Του Θοδωρή Λαπαναΐτη
Οι ωδίνες μιας δύσκολης και επώδυνης συμφωνίας όπως διαφαίνεται από την ως τώρα πορεία των διαπραγματεύσεων, εκφράζονται με κάθε αφορμή και σε «περιφερειακά» ζητήματα, εκ πρώτης όψεως άσχετα με τη διαπραγμάτευση, κρατώντας ωστόσο αμείωτες τις εντάσεις, τις τριβές και τις προστριβές μεταξύ κυβερνητικών και κομματικών στελεχών με κορυφαία ίσως τη δύσκολη σχέση του μεγάρου Μαξίμου και της κυβέρνησης με την πρόεδρο της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου.
Σε κάθε περίπτωση όμως το κύριο πρόβλημα της κυβέρνησης είναι τα αγκάθια που προκύπτουν από τις αξιώσεις των δανειστών για το κλείσιμο της συμφωνίας, τα οποία ουσιαστικά βάζουν πάγο και στις ελάχιστες μετεκλογικές εξαγγελίες του πρωθυπουργού και των αρμόδιων υπουργών για την εκπλήρωση των προεκλογικών υποσχέσεων του ΣΥΡΙΖΑ μέσα στο 2015. Τελευταίο «κρούσμα», που αποτυπώνει το γενικότερο κλίμα αβεβαιότητας στο εσωτερικό της κυβέρνησης για την πορεία των πραγμάτων είναι η παροχή της 13ης σύνταξης η οποία για φέτος τίθεται εν αμφιβόλω (όπως η κατάργηση του ΕΝΦΙΑ κ.α.) και θα εξαρτηθεί τελικά από τη συνολική συμφωνία της κυβέρνησης για το πρωτογενές πλεόνασμα.
Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο προστίθεται συνεχώς νέα επεισόδια στις διαταραγμένες σχέσεις του πρωθυπουργού με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, με αποτέλεσμα να θεωρείται αμφίβολη η διαβεβαίωση του πρωθυπουργού για επαναλειτουργία της ΕΡΤ (βασική προγραμματική δέσμευση της κυβέρνησης) την ερχόμενη Δευτέρα, εξαιτίας των αντιδράσεων που υπάρχουν για το διορισμό του νέου ΔΣ.
Ταυτόχρονα εντείνεται η δυσφορία εντός του ΣΥΡΙΖΑ για τη στάση συγκεκριμένων υπουργών σε κρίσιμα χαρτοφυλάκια όπως είναι το Άμυνας (Καμμένος), το Εξωτερικών (Κοτζιάς) και το Δημόσιας Τάξης (Πανούσης) τα οποία ουσιαστικά λειτουργούν εν είδη ιδιαίτερου πόλου στο εσωτερικό της κυβέρνησης, δοκιμάζοντας τον πυρήνα της ιδεολογικοπολιτικής ταυτότητας και φυσιογνωμίας του ΣΥΡΙΖΑ (ΝΑΤΟ, ελληνοαμερικανικές και ελληνοτουρκικές σχέσεις, ο ρόλος της αστυνομίας κλπ).
Όλα αυτά φέρνουν και πάλι στην επιφάνεια το πρόβλημα στρατηγικής της κυβέρνησης, την αδυναμία διαμόρφωσης μιας με συνοχή συνισταμένης και με ενιαία κατεύθυνση κυβερνητικής πολιτικής σε μια κυβέρνηση «με κορμό την Αριστερά».
Το κλίμα επιβαρύνεται από τη συνολική στάση και συμπεριφορά του υπουργού Οικονομικών, ο οποίος αν και όπως υποστηρίζουν κυβερνητικά και κομματικά στελέχη εξακολουθεί να γίνεται αποδέκτης επιθέσεων με στόχο το χτύπημα της κυβέρνησης, εντούτοις η εικόνα που εκπέμπεται εμπεδώνει ένα κλίμα αμφιθυμίας γύρω από το χαρακτήρα της διαπραγμάτευσης που διεξάγει η κυβέρνηση. Σ’ αυτά όλα αν κανείς προσθέσει και τα μηνύματα του Βερολίνου ότι ουσιαστικά η διαπραγμάτευση αφορά στο κλείσιμο της 5ης αξιολόγησης του δεύτερου μνημονίου τότε καταλαβαίνει κανείς ότι το κλίμα στην κεντρική επιτροπή του Σαββατοκύριακου θα είναι εκρηκτικό καθώς θα κυριαρχεί η αβεβαιότητα και η καχυποψία για τους χειρισμούς και τους στόχους του μεγάρου Μαξίμου και προσωπικά του πρωθυπουργού σε ότι αφορά την συνολική πορεία της διακυβέρνησης της χώρας.
