Ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα στέκια ψυχαγωγίας της μεταπολεμικής Αθήνας ετοιμάζεται για δεύτερη ζωή. Ο ιστορικός κινηματογράφος Μπρόντγουαιη, κρυμμένος στην ομώνυμη στοά κοντά στην Πατησίων, ανακαινίζεται συνολικά και μετατρέπεται σε σύγχρονο θεατρικό χώρο 800 θέσεων, που θα φέρει πλέον το όνομα «Άθενς Μπρόντγουαιη». Την επένδυση ανέλαβαν οι Θεατρικές Επιχειρήσεις Τάγαρη, με στόχο την αισθητική και λειτουργική αναγέννηση ενός σημείου-ορόσημου της περιοχής.
Η αυλαία θα σηκωθεί τον Δεκέμβριο του 2026 με μια πρώτη πανελλήνια παρουσίαση: το κλασικό «Έγκλημα στο Νείλο» της Αγκάθα Κρίστι, σε θεατρική διασκευή του Κεν Λούντβιχ, μετάφραση Αντώνη Γαλέου και σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη, ο οποίος υπογράφει και την απόδοση.
Ένας «κρυμμένος» προορισμός με ιστορία μισού αιώνα
Το συγκρότημα της στοάς κατασκευάστηκε το 1970 ως ένα πρωτοποριακό για την εποχή «κτίριο θεαμάτων»: στέγαζε δύο θεατρικές σκηνές, χειμερινό κινηματογράφο και θερινό σινεμά στην ταράτσα, αποτελώντας για δεκαετίες έναν από τους σημαντικότερους πόλους διασκέδασης της πόλης.
Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του ήταν η θέση του: χωμένος στο εσωτερικό του οικοδομικού τετραγώνου ανάμεσα στις οδούς Πατησίων, Κεφαλληνίας, Αγίου Μελετίου και Γ΄ Σεπτεμβρίου, με πρόσβαση μόνο μέσα από τη διαμπερή στοά. Αυτό του χάριζε τον χαρακτήρα ενός «κρυμμένου» πολιτιστικού προορισμού στην καρδιά της Αθήνας — στην ίδια στοά στεγάζεται εδώ και χρόνια και το Θέατρο Κάτιας Δανδουλάκη.
Εκσυγχρονισμός με σεβασμό στη μνήμη
Το κτίριο έχει χαρακτηριστεί νεότερο μνημείο από το υπουργείο Πολιτισμού, και η ανακαίνιση κινήθηκε ακριβώς σε αυτή τη λογική: εκσυγχρονισμός χωρίς να χαθεί η ταυτότητα του χώρου. Έγινε πλήρης αναβάθμιση των ηλεκτρομηχανολογικών υποδομών, εγκαταστάθηκαν νέα συστήματα φωτισμού και ήχου τελευταίας τεχνολογίας, ανανεώθηκαν οι σκηνικές εγκαταστάσεις και ανακατασκευάστηκαν οι χώροι εξυπηρέτησης κοινού και καλλιτεχνών, με γνώμονα την άνεση και την ασφάλεια.
Παράλληλα, διατηρήθηκαν συνειδητά κάποια από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της αίθουσας. Τα εμβληματικά καθίσματα του παλιού κινηματογράφου αποκαταστάθηκαν ένα προς ένα: τα ξύλινα μέρη τους συντηρήθηκαν, τα υφάσματα αντικαταστάθηκαν και κάθε κάθισμα ανακατασκευάστηκε πιστά στο αρχικό του σχέδιο. Διατηρήθηκαν, επίσης, η χαρακτηριστική οροφή με τα έντονα χρωματιστά ηχομονωτικά πάνελ που παραπέμπουν στην αισθητική των δεκαετιών του ’60 και του ’70, αλλά και τα διακοσμητικά πάνελ των πλαϊνών τοίχων με τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες που επί δεκαετίες συνόδευαν την εμπειρία των θεατών.
Στόχος, όπως περιγράφεται, είναι οι θεατές να μην επισκέπτονται απλώς έναν καινούργιο χώρο, αλλά ένα θέατρο που εξακολουθεί να αφηγείται τη δική του ιστορία μέσα από τα αυθεντικά του στοιχεία.
Καθοριστικό ρόλο στη μετάβαση από τον ιστορικό κινηματογράφο στο σύγχρονο θέατρο είχε ο Θάνος Ιωαννίδης και η ομάδα της Erion Workshop, που είχαν την επίβλεψη και τον συντονισμό του εγχειρήματος, φροντίζοντας τον εκσυγχρονισμό των υποδομών με ταυτόχρονη διατήρηση του χαρακτήρα του χώρου.
