική στήριξη που παρέχει στον Μπάσαρ αλ Άσαντ, τον ισχυρό άνδρα της Συρίας», υπογραμμίζει το αμερικανικό περιοδικό Foreign Policy. Αυτή η σημαντική πρόοδος έλαβε χώρα δυο μέρες μετά την υπογραφή της συμφωνίας, που ολοκληρώθηκε στις 5 Αυγούστου, μεταξύ του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Τζον Κέρι και του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ.
«Πρόκειται για μια εξαιρετική ευκαιρία για τον ΟΗΕ να κατηγορήσει επίσημα την κυβέρνηση της Συρίας για τους βομβαρδισμούς με βόμβες χλωρίου κατοικημένων περιοχών», επισημαίνει το Foreign Policy.
Το σχέδιο του ψηφίσματος διευκρινίζει ότι εντός είκοσι ημερών θα πρέπει να γίνουν οι προτάσεις για τη δημιουργία ενός «κοινού μηχανισμού έρευνας» υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών και του Οργανισμού για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων (OPCW).
«Είναι η πρώτη φορά που έχουμε ένα ψήφισμα των Ηνωμένων Εθνών με σαφή εντολή να καθοριστεί η ευθύνη όλων των εμπλεκομένων μερών στη συριακή σύγκρουση», τονίζει ένας διπλωμάτης του Συμβουλίου Ασφαλείας στο Foreign Policy. Και προσθέτει:
«Αυτό το ψήφισμα είναι ένα σημαντικό επίτευγμα. Αποκαλύπτει μια αλλαγή στη στάση της Ρωσίας, η οποία μέχρι σήμερα υπερασπιζόταν το συριακό καθεστώς και φρόντιζε να αποφευχθούν οι όποιες κατηγορίες».
Το αμερικάνικο το περιοδικό εκφράζει όμως και κάποιες επιφυλάξεις: το ψήφισμα που εγκρίθηκε από τα δεκαπέντε μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών δεν προτείνει συγκεκριμένους τρόπους για τη δίωξη μελών της κυβέρνησης Άσαντ ή μελών των εξτρεμιστικών ομάδων που επίσης φέρονται ως υπεύθυνοι για τη χρήση χημικών όπλων. «Για τη δημιουργία ενός ποινικού δικαστηρίου θα χρειαστεί ένα άλλο ψήφισμα και είναι αβέβαιο εάν η Ρωσία θα το υποστηρίξει».
Αξίζει να σημειωθεί ότι τον Αύγουστο του 2013, βομβιστική επίθεση με αέριο σαρίν είχε προκαλέσει εκατοντάδες θανάτους στην πόλη Γκούτα, στα περίχωρα της Δαμασκού.
Έφυγε ο λαϊκός ποιητής Κώστας Βίρβος
Έφυγε το βράδυ της Πέμπτης 6 Αυγούστου 2015, ο μεγάλος στιχουργός Κώστας Βίρβος, ένας γνήσιος λαϊκός ποιητής, ένας δοκιμασμένος αγωνιστής της Αριστεράς και αυθεντικός εκφραστής της ψυχής του λαού μας.
Γεννήθηκε στα Τρίκαλα στις 29 Μαρτίου 1926. Ο πατέρας του, πλούσιος τυρέμπορας, τον στέλνει στην Κοργιαλένειο Σχολή. Τελειώνοντας το γυμνάσιο το 1943 κατεβαίνει στην Αθήνα και φοιτά στην Πάντειο. Ο ίδιος σύμφωνα με διηγήσεις του έγραφε στιχάκια από νωρίς, αλλά ήθελε να γίνει σκηνοθέτης μιας και του άρεσε ιδιαίτερα το θέατρο.
Το 1943 περνάει στις γραμμές της Εθνικής Αντίστασης ως μέλος του ΕΑΜ. Το Μάρτη του ’44 συλλαμβάνεται και βασανίζεται, γιατί έγραφε συνθήματα στους τοίχους για την τότε κυβέρνηση του βουνού. Ο πατέρας του με 800 χρυσές λίρες τον απελευθερώνει και έπειτα φεύγει για το βουνό, όπου εκεί συναντά και τον Άρη Βελουχιώτη. Εργάστηκε ως δημόσιος υπάλληλος απ” το 1954 έως το 1985. Είχε δυο κόρες.
Τα πρώτα του στιχάκια τα δίνει στον Απόστολο Καλδάρα, με τον οποίο γνωρίζονταν από μικροί. Το πρώτο στιχούργημα του λέγεται «Ο φαντάρος» {ανέκδοτο τραγούδι του 1947}, που αν και μελοποιήθηκε αρχικά από τον Β. Τσιτσάνη και αργότερα από τον Α. Καλδάρα δε γραμμοφωνήθηκε, λόγω εμφυλίου και παρά το εμφανές μήνυμα της συμφιλίωσης, («μα ο φαντάρος δεν παραπονιέται/ κι έχει ελπίδα μέσα στην καρδιά/ πως θα γυρίσει πάλι στους δικούς του/ τα χέρια όταν δώσουμε ξανά»).
Το πρώτο τραγούδι που κυκλοφόρησε ήταν το «Να το βρεις από άλλη» σε μουσική Καλδάρα και ερμηνευτές τους Σούλα Καλφοπούλου και Μάρκο Βαμβακάρη (1948). Έχει γράψει πάνω από 2000 τραγούδια, λαϊκά, έντεχνα, μέχρι και παραδοσιακού ύφους με κοινωνικό και πολιτικό, άμεσο ή έμμεσο, περιεχόμενο. Άλλα σημαντικά του τραγούδια είναι: «Της γερακίνας γιος», «Το καράβι», «Μια παλιά ιστορία», «ο κυρ Θάνος πέθανε» και άλλα. Το πέρασμά του και στους ολοκληρωμένους κύκλους τραγουδιών έγινε με το άσμα «Καταχνιά» του Χρήστου Λεοντή, με το «Α-Ω», σε μουσική Μπιθικώτση, το «Θάλασσα, πικροθάλασσα», σε μουσική Μίμη Πλέσσα και πλήθος άλλων. Επίσης είναι ο συνθέτης του ύμνου της ποδοσφαιρικής ομάδας του Α.Ο. Τρίκαλα. Ένα σημαντικό έργο του είναι ο Θεσσαλικός Κύκλος σε μουσική τού Γιάννη Μαρκόπουλου.
Έχει εκδώσει τα εξής βιβλία:
«Μια ζωή τραγούδια – αυτοβιογραφία» (1985, εκδόσεις Ντέφι),
«Λαϊκή στιχουργική ανθολογία» (1989, εκδόσεις Αναστασακη),
«Πράσινα βουνά και χρυσαφένιοι κάμποι. Παραδοσιακά, λαογραφικά, σατιρικά τραγούδια – γεγονότα» (1998)
Πολλοί στίχοι από τραγούδια του βασίζονται στις εμπειρίες του Βίρβου από την Κατοχή, όταν τον συνέλαβαν το 1944 και μπήκε στην απομόνωση.
Ο ίδιος αφηγείται:
Το ίδιο βράδυ με έριξαν στο απομονωτήριο. Εκεί ήταν κι ένας άλλος. Πονούσα σε όλο μου το κορμί. Ήμουν δεμένος στο κεφάλι σαν χότζας. Έχω ένα σημάδι 57 χρόνια εδώ στο κεφάλι από βούρδουλα που κατέληγε σε σφαιρίδιο. Μέσα εκεί υπήρχε ένα κούτσουρο. Του είπα «Σε παρακαλώ να ξαπλώσεις στο κούτσουρο κι εγώ πάνω στο σώμα σου». Έτσι έγινε. Σηκωνόμασταν την νύχτα να ξεμουδιάσουμε. Δεν κράτησε πολύ. Δυο μερόνυχτα. Αυτό είναι το αναπαυτικότερο κρεβάτι που κοιμήθηκα ποτέ. Απ” αυτό εμπνεύστηκα το «ούτε στρώμα να πλαγιάσω, ούτε φως για να διαβάσω» που γράφω στη «Γερακίνα». Στη φυλακή άρχισα να γράφω την «Καταχνιά» σαν ποίηση.
Πηγή: Ημεροδρόμος
Διεθνές Φεστιβάλ Μουσικής Μολύβου
Αν, κατηφορίζοντας τα σοκάκια του Μολύβου, συναντήσετε ένα τρίο να παίζει Μπραμς ή αν, κοντά στο λιμάνι, ακούσετε αποσπάσματα από την Tέταρτη συμφωνία του Μάλερ είναι γιατί αυτό το καλοκαίρι ένα ξεχωριστό φεστιβάλ κλασικής μουσικής γεννιέται στο Βόρειο Αιγαίο.
Το Διεθνές Φεστιβάλ Μουσικής Μολύβου, που θα πραγματοποιείται στις 19, 20 & 21 Αυγούστου στον Μόλυβο της Λέσβου, στην εναρκτήρια χρονιά συγκεντρώνει 21 κορυφαίους ερμηνευτές κλασικής μουσικής από όλο τον κόσμο σε μια τριήμερη μουσική γιορτή με θέμα τις «Μεταμορφώσεις».
Ιδρύτριες & καλλιτεχνικές διευθύντριες του Φεστιβάλ είναι οι ελληνογερμανίδες πιανίστριες Δανάη και Κυβέλη Ντέρκεν, που, παρά το νεαρό της ηλικίας τους, έχουν ήδη σημαντικές διακρίσεις στο ενεργητικό τους αλλά και ένα ξεχωριστό ταμπεραμέντο. Ο συνδυασμός αυτός τις ώθησε να δημιουργήσουν ένα Φεστιβάλ που στον πυρήνα του συνυπάρχει η διαχρονικότητα της κλασικής μουσικής με τη φρεσκάδα του σήμερα, η δεξιοτεχνία στην ερμηνεία με την ελευθερία στην προσέγγιση. Συνιδρυτής & αρωγός του Φεστιβάλ είναι ο Δημήτρης Τρύφων, νεαρός επιχειρηματίας με καταγωγή από τη Λέσβο.
Για αυτή την πρώτη χρονιά του Φεστιβάλ δημιουργούν ένα πρόγραμμα με θέμα τις «Μεταμορφώσεις», καλώντας ταλαντούχους και ήδη διάσημους ερμηνευτές της γενιάς τους, όπως o Γερμανός κλαρινετίστας Σεμπάστιαν Μαντς, η Αμερικανίδα βιολονίστρια Κάρολαϊν Γκούλντινγκ, ο Γερμανός βιολοντσελίστας Μπένεντικτ Κλέκνερ και ο Βρετανός διευθυντής ορχήστρας Τζουλζ Γκέηλ να συμπράξουν με μεγάλα ονόματα της παγκόσμιας κλασικής μουσικής σκηνής, όπως η Γερμανίδα σοπράνο Μάρλις Πέτερσεν και ο διεθνής μας σαξοφωνίστας Θεόδωρος Κερκέζος, σε συναυλίες και μικρά ιντερλούδια που θα δοθούν στο πανέμορφο κάστρο αλλά και σε γραφικά σημεία- έκπληξη του οικισμού. Το Φεστιβάλ τελεί υπό την αιγίδα της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου.
Αξιοποιώντας την διαχρονική σαγήνη του Μολύβου, το Διεθνές Φεστιβάλ Μουσικής Μολύβου προσφέρει το ιδανικό περιβάλλον για να βιώσει κανείς την κλασική μουσική σε ένα μαγευτικό τοπίο. Σε μια περίοδο οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, το Φεστιβάλ είναι έμπρακτη απόδειξη πως η μουσική μπορεί να εμπνεύσει, να συνδέσει και να ενώσει τους ανθρώπους, κοινό και μουσικούς από όλο τον κόσμο.
Στους στόχους του Φεστιβάλ είναι να κάνει την κλασική μουσική πιο προσιτή σε ανθρώπους όλων των ηλικιών με πρωτότυπες εκδηλώσεις, διαδραστικά δρώμενα μέσα στο χωριό του Μολύβου, ειδικά διαμορφωμένες συναυλίες και μουσικά εργαστήρια για παιδιά και νέους. Επίσης, να αποτελέσει σημαντικό θεσμό κλασικής μουσικής στη χώρα μας και δημοφιλή μουσικό προορισμό παγκοσμίως.
Τιμές εισιτηρίων
Συναυλίες Κάστρου: €30, €20, €10, €8, €5 (φοιτητές & κάτω των 18)
Συναυλία Συνεδριακό Κέντρο Μηθύμνης: €5
Συναυλία για παιδιά & νέους: είσοδος ελεύθερη
Πηγή: elculture
Ο “Αίαντας” έρχεται στο Νέο Κόσμο
Η παράσταση του Αίαντα του Σοφοκλή, μετά την πρεμιέρα του στην Επίδαυρο, θα παίζεται στο θέατρο του Νέου Κόσμου.
Συγκεκριμένα, η παράσταση παρουσιάζεται την Τρίτη 1η Σεπτεμβρίου στον Πειραιά στο Βεάκειο Θέατρο, την Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου στην Ηλιούπολη στο Αμφιθέατρο Άλσους «Δημήτρης Κιντής», το Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου στο Ηρώδειο και τη Δευτέρα 7 και την Τρίτη 8 Σεπτεμβρίου στο Κηποθέατρο Παπάγου.
Ο «Αίας» παρουσιάζεται σε μετάφραση Δ. Ν. Μαρωνίτη και σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, ενώ τους κεντρικούς ήρωες ερμηνεύουν οι : Νίκος Κουρής, Μαρία Πρωτόπαππα, Γιάννος Περλέγκας, Γιάννης Τσορτέκης, Ελένη Ουζουνίδου, Παντελής Δεντάκης, Γιάννης Κλίνης, Δημήτρης Παπανικολάου, Μιχάλης Τιτόπουλος.
Λίγα λόγια για το έργο:
Ο Αίας θεωρείται η παλαιότερη από τις σωζόμενες τραγωδίες του Σοφοκλή, ενδεικτική ωστόσο της θεατρικής ιδιοφυΐας του.
Μετά το θάνατο του Αχιλλέα, ο καλύτερος πολεμιστής στο στρατόπεδο των Ελλήνων είναι ο Αίας. Ωστόσο, κατά την κρίση των όπλων, οι Έλληνες αρχηγοί αποφασίζουν τα όπλα του νεκρού ήρωα να δοθούν στον Οδυσσέα. Ο Αίας θίγεται βαθιά από τη μεγάλη αδικία. Θυμωμένος, επιχειρεί να επιτεθεί τους Αχαιούς, όμως η Αθηνά θολώνει το μυαλό του και η φονική του μανία ξεσπάει στα κοπάδια τους. Όταν συνέρχεται και συνειδητοποιεί τι έκανε, η αξιοπρέπειά του έχει πληγεί τόσο ώστε ο ήρωας επιλέγει να αυτοκτονήσει.
Ο κεντρικός ήρωας, ανυπέρβλητα γενναίος, παλεύει με τη μοίρα του, καθώς επιθυμεί μόνος του να ορίζει ζωή και θάνατο, απορρίπτοντας σταθερά τη θεϊκή βοήθεια. Ακέραιος χαρακτήρας με ακλόνητη πίστη στις ηθικές του αξίες, αρνείται και την παραμικρή έκπτωση σ’ αυτές. Ταυτίζει την τιμή με την ύπαρξή του κι όταν χάνει την πρώτη, η δεύτερη δεν έχει πια κανένα νόημα. Ο δυνατός ήρωας έχει απόλυτη αδυναμία να υποχωρήσει και να προσαρμοστεί σε οτιδήποτε αντιβαίνει στις αντιλήψεις του. Μακριά από το πεδίο της μάχης, όπου το προβάδισμα κερδίζουν η πολιτική και η διπλωματία, ο άριστος πολεμιστής απομονώνεται, δεν έχει πια θέση στη νέα τάξη πραγμάτων.
Συντελεστές της παράστασης
Μετάφραση: Δ.Ν. Μαρωνίτης
Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος
Μουσική: Νίκος Κυπουργός
Σκηνικά-Κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου
Χορογραφίες: Αγγελική Στελλάτου
Σχεδιασμός φωτισμών: Σάκης Μπιρμπίλης
Μουσική διδασκαλία: Αναστάσης Σαρακατσάνος, Γιάννης Πλαστήρας
Βοηθός σκηνοθέτη: Βάσια Χρήστου
Κόσμος: Το σεξ μπορεί να περιμένει, η Επανάσταση όχι! [COURRIER INTERNATIONAL]
«Δεν γνωρίζω την ερώτηση, αλλά σίγουρα το σεξ είναι η απάντηση», είχε πει κάποτε ο Woody Allen.
[dropcap size=big]Θ[/dropcap]α μπορούσαμε εδώ να προσθέσουμε «παγκοσμίως», καθώς η σεξουαλική επανάσταση, που γέννησε η δεκαετία του ’60, δεν έχει καταλαγιάσει. Από την σεξουαλική απελευθέρωση των γυναικών ως την νομική αναγνώριση των διαφυλικών ατόμων, τα νέα σύνορα της σεξουαλικότητας μετακινούνται διαρκώς ανατρέποντας το μικρό βόλεμα της σκέψης μας.
Εξήντα πέντε χρόνια μετά την κυκλοφορία του Enovid, του πρώτου αντισυλληπτικού χαπιού στις ΗΠΑ, η Αμερική του Μπαράκ Ομπάμα συνεχίζει να δίνει το παράδειγμα, ξεχνώντας την πουριτανική της σεμνότητα: η νομιμοποίηση του γάμου των ομοφυλοφίλων ζευγαριών σε όλες τις πολιτείες από το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας παρέχει την τρανταχτή απόδειξη. Καθώς επίσης και οι τουαλέτες “ουδέτερου φύλου” που απέκτησε πρόσφατα ο Λευκός Οίκος, μια συμβολική κίνηση της αμερικανικής κυβέρνησης κατά της ομοφοβίας και υπέρ της LGBT (lesbians, gay, bisexual, trans) κοινότητας.
Όλες αυτές οι «μικρές νίκες» αρκούν από την άλλη για να θρέψουν τις ανησυχίες των συντηρητικών «όλων των αποχρώσεων» που φανταζόντουσαν ότι ο εικοστός πρώτος αιώνας θα ήταν πιο πνευματώδης αλλά τον βλέπουν να εξελίσσεται σε ένα τεράστιο σεξουαλικό χρονικό διάστημα.
Η παρακμή απειλεί τη Δύση, καταγγέλλουν εν χορώ οι ηγέτες της Ρωσίας και της Κίνας χωρίς να αντιλαμβάνονται (ή να θέλουν να αντιληφθούν) ότι οι διεκδικήσεις των σεξουαλικών μειονοτήτων στις χώρες τους γίνονται ολοένα και πιο ισχυρές. Θα έπρεπε ίσως να ρίξουν μια κλεφτή ματιά στα στατιστικά στοιχεία που δημοσίευσε το Αμερικανικό Υπουργείο Υγείας: μαθαίνουμε ότι μόνο το 44% των κοριτσιών και το 47% των αγοριών ηλικίας 15-19 ετών παραδέχονται ότι έχουν ήδη μια πρώτη σεξουαλική επαφή. Τα νούμερα βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση κατά 14% για τα κορίτσια και 22% για τα αγόρια αν πάμε ένα τέταρτο του αιώνα πίσω. Η νέα γενιά είναι ίσως πιο απελευθερωμένη, αλλά καθόλου βιαστική.
Πολιτικά ορφανό το ΟΧΙ, πολιτικά μη διαχειρίσιμο το νέο μνημόνιο
του Θοδωρή Λαπαναΐτη
Στην κρίση στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ που εκδηλώθηκε με σφοδρότητα αμέσως μετά το δημοψήφισμα και δρομολογεί την αποσύνθεσή του και τη διάσπαση του κυβερνώντος κόμματος εκφράζεται το συνολικό πρόβλημα της κρίσης ολόκληρου του πολιτικού συστήματος
[dropcap size=big]K[/dropcap]αι είναι πλέον βέβαιο ότι οι εξελίξεις στο ΣΥΡΙΖΑ θα οδηγήσουν σε ολοκληρωτική αναδιάταξη του κομματικού χάρτη της χώρας πάνω στο έδαφος του τρίτου μνημονίου.
Ήδη η απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ για έκτακτο συνέδριο στα τέλη Σεπτέμβρη αρχές Οκτώβρη αν και θεωρήθηκε μια πύρρειος νίκη του Αλέξη Τσίπρα που του έδωσε μια χρονική ανάσα να ολοκληρώσει, το νούμερο ένα κυβερνητικό στόχο της υπογραφής του νέου μνημονίου, επισφραγίζει την ανεπίστρεπτη πορεία προς τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ.
Επί της ουσίας είναι αμφίβολο αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταφέρει να φτάσει μέχρι και το έκτακτο συνέδριο και δεν θα διασπαστεί νωρίτερα. Αυτό προκύπτει από τις αντιδράσεις της αριστερής εσωκομματικής αντιπολίτευσης του Αλέξη Τσίπρα που χαρακτηρίζει το επικείμενο συνέδριο ως «παρωδία» το οποίο απλά θα κληθεί να επικυρώσει τα τετελεσμένα του νέου μνημονίου.
Το στοιχείο εκείνο πάντως που πρέπει να ξεχωρίσει κανείς για την κατάσταση στο ΣΥΡΙΖΑ είναι το γεγονός ότι ακόμα και στο επίπεδο της Κεντρικής Επιτροπής εκφράστηκε μια πλειοψηφία στελεχών που απλά δια της ανοχής της άφησε λυμένα τα χέρια της κυβέρνησης να προχωρήσει τη διαπραγμάτευση και να υπογράψει το νέο μνημόνιο αλλά έδειξε πλήρως ανέτοιμη έως και ανίκανη να υπερασπιστεί και κυρίως να υπηρετήσει τις νέες ιδεολογικοπολιτικές σταθερές που απαιτούνται για την εφαρμογή του τρίτου μνημονίου.
Αυτό το στοιχείο ουσιαστικά είναι αποφασιστικής σημασίας για να καταλήξει κανείς σε δύο βασικά συμπεράσματα:
Το πρώτο είναι ότι τελικά η Αριστερή αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ το πιθανότερο είναι να αποχωρήσει καθώς δεν έχει τη δυνατότητα να κερδίσει το κόμμα σε επίπεδο κομματικού μηχανισμού.
Το δεύτερο είναι πως αυτή η πλειοψηφία που στοιχήθηκε στο τέλος πίσω από τον Αλέξη Τσίπρα ως προς τα διαδικαστικά για το ξεκαθάρισμα του κόμματος είναι πλήρως ανίκανη να ακολουθήσει την ηγετική ομάδα και το κυβερνητικό επιτελείο σ’ αυτή την πορεία μέχρι το τέλος.
Και από εδώ προκύπτει το γενικότερο συμπέρασμα ότι το πολιτικό σκηνικό παίρνει φωτιά καθώς διαμορφώνεται ένας πολιτικός χάρτης που δείχνει ότι είναι αδύνατο να υπάρξει ένας πλήρως μεταλλαγμένος μνημονιακά ΣΥΡΙΖΑ υπό τον Αλέξη Τσίπρα με τις δυνάμεις που θα μείνουν στο κόμμα μέχρι τέλους.
Με δεδομένο το γεγονός ότι τα κόμματα της μνημονιακής αντιπολίτευσης του ΝΑΙ είναι στα μαύρα τους τα χάλια και χωρίς εμφανείς δυνατότητες πολιτικής ανάκαμψης τότε θα πρέπει να αναμένουμε τεκτονικές αλλαγές στο πολιτικό σύστημα και στη δημιουργία νέων πολιτικών φορέων το αμέσως επόμενο πολιτικό διάστημα.
Το κεντρικό ζήτημα που θα κρίνει την αναδιάταξη του πολιτικού συστήματος είναι το πώς θα καλυφθεί πολιτικά ο πλειοψηφικός κοινωνικός χώρος του ΟΧΙ. Δεν πρόκειται να είναι περίπατος ούτε για την αριστερή αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ που ετοιμάζεται ουσιαστικά για νέο πολιτικό φορέα που απευθύνεται σ’ αυτόν τον κόσμο, πιθανά επιδιώκοντας και κάποιες συνεργασίες ή και συγχωνεύσεις με τμήματα άλλων δυνάμεων πρώτα και κύρια της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς για τη δημιουργία είτε συμμαχικού σχήματος είτε νέου πολιτικού φορέα.
Τα πέντε χρόνια της κρίσης έδειξαν με απόλυτο τρόπο ότι χωρίς φορέα με ιδεολογικοπολιτική ενότητα μόνο συγκυριακά μπορούν να εκφραστούν οι πληβείοι της κοινωνίας.
Πολιτικά ρεύματα που ιδεολογικά είναι χυλός στις κρίσιμες στιγμές διαλύονται στα εξ’ ων συνετέθησαν. Η περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ χαρακτηριστική από την άποψη αυτή, αλλά ταυτόχρονα και η ιδεολογική ενότητα δεν μπορεί να διασφαλιστεί πάνω σ’ ένα πολιτικό πρόγραμμα εξόδου από το ευρώ και επιστροφής στη δραχμή. Το πρόβλημα της στρατηγικής και του κοινωνικού οράματος που θα προβάλλει ιδιαίτερα ένας αριστερός πολιτικός φορέας είναι πολύ πιο ουσιώδες και βαθύ ως προς τις διαστάσεις του πρόβλημα που δεν μπορεί να εξαντλείται στην «επιστροφή στο εθνικό νόμισμα».
Επί της ουσίας βρισκόμαστε μπροστά σε μια βαθύτατη πολιτική κρίση, κρίση οιωνεί διακυβέρνησης της χώρας καθώς υπάρχει ένα φαινόμενο διπλής ορφάνιας, τόσο του νέου μνημονίου που φαίνεται πως είναι μη διαχειρίσιμο οικονομικά και πολιτικά, αλλά και της κοινωνικής πλειοψηφίας του ΟΧΙ το οποίο δεν μπορεί να εκφραστεί απλά με τη συνέχιση ενός αντιμνημονιακού και αντιευρώ εναλλακτικού σχεδίου. Κοινώς δεν μπορεί να εκφραστεί με την επαναφορά μιας γραμμής λιγότερο θολής από το «καμία θυσία για το ευρώ» γύρω από το οποίο ταμπουρώνεται η σημερινή αριστερή αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ και οι πέριξ αυτής δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.
Ουσιαστικά οι μόνες σταθερές στο πολιτικό σύστημα αυτή τη στιγμή είναι για διαφορετικούς φυσικά λόγους από τη μια μεριά το ΚΚΕ, που όμως αδυνατεί να εκφράσει και να εκπροσωπήσει στις παρούσες συνθήκες κοινωνικές πλειοψηφίες και από την άλλη, δυστυχώς η Χρυσή Αυγή, καθώς σ’ αυτά τα κόμματα υπάρχει ιδεολογική ενότητα: από τη μια ο σοσιαλισμός και από την άλλη ο φασισμός.
Οι Imam Baildi τραγουδούν για τους πληγέντες από τη φωτιά στα Βάτικα Λακωνίας
Συναυλία αλληλεγγύης για τους πληγέντες από τη φωτιά στα Βάτικα Λακωνίας θα δώσουν οι Imam Baildi την Τρίτη 4 Αυγούστου στον προαύλιο χώρο του Λυκείου Νεάπολης.
Τη συναυλία συνδιοργανώνουν το Νομικό Πρόσωπο Κοινωνικής Προστασίας και Αλληλεγγύης, Πολιτισμού και Αθλητισμού του Δήμου Μονεμβασίας και ο Ναυτικός Όμιλος Βοιών.
Μέρος των εσόδων θα διατεθούν για την ανακούφιση των πληγέντων της πυρκαγιάς της 17ης Ιουλίου.
Εισιτήρια προπωλούνται στα καταστήματα Γερμανός σε Νεάπολη, Μολάους, Σκάλα και Σπάρτη καθώς και στο ξενοδοχείο Αϊβαλί στη Νεάπολη.
Τιμή εισιτηρίου: Προπώληση: 10 ευρώ / Ταμείο: 12 ευρώ.
Μίκης Θεοδωράκης: “Η ελπίδα θριαμβεύει πάντα αν έχεις πίστη στη ζωή”
Τα 90 χρόνια ζωής του σπουδαίου Μίκη Θεοδωράκη γιόρτασαν 3.500 θεατές που έδωσαν το “παρών” χθες βράδυ στον Κήπο του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών.
Ο εμβληματικός μουσικοσυνθέτης δεν μπόρεσε να παρευρεθεί εξαιτίας της εύθραυστης κατάστασης της υγείας του, αλλά σε μήνυμα του – που διαβάστηκε στην έναρξη της βραδιάς – μετέφερε τα αισθήματα χαράς και συγκίνησης για την πραγματοποίηση της τιμητικής αυτής εκδήλωσης. Ωστόσο, σημείωσε , «αισθάνομαι πολύ άβολα που γίνονται αφιερώματα στη μουσική μου και ακούγονται τα τραγούδια μου σε μία εποχή που κυριαρχείται από τον μεγάλο πόνο των γερόντων που λιώνουν στις ουρές για ένα πιάτο φαΐ. Είναι επόμενο να αισθάνομαι ντροπή, ειδικά εγώ που ενώ κουβαλάω στην πλάτη μου τα ίδια χρόνια, έχω το προνόμιο την ίδια στιγμή, να απολαμβάνω την μεγάλη χαρά ενός ανθρώπου της Τέχνης, που βλέπει το έργο του να παρουσιάζεται μπροστά στο κοινό».
«Το μόνο που με παρηγορεί», συνέχισε, «είναι ο συμβολισμός από την συνύπαρξη μέσα στον ίδιο λαό του πόνου και της ελπίδας αλλά και της βεβαιότητας ότι κάποτε ο πόνος θα εξαλειφθεί, ενώ η ελπίδα θα γιγαντωθεί και θα γίνει πραγματικότητα. Γιατί η ελπίδα είναι αυτή που θριαμβεύει πάντοτε όταν έχει κανείς μέσα του αληθινή πίστη στον άνθρωπο και στη ζωή», κατέληξε.









