Του Ανδρέα Λιάνη
Γυρνάς στην γειτονιά σου κάθε φορά και κοιτάς σαν τουρίστας ξανά και ξανά, μέρη, γωνίες, σπίτια, παγκάκια, δέντρα και άλλα “ασήμαντα” που έχουν σφραγίσει την ίδια πάντα εικόνα.
Αρχές Ιουλίου κάπου μεταξύ 12:00 και 13:00 χωρίς σχολείο με μόνη υποχρέωση να ξυπνήσεις γιατί έχεις να κάνεις πολλά. Το πρωί ανάλογα ή να δεις τα παιδικά σου αν ξυπνήσεις αρκετά νωρίς ή αν τα χάσεις να λιώσεις στο PC ή την κονσόλα σου μέχρι να έρθει το απόγευμα. Το ραντεβού γνωστό χωρίς Facebook, Twitter, Whatsapp ή Viber. Χωρίς έστω αναπάντητη ή SMS. Αυτά είναι για την κοπέλα που γουστάρεις μόνο.
Και είσαι στην πλατεία την πρώτη, την αρχική για να παίξεις τον τελικό σου. Να χτυπήσεις γόνατα, να λερώσεις και να σκίσεις ρούχα, να δοκιμάσεις στην πράξη αυτό που είδες το πρωί στο Βραζιλία-Βέλγιο. Αυτό που είδες στο αφιέρωμα του Ολυμπιακού να κάνει ο Τζιοβάνι, του Παναθηναικού να κάνει ο Έκι της Αεκ ο Ντέμης κτλ.
Άλλωστε όλη την παρέα σου δε θα μπορείς να την απολαύσεις όλο το καλοκαίρι καθώς μερικοί θα πάνε κατασκήνωση, άλλοι με τους γονείς τους, άλλοι θα αλλάξουν σχολείο… 3 ώρες μετά αφού έχετε παίξει ό,τι ομάδες μπορείτε πάτε γρήγορα σπίτι για να πάρετε ποδήλατα και να πάτε στην άλλη πλατεία. Την πιο μεγάλη, την all around. Εκεί χωρίζεστε και είτε κρύβεστε είτε κυνηγιέστε
Πεζοί ή καβαλάρηδες. Βραδιάζει. Πάτε περίπτερο. Πατούσα ή μπανάνα; Μάλλον και τα 2. Αφήνεις το ποδήλατο και κοιτάς την ώρα. 21:00. Άλλη μισή ώρα μόνο σου επιτρέπεται να είσαι έξω.
Το σκέφτεσαι και με το που πεις 2-3 πράγματα σημαντικά για εσένα (Τι χαρτάκι θα ανταλλάξεις, τι ματς έχει αύριο να δεις και αν θα παίξει σουβλάκι ή πίτσα το βράδυ) είναι ώρα να πας σπίτι. Σήμερα θα το παίξεις καλός και δε θα αργήσεις. Βαριέσαι να ακούσεις μουρμούρα.
Άσε που σε λίγο αρχίζει το “Εκείνες κι Εγώ” και μετά έχεις να συνεχίσεις το save σου.
Όλα τότε ήταν απλά.
*Ο Ανδρέας Λιάνης είναι φοιτητής φαρμακευτικής στη Σόφια
