Από το 1840 ο Σπύρος Παυλίδης άνοιξε στην συμβολή των οδών Αιόλου και Βύσσης ένα Τυπογραφείο, στο οποίο εξέδιδε έργα των διανοουμένων που ήταν αντίθετοι με τον Όθωνα και στο οποίο τύπωσε και ένα τόμο από την ” Iστορία του Ελληνικού Έθνους”.
Ο πατέρας του λεγότανε και «Μπαρουξής» γιατί στο βάθος της οδού Βύσσης είχε ένα παλιό μπαρουτόμυλο, που το πρωί προμήθευε με μπαρούτι τους Τούρκους και το βράδυ κρυφά τους πολιορκημένους Έλληνες.
Όμως καμία από τις δύο αυτές δουλειές δεν ικανοποιούσε τον Σπύρο,που ταξίδεψε αρκετούς μήνες στην Ευρώπη και εντυπωσιάστηκε από τις τεχνολογικές εξελίξεις της παραγωγής και τις καινοτομίες,που γνώρισε. Ιδιαίτερα του έκανε εντύπωση η «ΣΟΚΟΛΑΤΑ», ένα άγνωστο τότε προϊόν στους Έλληνες με το οποίο απεφάσισε να ασχοληθεί.
Στην θέση του τυπογραφείου άνοιξε το «Γλυκισματοποιΐο» στο οποίο προσέφερε αρχικά μπακλαβά, λουκούμια και κουφέτα και στο οποίο συνέρρεαν ,όχι μόνο οι κάτοικοι της Αθήνας, αλλά και πολλοί ξένοι διπλωμάτες και στρατιωτικοί.
Το 1852 εμφανίζει σ’αυτό ένα νέο ρόφημα την «τσικολάτα», που οι Αθηναίοι συνωστίζονται για να την δοκιμάσουν και το 1860 φέρνει έναν χειροποίητο μύλο παρασκευής της. To 1861 βγάζει την «σοκολάτα υγείας» για την οποία αν και πήρε πολλά βραβεία, δεν επαναπαύθηκε.
Στέλνει τους υπαλλήλους του στο εξωτερικό για να μυηθούν στα μυστικά της και έδωσε 21.000 φράγκα για την συμμετοχή του στην Παγκόσμια Έκθεση του Παρισιού, όπου πήρε δύο χάλκινα βραβεία.
Το 1871 έφερε το πρώτο ατμοκίνητο μηχάνημα παραγωγής της σοκολάτας, που οι Aθηναίοι έκαναν ουρές για να το θαυμάσουν! Το 1876 πήρε ένα παράσημο από τον Φραγκίσκο Ιωσήφ της Αυστρίας και άλλο ένα από τον βασιλιά Γεώργιο Α’. Την ίδια εποχή μετακομίζει στο νέο εργοστάσιο του στην οδό Πειραιώς, στο οικόπεδο που είχε αγοράσει από το 1873. Αποφάσισε να βγει στη σύνταξη το 1878 και πέθανε το 1890 σε ηλικία 72 ετών.
Τον διαδέχθηκε ο γιος του Δημήτρης ή σύμφωνα με άλλη πηγή ανηψιός, του οποίου ο γιος του Αλέξανδρος την δεκαετία του 1920 απεφάσισε να το εκσυγχρονίσει και να το μετατρέψει σε πρότυπη βιομηχανική μονάδα. Μετά τον θάνατο του σε ηλικία 54 ετών, ανέλαβε την διεύθυνση η γυναίκα του Ελένη που το μετέτρεψε σε πρότυπη εταιρεία.
Όταν άρχισαν να εμφανίζονται οι πρώτοι ανταγωνιστές προσπάθησαν να αντέξουν, όμως μετά τον θάνατο του Γεώργιου Παυλίδη, που ήταν το τελευταίο μέλος της οικογένειας, προστέθηκαν στην πολυεθνική Jacobs Suchard και αργότερα στην Κraft General Foods. Από το 1994 στο εργοστάσιο που διατηρείται μέχρι σήμερα,έχουν φιλοξενηθεί περισσότεροι από 16.000 μαθητές σε 700 εκπαιδευτικά προγράμματα.
