Ο Football Philosopher γράφει για την Αργεντινή που έφτασε κοντά, τη Γερμανία που το σήκωσε με τρόπο που της ταιριάζει και οδηγεί το άθλημα στην επόμενη πίστα και τον Μέσι που είναι καταδικασμένος.
Τα κατάφερε λοιπόν η Γερμανία.
Επέστρεψε στους τίτλους. Μετά από 18 χρόνια. Παγκόσμια πρωταθλήτρια μετά από 24. Η ομάδα που από το 2006 και μετά είναι σταθερά στην 4άδα των μεγάλων διοργανώσεων. Δεν έκανε το καλύτερό της ματς στον τελικό. Σε αντίθεση με την Αργεντινή, που πραγματοποίησε την καλύτερή της εμφάνιση.Κι αυτό φανερώνει μια βασική διαφορά ανάμεσα στις δύο ομάδες: η μία έχτιζε χρόνια, δεν ξέφυγε από τον δρόμο που αποφάσισε να χαράξει σχεδόν 15 χρόνια πριν, ακόμα και όταν έχασε συνεχόμενες ευκαιρίες να πατήσει στην κορυφή. Ήταν έτοιμη να τερματίσει πρώτη, ακόμα κι αν στο τέλος είχε μέτρια απόδοση. Η άλλη ουσιαστικά έκανε μια μικρή υπέρβαση φτάνοντας τόσο κοντά στην κατάκτηση της πρώτης θέσης, την οποία για να την πάρει θα έπρεπε να τα κάνει όλα καλά και να υστερήσει ο αντίπαλος. Η συμμετοχή της στον τελικό δεν ήταν αποτέλεσμα κάποιου σχεδιασμού -εκμεταλλεύτηκε την κλήρωση και την τράβηξαν δύο μεγάλοι παίκτες. Έφτασε κοντά στο να πετύχει κάτι που ο αντίπαλός της κυνηγούσε χρόνια με σωστό τρόπο. Σε αντίθεση με την ίδια που έψαχνε Μεσσίες.
Με τρόπο που της ταιριάζει
Δε συμβαίνει συχνά η κατάκτηση της κορυφής, ειδικά σε επίπεδο εθνικών ομάδων, να είναι το αποκορύφωμα δουλειάς ετών. Η Γερμανία έφτιαξε λιγότερες μεγάλες ευκαιρίες για γκολ στον τελικό, αλλά η διαφορά στην απόδοση των δύο ομάδων ήταν μικρή. Σε κάθε περίπτωση η ομάδα του Löw αλλά ήταν τελικά η καλύτερη της διοργάνωσης. Κι επιβραβεύτηκε για το γεγονός πως τόσα χρόνια λειτουργεί με σωστό τρόπο και μεθοδικότητα. Ήταν πιο έτοιμη από όλους για να διαδεχθεί την Ισπανία. Κι όπως έχουμε ξαναπεί αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με τα τρόπαια.
Ακόμα και το πώς νίκησε στον τελικό ταιριάζει σε αυτή την πορεία. Το ματς κρίθηκε στις λεπτομέρειες και όπως το 2010, έτσι και φέτος το πήρε η ομάδα που δρούσε περισσότερο από όσο αντιδρούσε, η ομάδα που είχε περισσότερη ώρα την μπάλα στα πόδια της. Και στις δύο περιπτώσεις το γκολ ήρθε λίγο πριν το τέλος της παράτασης. Και στις δυο περιπτώσεις ήταν γκολ που ταιριάζει σε τελικό. Και στις δύο περιπτώσεις φάνηκε η τεχνική κατάρτιση των νικητών. Και στις δύο περιπτώσεις ο ηττημένος αναγκάστηκε να χαλάσει περισσότερες δυνάμεις, παίζοντας αρκετή ώρα χωρίς την μπάλα, προσπαθώντας να καλύψει τη διαφορά σε επίπεδο συνολικής ποιότητας, βάθους, λειτουργίας συνόλου. Και τελικά σε ένα τουρνουά που συνήθως οι ομάδες στηρίζονται σε 1-2 παίκτες, οι ομάδες με τις περισσότερες λύσεις υπερτέρησαν.
A game of fine margins and decided by a fine finish. Germany best side over World Cup, from ultra-modern goalkeeper to old-fashioned striker
— Michael Cox (@Zonal_Marking) July 13, 2014
