Μύλος Αργυρίου: Η περιοχή της Αθήνας που κάποτε είχε ανεμόμυλους (ΦΩΤΟ)

Ταξιδεύουμε στην Παλιά Αθήνα συχνά μέσα από φωτογραφίες οι οποίες μας δείχνουν μια άλλη όψη της πόλης, διαφορετική απ’ ό,τι την έχουμε συνηθίσει. Για παράδειγμα, βλέπουμε λεωφόρους να μοιάζουν με ατελείωτα χωράφια και επίπεδες εκτάσεις εκεί που σήμερα συναντούμε πολυκατοικίες στη σειρά. Η εικόνα της Αθήνας έχει αλλάξει πολλές φορές μέσα στους αιώνες και υπάρχουν διάφορα σημεία κατατεθέν που έχουν μείνει να θυμίζουν τις εικόνες του πάλαι ποτέ. Για παράδειγμα ήξερες ότι σε μια από τις πιο γνωστές και πυκνοκατοικημένες περιοχές της Αθήνας υπήρχε κάποτε ένας ανεμόμυλος; Ο Μύλος Αργυρίου στο Μετς. Σήμερα, βέβαια, το σκηνικό δε θυμίζει τίποτα εκείνες τις εικόνες του παρελθόντος.

Μέτς Μύλος Αργυρίου: Η περιοχή που είχε ανεμόμυλους

Πιθανόν να έχεις ακούσει κάποτε για τον Μύλος Αργυρίου. Αλλά να μην ξέρεις πού βρισκόταν και για την ακρίβεια πόσο κοντά σου. Κι όμως υπήρξε μια εποχή (όχι τόσα πολλά χρόνια πριν) που ανεμόμυλοι βρίσκονταν διάσπαρτοι στην Αττική, ακόμη και σε κεντρικές περιοχές της Αθήνας.

Έτσι και ο Μύλος Αργυρίου έστεκε για χρόνια στο λόφο Πετρίτη στο Μετς. Ήταν, μάλιστα, και ο τελευταίος ανεμόμυλος που απέμεινε στην Αθήνα. Προτού εξαφανιστούν όλοι. Εξάλλου δεν ήταν πια χρήσιμοι σε κάτι. Ο συγκεκριμένος ανεμόμυλος ήταν εκεί που βρίσκεται σήμερα η εκκλησία της Αγίας Φωτεινής. Αν βρεθείς στην περιοχή αξίζει να την επισκεφθείς και να φέρεις στο μυαλό σου, βλέποντας τις φωτογραφίες πώς θα μπορούσε να είναι.

Υπολόγισε, βέβαια, ότι καμία σχέση δεν είχε η περιοχή την εποχή της Τουρκοκρατίας. Εξαφάνισε από το μυαλό σου κτίρια, σπίτια και δρόμους. Επρόκειτο για μια κυριολεκτικά ακατοίκητη περιοχή με ανεμόμυλους!

Χαρακτηριστικό είναι ότι κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης οι Τούρκοι χρησιμοποιούσαν τους μύλους αυτούς και τους φρουρούν με περίπου 100 στρατιώτες τον καθένα. Ο τελευταίος από τους μύλους αποτελεί παρελθόν εδώ και αρκετά χρόνια καθώς κατεδαφίστηκε το 1986 από τον ιδιοκτήτη του.

Το Μετς μέσα στα χρόνια

Το Μετς αποτελεί μια από τις πιο φημισμένες και γραφικές συνοικίες της ανατολικής Αθήνας η οποία είναι κοντά στο Ζάππειο και εκεί είναι και ο Μύλος Αργυρίου. Σύμφωνα με τα διαθέσιμα έως σήμερα ιστορικά στοιχεία η περιοχή πήρε το όνομα Μέτς ως ακολούθως: «Το Παράρτημα του ξενοδοχείου του Ν.Θ. Τσούχλου, το υπό την επωνυμίαν Μέτς και Παντεπόπτης ήρξατο των εργασιών αυτού. Οι προσερχόμενοι θέλουσι μείνει ευχαριστημένοι δια την εξαίρετον ποιότητα των φαγητών του, του Ρητινίτου και των άλλων εκλεκτών ποτών».

Με λίγα λόγια ο ιδιοκτήτης μια μπυραρίας στην περιοχή ήταν Βαυαρός (ο γνωστός Κάρολος Φιξ) και ήταν και αυτός που άθελά του… βάφτισε την περιοχή! Αργότερα η μπυραρία μετατράπηκε σε καφέ με μουσική! Η συνοικία του Μέτς, ας μην ξεχνάμε ότι κάποτε ονομαζόταν και «παντρεμενάδικα».

Πηγή: exploringgreece

Share it!
spot_img

ΠΡΟΣΦΑΤΑ

Ρόδι: το φθινόπωρο μπαίνει στο καθημερινό τραπέζι

Δεν χρειάζεται να περιμένουμε τις γιορτές. Με τη γλυκόξινη γεύση και την τραγανή υφή του, το ρόδι μεταμορφώνει μια απλή σαλάτα με πλιγούρι, φέτα και μυρωδικά σε χορταστικό γεύμα.

Στο Περιστέρι, δύο γυναίκες έδωσαν νέο σχήμα στη δουλειά τους

Η Μαρία και η Ζανέτ άλλαξαν την πορεία της LINUM, περνώντας από τα κεριά στα κεραμικά. Στο Περιστέρι, η συνεργασία τους συνδέει τη δημιουργία με την καθημερινή ζωή μιας μικρής επιχείρησης.

«Διαβάζοντας τη Λολίτα στην Τεχεράνη»: Όταν τα βιβλία γίνονται ένας τόπος ελευθερίας

Το εμβληματικό έργο της Αζάρ Ναφίσι μεταφέρεται στη σκηνή του Θεάτρου Τέχνης, σε διασκευή Ηρώς Μπέζου και σκηνοθεσία Μαρίας Ξανθοπουλίδου. Μια ιστορία για τη δύναμη της λογοτεχνίας, τη γυναικεία φιλία και το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να ορίζει τη ζωή του.

Μια διαφορετική απόδραση στο Μουσείο Κοτσανά: Τα αρχαία ρομπότ κρύβονται στην καρδιά της Αθήνας

Αυτόματες μηχανές, ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων, το ξυπνητήρι του Πλάτωνα και εφευρέσεις που μοιάζουν να έρχονται από το μέλλον. Στην Πινδάρου, λίγα βήματα από το Σύνταγμα, ένα μουσείο αποκαλύπτει την εντυπωσιακή τεχνολογική πλευρά της αρχαιότητας.

«Διάλογοι Ονείρων»: Όταν το πιάνο και η κιθάρα αφηγούνται την ίδια ιστορία

Ο Άρης Γραικούσης και ο Νίκος Μπαλογιάννης συναντιούνται μουσικά στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, σε ένα ιδιαίτερο ρεσιτάλ που συνδέει τον Σοπέν, τον Αγουστίν Μπάριος Μανγκορέ και τον Μίκη Θεοδωράκη.

«Μπράβο Κολονέλο»: Η Αθήνα του 1940 ξαναζωντανεύει μέσα από το γέλιο και τη μουσική

Η ιστορική πολεμική επιθεώρηση επιστρέφει για δύο παραστάσεις στο Θέατρο Ολύμπια, με την Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ και σκηνοθεσία Αλέξανδρου Ευκλείδη. Ένα ταξίδι στην εποχή που το θέατρο έγινε καταφύγιο, παρηγοριά και φωνή αντίστασης.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Στο Περιστέρι, δύο γυναίκες έδωσαν νέο σχήμα στη δουλειά τους

Η Μαρία και η Ζανέτ άλλαξαν την πορεία της LINUM, περνώντας από τα κεριά στα κεραμικά. Στο Περιστέρι, η συνεργασία τους συνδέει τη δημιουργία με την καθημερινή ζωή μιας μικρής επιχείρησης.

«Διαβάζοντας τη Λολίτα στην Τεχεράνη»: Όταν τα βιβλία γίνονται ένας τόπος ελευθερίας

Το εμβληματικό έργο της Αζάρ Ναφίσι μεταφέρεται στη σκηνή του Θεάτρου Τέχνης, σε διασκευή Ηρώς Μπέζου και σκηνοθεσία Μαρίας Ξανθοπουλίδου. Μια ιστορία για τη δύναμη της λογοτεχνίας, τη γυναικεία φιλία και το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να ορίζει τη ζωή του.

Μια διαφορετική απόδραση στο Μουσείο Κοτσανά: Τα αρχαία ρομπότ κρύβονται στην καρδιά της Αθήνας

Αυτόματες μηχανές, ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων, το ξυπνητήρι του Πλάτωνα και εφευρέσεις που μοιάζουν να έρχονται από το μέλλον. Στην Πινδάρου, λίγα βήματα από το Σύνταγμα, ένα μουσείο αποκαλύπτει την εντυπωσιακή τεχνολογική πλευρά της αρχαιότητας.

«Διάλογοι Ονείρων»: Όταν το πιάνο και η κιθάρα αφηγούνται την ίδια ιστορία

Ο Άρης Γραικούσης και ο Νίκος Μπαλογιάννης συναντιούνται μουσικά στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, σε ένα ιδιαίτερο ρεσιτάλ που συνδέει τον Σοπέν, τον Αγουστίν Μπάριος Μανγκορέ και τον Μίκη Θεοδωράκη.

«Μπράβο Κολονέλο»: Η Αθήνα του 1940 ξαναζωντανεύει μέσα από το γέλιο και τη μουσική

Η ιστορική πολεμική επιθεώρηση επιστρέφει για δύο παραστάσεις στο Θέατρο Ολύμπια, με την Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ και σκηνοθεσία Αλέξανδρου Ευκλείδη. Ένα ταξίδι στην εποχή που το θέατρο έγινε καταφύγιο, παρηγοριά και φωνή αντίστασης.