του Θοδωρή Λαπαναΐτη
Στην κρίση στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ που εκδηλώθηκε με σφοδρότητα αμέσως μετά το δημοψήφισμα και δρομολογεί την αποσύνθεσή του και τη διάσπαση του κυβερνώντος κόμματος εκφράζεται το συνολικό πρόβλημα της κρίσης ολόκληρου του πολιτικού συστήματος
[dropcap size=big]K[/dropcap]αι είναι πλέον βέβαιο ότι οι εξελίξεις στο ΣΥΡΙΖΑ θα οδηγήσουν σε ολοκληρωτική αναδιάταξη του κομματικού χάρτη της χώρας πάνω στο έδαφος του τρίτου μνημονίου.
Ήδη η απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ για έκτακτο συνέδριο στα τέλη Σεπτέμβρη αρχές Οκτώβρη αν και θεωρήθηκε μια πύρρειος νίκη του Αλέξη Τσίπρα που του έδωσε μια χρονική ανάσα να ολοκληρώσει, το νούμερο ένα κυβερνητικό στόχο της υπογραφής του νέου μνημονίου, επισφραγίζει την ανεπίστρεπτη πορεία προς τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ.
Επί της ουσίας είναι αμφίβολο αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταφέρει να φτάσει μέχρι και το έκτακτο συνέδριο και δεν θα διασπαστεί νωρίτερα. Αυτό προκύπτει από τις αντιδράσεις της αριστερής εσωκομματικής αντιπολίτευσης του Αλέξη Τσίπρα που χαρακτηρίζει το επικείμενο συνέδριο ως «παρωδία» το οποίο απλά θα κληθεί να επικυρώσει τα τετελεσμένα του νέου μνημονίου.
Το στοιχείο εκείνο πάντως που πρέπει να ξεχωρίσει κανείς για την κατάσταση στο ΣΥΡΙΖΑ είναι το γεγονός ότι ακόμα και στο επίπεδο της Κεντρικής Επιτροπής εκφράστηκε μια πλειοψηφία στελεχών που απλά δια της ανοχής της άφησε λυμένα τα χέρια της κυβέρνησης να προχωρήσει τη διαπραγμάτευση και να υπογράψει το νέο μνημόνιο αλλά έδειξε πλήρως ανέτοιμη έως και ανίκανη να υπερασπιστεί και κυρίως να υπηρετήσει τις νέες ιδεολογικοπολιτικές σταθερές που απαιτούνται για την εφαρμογή του τρίτου μνημονίου.
Αυτό το στοιχείο ουσιαστικά είναι αποφασιστικής σημασίας για να καταλήξει κανείς σε δύο βασικά συμπεράσματα:
Το πρώτο είναι ότι τελικά η Αριστερή αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ το πιθανότερο είναι να αποχωρήσει καθώς δεν έχει τη δυνατότητα να κερδίσει το κόμμα σε επίπεδο κομματικού μηχανισμού.
Το δεύτερο είναι πως αυτή η πλειοψηφία που στοιχήθηκε στο τέλος πίσω από τον Αλέξη Τσίπρα ως προς τα διαδικαστικά για το ξεκαθάρισμα του κόμματος είναι πλήρως ανίκανη να ακολουθήσει την ηγετική ομάδα και το κυβερνητικό επιτελείο σ’ αυτή την πορεία μέχρι το τέλος.
Και από εδώ προκύπτει το γενικότερο συμπέρασμα ότι το πολιτικό σκηνικό παίρνει φωτιά καθώς διαμορφώνεται ένας πολιτικός χάρτης που δείχνει ότι είναι αδύνατο να υπάρξει ένας πλήρως μεταλλαγμένος μνημονιακά ΣΥΡΙΖΑ υπό τον Αλέξη Τσίπρα με τις δυνάμεις που θα μείνουν στο κόμμα μέχρι τέλους.
Με δεδομένο το γεγονός ότι τα κόμματα της μνημονιακής αντιπολίτευσης του ΝΑΙ είναι στα μαύρα τους τα χάλια και χωρίς εμφανείς δυνατότητες πολιτικής ανάκαμψης τότε θα πρέπει να αναμένουμε τεκτονικές αλλαγές στο πολιτικό σύστημα και στη δημιουργία νέων πολιτικών φορέων το αμέσως επόμενο πολιτικό διάστημα.
Το κεντρικό ζήτημα που θα κρίνει την αναδιάταξη του πολιτικού συστήματος είναι το πώς θα καλυφθεί πολιτικά ο πλειοψηφικός κοινωνικός χώρος του ΟΧΙ. Δεν πρόκειται να είναι περίπατος ούτε για την αριστερή αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ που ετοιμάζεται ουσιαστικά για νέο πολιτικό φορέα που απευθύνεται σ’ αυτόν τον κόσμο, πιθανά επιδιώκοντας και κάποιες συνεργασίες ή και συγχωνεύσεις με τμήματα άλλων δυνάμεων πρώτα και κύρια της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς για τη δημιουργία είτε συμμαχικού σχήματος είτε νέου πολιτικού φορέα.
Τα πέντε χρόνια της κρίσης έδειξαν με απόλυτο τρόπο ότι χωρίς φορέα με ιδεολογικοπολιτική ενότητα μόνο συγκυριακά μπορούν να εκφραστούν οι πληβείοι της κοινωνίας.
Πολιτικά ρεύματα που ιδεολογικά είναι χυλός στις κρίσιμες στιγμές διαλύονται στα εξ’ ων συνετέθησαν. Η περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ χαρακτηριστική από την άποψη αυτή, αλλά ταυτόχρονα και η ιδεολογική ενότητα δεν μπορεί να διασφαλιστεί πάνω σ’ ένα πολιτικό πρόγραμμα εξόδου από το ευρώ και επιστροφής στη δραχμή. Το πρόβλημα της στρατηγικής και του κοινωνικού οράματος που θα προβάλλει ιδιαίτερα ένας αριστερός πολιτικός φορέας είναι πολύ πιο ουσιώδες και βαθύ ως προς τις διαστάσεις του πρόβλημα που δεν μπορεί να εξαντλείται στην «επιστροφή στο εθνικό νόμισμα».
Επί της ουσίας βρισκόμαστε μπροστά σε μια βαθύτατη πολιτική κρίση, κρίση οιωνεί διακυβέρνησης της χώρας καθώς υπάρχει ένα φαινόμενο διπλής ορφάνιας, τόσο του νέου μνημονίου που φαίνεται πως είναι μη διαχειρίσιμο οικονομικά και πολιτικά, αλλά και της κοινωνικής πλειοψηφίας του ΟΧΙ το οποίο δεν μπορεί να εκφραστεί απλά με τη συνέχιση ενός αντιμνημονιακού και αντιευρώ εναλλακτικού σχεδίου. Κοινώς δεν μπορεί να εκφραστεί με την επαναφορά μιας γραμμής λιγότερο θολής από το «καμία θυσία για το ευρώ» γύρω από το οποίο ταμπουρώνεται η σημερινή αριστερή αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ και οι πέριξ αυτής δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.
Ουσιαστικά οι μόνες σταθερές στο πολιτικό σύστημα αυτή τη στιγμή είναι για διαφορετικούς φυσικά λόγους από τη μια μεριά το ΚΚΕ, που όμως αδυνατεί να εκφράσει και να εκπροσωπήσει στις παρούσες συνθήκες κοινωνικές πλειοψηφίες και από την άλλη, δυστυχώς η Χρυσή Αυγή, καθώς σ’ αυτά τα κόμματα υπάρχει ιδεολογική ενότητα: από τη μια ο σοσιαλισμός και από την άλλη ο φασισμός.
