Το μεσημέρι της Πέμπτης ο πρωθυπουργός αποδοκίμασε με τον πλέον εμφατικό τρόπο τη στάση που κρατάει η πρόεδρος της βουλής σε πολιτικό και θεσμικό επίπεδο, κάνοντας λόγο στην κατ’ ιδίαν συνάντησή τους για «θεσμική δυσαρμονία»
Είναι η πρώτη φορά τις τελευταίες δεκαετίες που παρατηρείται ένα τέτοιο φαινόμενο διάστασης και διχοστασίας στις πολιτικές επιλογές δύο ανώτατων πολιτειακών παραγόντων που ανήκουν μάλιστα στην ίδια κοινοβουλευτική πλειοψηφία.
Το πρόβλημα πλέον της πολιτικής συγκατοίκησης Αλέξη Τσίπρα και Ζωής Κωνσταντοπούλου που παίρνει και διαστάσεις πολιτειακής πέραν της πολιτικής κρίσης στις σχέσεις τους και τη «συνεργασίας» τους υποδηλώνει κάτι πολύ πιο σοβαρό από ένα εσωκομματικό πρόβλημα μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ. Η ίδια η φράση του πρωθυπουργού περί «θεσμικής δυσαρμονίας» είναι ξεκάθαρη ως προς αυτό και δύσκολα μπορεί κανείς να έχει δεύτερη γνώμη.
Ωστόσο με τη «βοήθεια» των κυρίαρχων media γίνεται προσπάθεια όχι να υποβαθμιστεί αυτή η διάσταση του προβλήματος αλλά να εμφανιστεί ως πρόβλημα που προκύπτει από μια κάποια ενοχλητική στάση της Ζωής Κωνσταντοπούλου έναντι του πρωθυπουργού εξαιτίας των πολιτικών διαφορών τους ως προς την πορεία της χώρας και τις κυβερνητικές επιλογές.
Το πρόβλημα ωστόσο, χωρίς βεβαίως να παραβλέπει κανείς και τις ξεχωριστές πολιτικές φιλοδοξίες της Ζωής Κωνσταντοπούλου για το μέλλον, είναι βαθύτερο και σίγουρα δεν είναι αυτό που θέλουν να παρουσιάζουν τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης που σήμερα έχουν πάρει υπό την σκέπη τους τον πρωθυπουργό μετά τη μεταπήδησή του στο μνημονιακό στρατόπεδο.
Που έγκειται το πρόβλημα της όντως «θεσμικής δυσλειτουργίας» όπως αυτή αποτυπώνεται ανάμεσα στα δύο πρόσωπα, αυτό του πρωθυπουργού και της προέδρου της Βουλής αλλά ταυτόχρονα τα υπερβαίνει; Έγκειται πρώτα απ’ όλα στη πλήρη πολιτική δυσαρμονία ανάμεσα στην έκφραση της λαϊκής θέλησης και των πολιτικών επιλογών της κυβέρνησης που παραβίασε δύο φορές τη λαϊκή εντολή για το τέλος των μνημονίων. Η πρώτη φορά ήταν στις εκλογές του Γενάρη και η δεύτερη ήταν με το δημοψήφισμα. Ειδικά στην περίπτωση του δημοψηφίσματος έχουμε από την πλευρά του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης την πλήρη εξαπάτηση του ελληνικού λαού και τον ολοκληρωτικό βιασμό της θέλησής του.
Αυτός ο βιασμός και η πλήρης καταπάτηση της λαϊκής κυριαρχίας φέρνει ως αποτέλεσμα μια βουλή που ουδέποτε στα 6 χρόνια της κρίσης είχε τόση και τέτοια κρίση αντιπροσώπευσης με την κοινωνία, καθώς η σημερινή κοινοβουλευτική πλειοψηφία πήρε μια σαφέστατη εντολή να καταργήσει τα μνημόνια και να βάλει τέλος στην πολιτική λιτότητας και τελικά ολοκληρώνει την πολιτική Σαμαρά-Βενιζέλου και φέρνει το τρίτο μνημόνιο επαναφέροντας τη χώρα στην τροϊκανή κανονικότητα.
Αυτή ακριβώς η αντιπαλότητα κοινωνικής πλειοψηφίας και κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας που αντανακλάται στην εσωκομματική κρίση του ΣΥΡΙΖΑ αντανακλάται εξαιτίας όλων των παραπάνω και στη θεσμική δυσαρμονία μεταξύ του πρωθυπουργού και της Ζωής Κωνσταντοπούλου.
Υπ’ αυτή την έννοια και κόντρα στην προπαγάνδα των έντυπων και ηλεκτρονικών ΜΜΕ της διαπλοκής, η ευθύνη για τη «θεσμική δυσαρμονία» ανήκει στην ανήθικη από πολιτική άποψη στάση του πρωθυπουργού έναντι της λαϊκής βούλησης και της στοιχειώδους λειτουργίας της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, αλλά και στον θλιβερό ρόλο του προέδρου της Δημοκρατίας. Ο τελευταίος είναι λαλίστατος όταν πρόκειται να ευχαριστήσει τις ΗΠΑ και να υπερβεί τα όρια των αρμοδιοτήτων του για να υπερασπιστεί πολιτικά το ευρώ, αλλά την ίδια ώρα μιλάει τη γλώσσα της …πάπιας όταν η παραμονή στο ευρώ προϋποθέτει την παραβίαση του Συντάγματος για να νομοθετεί η βουλή γράφοντας στα παλιά της τα παπούτσια το δεσμευτικό για την ίδια αποτέλεσμα του 61% του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα.
