Στη γωνία της οδού Αθηνάς με τη Σοφοκλέους, μέσα στον καθημερινό θόρυβο της Βαρβακείου Αγοράς, στέκει ένα κτίριο που οι περισσότεροι Αθηναίοι προσπερνούν χωρίς να γνωρίζουν την ιστορία του.

Είναι το παλιό ξενοδοχείο «Ολυμπιάς», ένα χαρακτηριστικό κτίσμα του Μεσοπολέμου, το οποίο σχεδιάστηκε για να προσφέρει οικονομική διαμονή, αλλά με ανέσεις που θεωρούνταν ιδιαίτερα σύγχρονες για την Αθήνα των αρχών της δεκαετίας του 1930.

Το κτίριο βρίσκεται στη συμβολή των οδών Σοφοκλέους 23 και Αθηνάς 57, στην πλατεία Βαρβακείου. Οικοδομήθηκε το 1921, σε σχέδια του αρχιτέκτονα Φίλιππου Οικονόμου, και αποτελεί δείγμα του μεταβατικού μοντερνισμού, με λιτές γραμμές και νεοβυζαντινά στοιχεία, όπως καμάρες και παραστάδες γύρω από τα ανοίγματα. 

Το ξενοδοχείο που άνοιξε το 1931

Το «Ολυμπιάς» άρχισε να λειτουργεί στις 11 Νοεμβρίου 1931. Από τα έγγραφα που διασώζονται στο αρχείο του ΕΛΙΑ–ΜΙΕΤ προκύπτει ότι είχε ανεγερθεί ειδικά για να στεγάσει ξενοδοχείο «λαϊκής τάξεως».

Ο χαρακτηρισμός δεν σήμαινε, πάντως, ότι το κατάλυμα στερούνταν σύγχρονων υποδομών. Αντίθετα, οι επιθεωρητές του ΕΟΤ κατέγραφαν δωμάτια με τρεχούμενο κρύο και ζεστό νερό, κεντρική θέρμανση, λουτρά και αποχωρητήρια σε κάθε όροφο, αλλά και ανελκυστήρα για την άνοδο και την κάθοδο των πελατών.

Οι τιμές προβλεπόταν να παραμείνουν προσιτές, καθώς το ξενοδοχείο απευθυνόταν κυρίως στους ανθρώπους που έφθαναν στην καρδιά της εμπορικής Αθήνας για δουλειές, αγορές ή μια σύντομη παραμονή στην πρωτεύουσα.

Δωμάτια, μαρμάρινη σκάλα και είσοδος από τη Σοφοκλέους

Το συγκρότημα περιλάμβανε υπόγειο, ισόγειο, μεσόροφο και τέσσερις ορόφους. Στο υπόγειο βρίσκονταν οι εγκαταστάσεις της κεντρικής θέρμανσης και παραγωγής ζεστού νερού, ενώ στο ισόγειο λειτουργούσαν καταστήματα.

Η κεντρική είσοδος του ξενοδοχείου βρισκόταν στην οδό Σοφοκλέους. Από εκεί οι επισκέπτες περνούσαν σε ένα μεγάλο χολ, όπου υπήρχαν η υποδοχή, το θυρωρείο, το γραφείο της διεύθυνσης και ο ανελκυστήρας.

Ένα μαρμάρινο κλιμακοστάσιο οδηγούσε στους επάνω ορόφους. Τα περισσότερα επίπεδα διέθεταν περίπου 14 δωμάτια, ενώ υπήρχαν κοινόχρηστα λουτρά και χώροι υγιεινής οργανωμένοι στις άκρες των διαδρόμων. 

Η εικόνα του ξενοδοχείου το 1964

Τριάντα τρία χρόνια μετά την έναρξη λειτουργίας του, έκθεση του ΕΟΤ του 1964 περιέγραφε το «Ολυμπιάς» ως ένα από τα παλιά ξενοδοχεία της κατηγορίας του, με μεγάλα δωμάτια και διαδρόμους, ψηλές οροφές και υψηλό κόστος συντήρησης.

Παρά την ηλικία του, η συνολική του κατάσταση χαρακτηριζόταν τότε καλή. Η συγκεκριμένη καταγραφή αποτελεί και μία από τις τελευταίες σαφείς αρχειακές μαρτυρίες για την περίοδο κατά την οποία το κτίριο λειτουργούσε ακόμη ως ξενοδοχείο.

Ένα κτίριο που περιμένει τον επόμενο κύκλο ζωής του

Το «Ολυμπιάς» ανήκει στην Μπάγκειο Επιτροπή. Στην αρχειακή παρουσίαση του ΕΛΙΑ–ΜΙΕΤ αναφέρεται ότι έχει εγκριθεί η αποκατάστασή του και ότι προορίζεται να λειτουργήσει ξανά ως ξενοδοχείο. Ωστόσο, δεν εντοπίστηκε νεότερη επίσημη ενημέρωση που να επιβεβαιώνει το σημερινό χρονοδιάγραμμα ή την οριστική μορφή της επανάχρησής του. 

Μέχρι να αποκτήσει νέα ζωή, το κτίριο παραμένει ένας σιωπηλός μάρτυρας της Αθήνας του Μεσοπολέμου: μιας πόλης που μεγάλωνε γρήγορα και προσπαθούσε να προσφέρει σύγχρονες υπηρεσίες φιλοξενίας όχι μόνο στους εύπορους ταξιδιώτες, αλλά και στους ανθρώπους της καθημερινής εργασίας.

Το «Ολυμπιάς» θυμίζει ότι πίσω από τις προσόψεις του ιστορικού κέντρου κρύβονται ιστορίες που δεν αφορούν μόνο την αρχιτεκτονική. Αφορούν τους ανθρώπους που έφθαναν κάποτε στην Αθήνα, άφηναν τη βαλίτσα τους σε ένα δωμάτιο κοντά στη Βαρβάκειο και έμπαιναν στον παλμό μιας πόλης που άλλαζε.