[dropcap size=big]Ω[/dropcap]ς αποφασιστική κίνηση που θα οδηγήσει σε ένα αγνώριστο για τα σημερινά δεδομένα πολιτικό σκηνικό εκτιμάται η πρωτοβουλία του Αλέξη Τσίπρα να παραιτηθεί την Πέμπτη το βράδυ και να οδηγήσει τη χώρα σε πρόωρες εκλογές με πιθανότερη ημερομηνία την 20η του Σεπτέμβρη.
Υπάρχουν τέσσερα δεδομένα που χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής για να αποκωδικοποιηθεί η πραγματική στόχευση της απόφασης αυτής του πρωθυπουργού και του ηγετικού επιτελείου της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ.
Το πρώτο στοιχείο είναι το γεγονός ότι ο Αλέξης Τσίπρας γνωστοποιώντας την παραίτηση του ίδιου και της κυβέρνησής του στον πρόεδρο της Δημοκρατίας αρνήθηκε ευθύς εξαρχής να παραλάβει την εντολή σχηματισμού νέας κυβέρνησης και ζήτησε να προκηρυχθούν άμεσα οι εκλογές.
Το δεύτερο στοιχείο είναι ότι ακριβώς αυτό το γεγονός καυτηρίασαν περισσότερο από όλα το σύνολο των κομμάτων της αντιπολίτευσης που ψήφισαν μαζί με την κυβέρνηση Τσίπρα και Καμμένου το τρίτο μνημόνιο πριν από λίγες μέρες. Μάλιστα ο πρόεδρος της ΝΔ φανερά ενοχλημένος από την επιλογή του πρωθυπουργού δήλωσε ότι θα εξαντλήσει τα περιθώρια που του δίνει το Σύνταγμα για να δημιουργηθεί νέα κυβέρνηση από την παρούσα βουλή και να πάνε όσο το δυνατό πιο πίσω οι εκλογές! Συμπέρασμα: Και η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ αλλά και το Ποτάμι δεν ήθελαν τις εκλογές.
Το τρίτο στοιχείο είναι ότι η προκήρυξη πρόωρων εκλογών με πρωτοβουλία του Αλέξη Τσίπρα οδηγεί και τυπικά στη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να περιμένει το έκτακτο κομματικό συνέδριο στα τέλη Σεπτεμβρίου-αρχές Οκτωβρίου. Δημιουργείται εκ των πραγμάτων νέος πολιτικός φορέας με κορμό την Αριστερή Πλατφόρμα και τη συμμετοχή και δυνάμεων της Αριστεράς εκτός του ΣΥΡΙΖΑ. Με τον τρόπο αυτό παίρνει τέλος και αυτός ο ιδιότυπος δυϊσμός στον κυβερνητικό ΣΥΡΙΖΑ μετά το δημοψήφισμα του Ιούλη και ο Αλέξης Τσίπρας κρατάει τα κλειδιά της Κουμουνδούρου.
Ωστόσο αυτό ήταν αναμενόμενο. Το μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχει η υποδοχή του διαγγέλματος του πρωθυπουργού και η πρώτη αντίδραση της Αριστερής Πλατφόρμας για την παραίτηση της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού και την προκήρυξη πρόωρων εκλογών. «Οι εκλογές εξπρές γίνονται Αυγουστιάτικα όχι μόνο για να πεταχτούν στα σκουπίδια οι αντιμνημονιακές δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και για να ζητηθεί από τον ελληνικό λαό να βάλει θηλιά στο λαιμό του και να εγκρίνει ένα νέο μνημόνιο» σχολίασε η Ίσκρα.
Το συμπέρασμα τόσο από τη στάση της μνημονιακής αντιπολίτευσης όσο και από τη στάση των στελεχών της Αριστερής Πλατφόρμας είναι πως και οι δύο αναγνωρίζουν την πρωτοκαθεδρία του Αλέξη Τσίπρα στο πολιτικό σκηνικό και στο πολιτικό παιχνίδι αυτή τη στιγμή.
Οι μεν πρώτοι δεν έχουν επιχείρημα να αντιτάξουν απέναντι στον μνημονιακό πια Τσίπρα από τη στιγμή που έχουν ψηφίσει από κοινού το τρίτο μνημόνιο και φοβούνται τις κάλπες γιατί κάποιους εξ’ αυτών μπορεί και να τους οδηγήσει ακόμα και στην εκλογική εξαφάνιση.
Οι δε δεύτεροι είναι σαφές ότι δεν έχουν το χρόνο που θα ήθελαν για να αποδομήσουν την επιχειρηματολογία του πρωθυπουργού από τη στιγμή που ακόμα δεν έχουν μπει σε εφαρμογή οι εφαρμοστικοί νόμοι του μνημόνιου για να αντιπαρέλθουν την κριτική ότι με τη μνημονιακή συμφωνία αποφεύχθηκαν τα χειρότερα που είναι και η βασική ρητορική του Αλέξη Τσίπρα και του τμήματος εκείνου του ΣΥΡΙΖΑ που τον στήριξε.
Σ’ όλα αυτά πρέπει να προστεθεί και ένα τέταρτο δεδομένο που είναι η στάση των εταίρων και δανειστών που έδειξαν να ανέμεναν την κίνηση Τσίπρα για πρόωρες εκλογές το Σεπτέμβρη και κάποιοι εξ αυτών όπως ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζ.Κ. Γιουνκέρ τη χαιρέτισαν εκφράζοντας την ευχή να δημιουργηθεί μια ευρύτερη βάση κοινωνικής υποστήριξης του νέου μνημονίου.
Από τα παραπάνω συνάγεται αβίαστα το συμπέρασμα ότι στο μυαλό του Αλέξη Τσίπρα και με τις ευλογίες των δανειστών είναι η δημιουργία ενός νέου πολιτικού συστήματος με επικυρίαρχο τον ίδιο, με φτωχούς συγγενείς και νέους συνοδοιπόρους του όσες από τις λοιπές μνημονιακές δυνάμεις επιβιώσουν πολιτικά της κάλπης. Γι’ αυτό άλλωστε και δεν θέλησε να μπει στη καν στη συζήτηση για συγκυβέρνηση με ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι τώρα πριν αναβαπιστεί ο ίδιος μέσα από τις εκλογές.
Ταυτόχρονα ο Αλέξης Τσίπρας, επειδή στην πολιτική πολλά πράγματα είναι θέμα χρόνου, φαίνεται πως εκτιμάει ότι τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή για εκλογές προκειμένου η αμφισβήτηση από τα αριστερά του να είναι όσο το δυνατό μικρότερη, κάτι για το οποίο δεν θα μπορούσε να είναι το ίδιο βέβαιος αν οι εκλογές γίνονταν μετά την πρώτη αξιολόγηση της εφαρμογής του τρίτου μνημονίου και έχοντας προηγηθεί σειρά εφαρμοστικών νόμων.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Αλέξης Τσίπρας έδωσε το στίγμα της διμέτωπης προεκλογικής τακτικής του σημειώνοντας πως «εσείς, τέλος με την ψήφο σας, θα μας κρίνετε όλους. Κι εκείνους που δώσαμε τη μάχη μέσα και έξω από τη χώρα για να μη βρεθεί η Ελλάδα στο απόσπασμα. Κι εκείνους που επικαλούμενοι ιδεολογική συνέπεια, εισηγούμενοι την άποψη ότι η Ελλάδα χρειάζεται δανεισμό, δηλαδή μνημόνιο, αλλά με δραχμή, διέπραξαν την ακραία ασυνέπεια να μετατρέψουν σε κοινοβουλευτική μειοψηφία την πλειοψηφία που ο λαός μας έδωσε στην πρώτο στον τόπο, κυβέρνησης της Αριστεράς. Αλλά και εκείνους από το παλιό πολιτικό σύστημα και τα κέντρα της διαπλοκής που όλο αυτό το διάστημα μας καλούσαν και μας πίεζαν συντονισμένοι με τα πιο σκληρά κέντρα των δανειστών, να υπογράψουμε οτιδήποτε έβαζαν μπροστά μας».
Ουσιαστικά οι μόνες σταθερές σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό σ’ αυτό το πολιτικό σύστημα θα είναι από τη μια το ΚΚΕ και από την άλλη η Χρυσή Αυγή. Σε κάθε περίπτωση όσο πιθανό είναι να βγει ενισχυμένος προς το παρόν ο Αλέξης Τσίπρας –σε σχέση πάντα με τους πολιτικούς του αντιπάλους- το βέβαιο είναι ότι από τη στιγμή που διάλεξε το δρόμο του μνημονίου, αργά ή γρήγορα θα αποδειχτεί αναλώσιμος πολιτικά όσο και οι προκάτοχοί του.
Το πρόβλημα είναι το πότε και με ποιους πολιτικούς όρους…
