γράφει η Γεωργία Τρισμπιώτη
Μα, γιατί όλη αυτή η αναστάτωση και η έκπληξη μπροστά στην άνοδο της ριζοσπαστικής αριστεράς στον ευρωπαϊκό νότο;
Γιατί διεθνή μέσα ενημέρωσης και πολιτικοί δηλώνουν συγκλονισμένοι από την πολιτική πόλωση στην Ελλάδα και στην Ισπανία;
Που οδηγεί η βάρβαρη λιτότητα, που επέβαλλε στους Ευρωπαίους εταίρους της η στενόμυαλη και αλαζονική κυβέρνηση της Μέρκελ, το σχέδιο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης;
Πριν από λίγες ημέρες η Λιθουανία εντάχθηκε και επισήμως πλέον στη ζώνη του ευρώ. Το 19ο μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποχωρίστηκε μετά από 22 χρόνια το λίτας (εθνικό της νόμισμα μετά την ανεξαρτητοποίηση της από τη Ρωσία), και μπήκε στην μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια.
Ακόμη και αν κάποιοι, όπως εγώ, πιστεύουν ότι η ΕΕ θα έπρεπε να υιοθετήσει ενώπιον της Ρωσίας την ίδια στάση που είχε η Γαλλία με τη Γερμανία το 1945, (δηλαδή, την δημιουργία μιας σταθερής οικονομικής ένωσης με τον πρώην εχθρό), ακόμη και αν συνειδητοποιούν ότι το εμπάργκο των ΗΠΑ εναντίον μιας χώρας στα σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης πιθανότητα να αποδειχθεί εξίσου μάταιο και ανώφελο όπως με αυτό στην Κούβα που διήρκεσε περισσότερο από 50 χρόνια, θα συμφωνήσουν ότι η ένταξη της Λετονίας στην ευρωζώνη μας θυμίζει εν τέλει ότι όλα στην Ευρώπη είναι πολιτική!
Στην πραγματικότητα, αυτή η μικρή χώρα της Βαλτικής δεν προσχώρησε στην ευρωζώνη για τα οφέλη του ευρώ που διατυμπανίζουν οι αξιωματούχοι της ΕΕ, αλλά για να “μεγαλώσει την απόσταση” με τη Ρωσία, τον πρώην κατακτητή ενός σχετικά πρόσφατου και ζοφερού παρελθόντος που την στοιχειώνει ακόμη.
Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, πρέπει να θυμόμαστε ότι η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση είναι το αποτέλεσμα της πολιτικής βούλησης, και έτσι θα πρέπει να συνεχίσει να είναι. Γιατί αν πιστέψουμε το αντίθετο ότι δηλαδή μόνο τα οικονομικά κριτήρια μετράνε και ότι οι κανόνες δεν αλλάζουν (λες και είναι οι πλάκες του Μωϋσή), οι άνθρωποι θα επαναστατήσουν και η ευρωζώνη θα εκραγεί. Δυστυχώς, για όσους πιστεύουμε σε αυτό, το μεγάλο σχέδιο της ενωμένης Ευρώπης θα γίνει στάχτη.
Ας ανοίξουμε επιτέλους τα μάτια! Με ασκήσεις επί χάρτου (αγαπημένη δραστηριότητα συμβούλων και παρασυμβούλων στις Βρυξέλλες) και με την επιβολή απίθανων οικονομικών κριτηρίων (πόσοι από εμάς ξέρουν το “output gap” και το “bottom up”) δεν πρόκειται να υποχωρήσει το δημόσιο χρέος, εκτός ελέγχου σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, αλλά ούτε και να οικοδομηθεί το σχέδιο μιας πολιτικής Ευρώπης.
“Δεν τίθεται θέμα εκβιασμού, διότι η Ελλάδα δεν αποτελεί συστημικό κίνδυνο για το ευρώ” δήλωσε προ ημερών ο Michael Fuchs, αντιπρόεδρος των χριστιανοδημοκρατών στo Γερμανικό Κοινοβούλιο, όταν μια ημέρα νωρίτερα, η επικεφαλής του κόμματος, Άνγκελα Μέρκελ δήλωνε έτοιμη να εκδιώξει την Ελλάδα από το ευρώ σε περίπτωση νίκης του ΣΥΡΙΖΑ, στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου.
Και να λοιπόν που αρχές του 2015 βρισκόμαστε μπροστά σε ένα déjà vu: 1870, 1914 και 1939. Η Γερμανία δείχνει την πόρτα εξόδου στην Ελλάδα με τέτοια προκλητική αλαζονεία που θα ζήλευε και ο Βίσμαρκ ή ο Κάιζερ.
Όχι μόνο δεν αρκέστηκε στο να εξάγει τον αποπληθωρισμό της προς τις πληγείσες χώρες του νότου, αλλά επιπλέον προσποιείται την ανήξερη σχετικά με τα πλεονάσματα της, που χρωστάει σε μεγάλο βαθμό στους “φτωχούς της γείτονες” μέσω της πώλησης βιομηχανικών αγαθών πριν από την κρίση, και στη συνέχεια χάρη του ευρώ που είχε χάσει κάθε αξιοπιστία, λόγω της έλλειψης συνοχής και ευρωπαϊκής αλληλεγγύης. Έτσι τα πλεονάσματα της Γερμανίας δεν οφείλονται μόνο στην υποδειγματική εργατικότητα των πολιτών της, αλλά σε ένα ενιαίο υποτιμημένο νόμισμα που ενισχύει τις εξαγωγές της.
Τελικά η περίφημη “ευρωπαϊκή ενσωμάτωση” και “σύγκλιση” ήταν στην πραγματικότητα ένας μύθος ή μια καλοστημένη πνευματική απάτη που στόχο έχει να βάλει σε ένα “γερμανικό καλούπι” όλα τα κράτη μέλη του ευρώ;
Όχι, αυτό θα έμοιαζε τόσο μεγάλη προσβολή για τους εμπνευστές της ευρωπαϊκής ιδέας. Υπάρχει ακόμη ελπίδα να σωθεί το ευρωπαϊκό εγχείρημα αλλά για συμβεί αυτό πρέπει να βρούμε το θάρρος και να συγκρουστούμε με όλα τα κακά κείμενα της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας και αναλγησίας. “Αυτός που δεν τολμά να χτυπήσει το κακό, δεν ξέρει και να προστατεύσει το όμορφο”, είχε πει ο Ρομπέρ Σουμάν, ένας εκ των θεμελιωτών της ευρωπαϊκής ιδέας.
