Στο Περιστέρι, δύο γυναίκες έδωσαν νέο σχήμα στη δουλειά τους

Η Μαρία και η Ζανέτ ξεκίνησαν τη LINUM με κεριά και στην πορεία στράφηκαν στα κεραμικά. Στην οδό Ακροπόλεως, η ιστορία τους μιλά για τη δημιουργική συνεργασία και τη δύσκολη απόφαση να αλλάξεις κατεύθυνση σε κάτι που έχεις χτίσει από την αρχή.

Μια μικρή επιχείρηση ξεκινά συνήθως με μια εικόνα του μέλλοντος: τι θέλουν να δημιουργήσουν οι άνθρωποί της, σε ποιους απευθύνονται και πώς φαντάζονται την καθημερινή τους δουλειά. Όταν όμως η ιδέα συναντά την πραγματικότητα, η εικόνα αλλάζει. Οι ανάγκες αποδεικνύονται διαφορετικές και όσα έμοιαζαν αυτονόητα στην αρχή χρειάζονται επανεξέταση.

Στην περίπτωση της LINUM, η αλλαγή αυτή απέκτησε σχήμα μέσα από τον πηλό. Όπως αφηγούνται στην επίσημη παρουσίασή τους η Μαρία και η Ζανέτ, το εγχείρημα ξεκίνησε το 2022 με κεριά. Αργότερα, όταν πλησίασαν στο ενδεχόμενο να σταματήσουν, επέλεξαν να στραφούν στα χειροποίητα κεραμικά. Η μεταστροφή έγινε μέρος της ιστορίας τους και έδωσε νέα κατεύθυνση στη δουλειά τους.

Η δημιουργία χρειάζεται και οργάνωση

Πίσω από ένα αντικείμενο υπάρχουν διαφορετικές μορφές εργασίας. Η Μαρία αναλαμβάνει τη δημιουργική πλευρά της LINUM, ενώ η Ζανέτ φροντίζει την επιχειρηματική οργάνωση και την οικονομική διαχείριση. Οι ρόλοι τους συναντιούνται στο σημείο όπου μια ιδέα πρέπει να αποκτήσει πραγματική υπόσταση και συνέχεια.

Αυτός ο καταμερισμός φωτίζει μια πλευρά της δημιουργικής δουλειάς που συχνά μένει έξω από τις φωτογραφίες. Το σχέδιο χρειάζεται χρόνο και δοκιμές. Παράλληλα, η επιχείρηση χρειάζεται προγραμματισμό, επικοινωνία και καθημερινές αποφάσεις. Για να συνεχίσει να υπάρχει ο δημιουργικός χώρος, κάποιος πρέπει να φροντίζει και τις συνθήκες που τον κάνουν δυνατό.

Στην Ακροπόλεως 19, στο Περιστέρι, το κατάστημα και το στούντιο βρίσκονται δίπλα δίπλα. Η γειτνίαση συνδέει δύο στάδια που ο πελάτης συχνά βλέπει χωριστά: την ανάπτυξη μιας δημιουργίας και την τελική παρουσίασή της.

Ένα μικρό αντικείμενο με προσωπική θέση

Η προσωπική διάσταση φαίνεται ιδιαίτερα στις κατά παραγγελία δημιουργίες. Στη σειρά με τις τρισδιάστατες γάτες, για παράδειγμα, η φωτογραφία ενός κατοικιδίου μπορεί να καθοδηγήσει τον χρωματισμό της φιγούρας, ενώ ένα όνομα προσθέτει ακόμη ένα στοιχείο οικειότητας. Η ίδια η διαδικασία προϋποθέτει συνεννόηση γύρω από το τι μπορεί να αποδώσει το υλικό και το συγκεκριμένο σχέδιο.

Εκεί βρίσκεται και μια ενδιαφέρουσα σχέση ανάμεσα στη μικρή παραγωγή και την καθημερινότητα. Ένα αντικείμενο συναντά μια προσωπική συνήθεια, μια ανάμνηση ή ένα πρόσωπο. Η αξία του μεγαλώνει μέσα από τη χρήση: στον καφέ που επαναλαμβάνεται κάθε πρωί, στο γραφείο όπου καταλήγει κάθε μέρα, στη μικρή λεπτομέρεια που αναγνωρίζει μόνο ο ιδιοκτήτης του.

Η ιστορία της LINUM αποκτά τον δικό της τόπο στο Περιστέρι, έξω από τη συνηθισμένη διαδρομή των αφιερωμάτων στο αθηναϊκό design. Μας θυμίζει ότι η δημιουργική παραγωγή έχει πολλές διευθύνσεις και ότι η πορεία μιας μικρής επιχείρησης μπορεί να αλλάξει μέσα από τη συνεργασία δύο ανθρώπων.

Για τη Μαρία και τη Ζανέτ, ο πηλός έγινε η αφετηρία μιας άλλης εκδοχής της δουλειάς τους. Και αυτή η απόφαση να ξανασκεφτούν όσα είχαν ξεκινήσει είναι το πιο ανθρώπινο κομμάτι της ιστορίας τους.

 

 

Share it!
spot_img

ΠΡΟΣΦΑΤΑ

Ρόδι: το φθινόπωρο μπαίνει στο καθημερινό τραπέζι

Δεν χρειάζεται να περιμένουμε τις γιορτές. Με τη γλυκόξινη γεύση και την τραγανή υφή του, το ρόδι μεταμορφώνει μια απλή σαλάτα με πλιγούρι, φέτα και μυρωδικά σε χορταστικό γεύμα.

«Διαβάζοντας τη Λολίτα στην Τεχεράνη»: Όταν τα βιβλία γίνονται ένας τόπος ελευθερίας

Το εμβληματικό έργο της Αζάρ Ναφίσι μεταφέρεται στη σκηνή του Θεάτρου Τέχνης, σε διασκευή Ηρώς Μπέζου και σκηνοθεσία Μαρίας Ξανθοπουλίδου. Μια ιστορία για τη δύναμη της λογοτεχνίας, τη γυναικεία φιλία και το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να ορίζει τη ζωή του.

Μια διαφορετική απόδραση στο Μουσείο Κοτσανά: Τα αρχαία ρομπότ κρύβονται στην καρδιά της Αθήνας

Αυτόματες μηχανές, ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων, το ξυπνητήρι του Πλάτωνα και εφευρέσεις που μοιάζουν να έρχονται από το μέλλον. Στην Πινδάρου, λίγα βήματα από το Σύνταγμα, ένα μουσείο αποκαλύπτει την εντυπωσιακή τεχνολογική πλευρά της αρχαιότητας.

«Διάλογοι Ονείρων»: Όταν το πιάνο και η κιθάρα αφηγούνται την ίδια ιστορία

Ο Άρης Γραικούσης και ο Νίκος Μπαλογιάννης συναντιούνται μουσικά στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, σε ένα ιδιαίτερο ρεσιτάλ που συνδέει τον Σοπέν, τον Αγουστίν Μπάριος Μανγκορέ και τον Μίκη Θεοδωράκη.

«Μπράβο Κολονέλο»: Η Αθήνα του 1940 ξαναζωντανεύει μέσα από το γέλιο και τη μουσική

Η ιστορική πολεμική επιθεώρηση επιστρέφει για δύο παραστάσεις στο Θέατρο Ολύμπια, με την Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ και σκηνοθεσία Αλέξανδρου Ευκλείδη. Ένα ταξίδι στην εποχή που το θέατρο έγινε καταφύγιο, παρηγοριά και φωνή αντίστασης.

Μπρόκολο χωρίς σπατάλη: ο κορμός που πετάμε γίνεται το μυστικό ενός νόστιμου ταψιού

Κρατάμε τα μπουκετάκια, καθαρίζουμε σωστά τον κορμό και φτιάχνουμε τραγανό μπρόκολο φούρνου με λεμόνι, φέτα και χρυσαφένια ψίχουλα. Ένα εύκολο πιάτο που δίνει περισσότερη γεύση σε όσα αγοράζουμε.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Διαβάζοντας τη Λολίτα στην Τεχεράνη»: Όταν τα βιβλία γίνονται ένας τόπος ελευθερίας

Το εμβληματικό έργο της Αζάρ Ναφίσι μεταφέρεται στη σκηνή του Θεάτρου Τέχνης, σε διασκευή Ηρώς Μπέζου και σκηνοθεσία Μαρίας Ξανθοπουλίδου. Μια ιστορία για τη δύναμη της λογοτεχνίας, τη γυναικεία φιλία και το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να ορίζει τη ζωή του.

Μια διαφορετική απόδραση στο Μουσείο Κοτσανά: Τα αρχαία ρομπότ κρύβονται στην καρδιά της Αθήνας

Αυτόματες μηχανές, ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων, το ξυπνητήρι του Πλάτωνα και εφευρέσεις που μοιάζουν να έρχονται από το μέλλον. Στην Πινδάρου, λίγα βήματα από το Σύνταγμα, ένα μουσείο αποκαλύπτει την εντυπωσιακή τεχνολογική πλευρά της αρχαιότητας.

«Διάλογοι Ονείρων»: Όταν το πιάνο και η κιθάρα αφηγούνται την ίδια ιστορία

Ο Άρης Γραικούσης και ο Νίκος Μπαλογιάννης συναντιούνται μουσικά στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, σε ένα ιδιαίτερο ρεσιτάλ που συνδέει τον Σοπέν, τον Αγουστίν Μπάριος Μανγκορέ και τον Μίκη Θεοδωράκη.

«Μπράβο Κολονέλο»: Η Αθήνα του 1940 ξαναζωντανεύει μέσα από το γέλιο και τη μουσική

Η ιστορική πολεμική επιθεώρηση επιστρέφει για δύο παραστάσεις στο Θέατρο Ολύμπια, με την Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ και σκηνοθεσία Αλέξανδρου Ευκλείδη. Ένα ταξίδι στην εποχή που το θέατρο έγινε καταφύγιο, παρηγοριά και φωνή αντίστασης.