Γεννήθηκα στο Κάιρο της Αιγύπτου το 1962. Οι γονείς μου ήταν Αιγυπτιώτες. Ο πατέρας μου διατηρούσε μπακάλικο μαζί με τον άντρα της αδερφής της μητέρας μου. Θυμάμαι που, νήπιο ακόμη, πήγαινα βόλτες με τον παππού μου για να φάμε φαλάφελ.
Στα τέσσερά μου χρόνια, ήρθαμε στην Ελλάδα, αρχικά στην Αθήνα και δυο χρόνια αργότερα μετακομίσαμε στη Λάρυμνα, όπου ο πατέρας μου εργάστηκε ως εφαρμοστής στη μεταλλουργική εταιρεία ΛΑΡΚΟ. Μείναμε στη Λάρυμνα οκτώ χρόνια. Το σχολείο δεν μου άρεσε καθόλου, τελείωσα το δημοτικό μονάχα κατόπιν πίεσης της μητέρας μου. Η αλήθεια είναι ότι ήμουν άτακτος ως παιδί.
Σε ηλικία έξι χρόνων, είχα βάλει μπροστά μια μπουλντόζα κα παραλίγο να σκοτωθώ. Είχα έφεση στο κολύμπι και στο ποδόσφαιρο. Όταν παίζαμε στις αλάνες, ήθελα να είμαι πάντα σέντερ φορ. Αγαπούσα ιδιαίτερα τον Διαγόρα Ρόδου – ο παππούς μου ήταν Ροδίτης. Με γοήτευε η ιστορία του, είναι μια πολύ παλιά ποδοσφαιρική ομάδα, καθώς ιδρύθηκε το 1905, και αντιστασιακή τόσο απέναντι στους Τούρκους όσο και στους Ιταλούς και τους Γερμανούς.
Από παιδί είχα όνειρο να γίνω ναυτικός, να μπαρκάρω. Στα 15 μου, όμως, λίγο μετά την επιστροφή μας στην Αθήνα, βρήκα δουλειά ως μηχανικός σε ένα συνεργείο αυτοκινήτων στη γειτονιά μου, στον Νέο Κόσμο. Εκεί έμεινα τέσσερα χρόνια. Σταμάτησα για λόγους υγείας, είχα κήλη, που με ταλαιπωρούσε από παιδί.
Στη συνέχεια, άλλαξα πολλές δουλειές. Για χρόνια, εργαζόμουν ως βοηθός τεχνίτη σε μια βιομηχανία παρασκευής ψυγείων. Σε ηλικία 35 χρονών, επιτέλους, κατάφερα να μπαρκάρω. Ήμουν χυτροκαθαριστής σε ένα επιβατηγό πλοίο που έκανε δρομολόγια εντός της χώρας. Μου άρεσε πολύ, είχα μάθει να μαγειρεύω αρκετά πιάτα, γνώρισα πολύ καλούς ανθρώπους, ενώ ήμασταν και πολύ δεμένοι ως ομάδα.
Ύστερα απο λίγους μήνες, όμως, αναγκάστηκα να αποχωρήσω, καθώς αρρώστησε η μητέρα μου και έπρεπε να τη φροντίζω. Στη συνέχεια, έπιασα δουλειά σε βιντεοκλάμπ, ενώ όταν έφυγα από εκεί ξενιτεύτηκα. Συγκεκριμένα, πήγα στο Γκέρλιτς την πρώην Ανατολικής Γερμανίας, μια πόλη με παλιά και μεγάλη ελληνική κοινότητα, για να εργαστώ ως βοηθός μάγειρα σε ελληνικό εστιατόριο.
Δεν άντεξα, ωστόσο, για πολύ και ύστερα από λίγο καιρό επέστρεψα στην Ελλάδα. Για πάνω από 20 χρόνια, δούλεψα σε μια σχολή εκπαίδευσης σκύλων. Εκεί έκανα τα πάντα, καθαρισμό του χώρου, τάισμα των σκυλών, βοηθούσα ακόμη και στην εκπαίδευσή τους. Σταμάτησα τη δουλειά αυτή το 2020 και λίγους μήνες αργότερα, τον Ιανουάριο του 2021, ήρθα στη «σχεδία».
Ο αδερφός μου ήταν πωλητής του περιοδικού από το 2017 και με παρότρυνε να κάνω το βήμα. Όταν πρωτοφόρεσα το κόκκινο γιλέκο, αισθάνθηκα περηφάνια, ότι πουλάω ενα αξιόλογο περιοδικό. Για πρώτη φορά στη ζωή μου γνώρισα κόσμο που νοιάζεται για μένα, θα ρωτήσει τι κάνω, θα με πάρει τηλέφωνο. Εκεί που νιώθω ότι είμαι κακός, η αγάπη του κόσμου με καλεί να σταματήσω να κατηγορώ τον εαυτό μου. Μου φέρνουν στο πόστο ρούχα, φαγητό.
Δεν είναι λίγες οι φορές που βάζω τα κλάματα από τη συγκίνηση. Αισθάνομαι ότι πρέπει να ανταποδώσω όλη αυτήν την αγάπη που δέχομαι. Μετά το θάνατο της μητέρας μας, μένουμε με τον αδερφό μου σε ένα σπίτι που μας έχει παραχωρήσει η αδερφή μας.
Με τα χρήματα που κερδίζω από τη «σχεδία», μπορώ να πληρώνω το λογαριασμό του νερού, τα τσιγάρα μου, να πάω μια βόλτα. Θα ήθελα, παράλληλα με το περιοδικό, να έβρισκα κάποια στιγμή και μια άλλη εργασία.
Στέλιος Ζιμπόπουλος
