[dropcap size=big]Σ[/dropcap]υγγραφέας, δημοσιογράφος, κριτικός και θεωρητικός του κινηματογράφου άφησε πίσω του μια σημαντική πνευματική παρακαταθήκη. Αρθρογραφούσε στις μεγαλύτερες εφημερίδες της χώρας και εξέδωσε δεκάδες βιβλία και συλλογές κειμένων, τα οποία συνεχίζουν να κερδίζουν το κοινό, 14 χρόνια μετά τον θάνατό του. Ο Β. Ραφαηλίδης έχει την ικανότητα να εισάγει τον αναγνώστη σε πολύπλοκες έννοιες με τρόπο απλό αλλά όχι απλουστευτικό, όπως συνηθίζεται να λέγεται για τα έργα του.
Η ζωή του Β. Ραφαηλίδη
Γεννημένος το 1934 στα Σέρβια της Κοζάνης, πέρασε την εφηβεία του στην Καστορία λόγω μετάθεσης των γονιών του, οι οποίοι ήταν εκπαιδευτικοί. Ο ιδιαίτερος «έρωτάς» του, πάντως, υπήρξε η Κωνσταντινούπολη, απ’ όπου καταγόταν ο πατέρας του. Το 1953 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και σπούδασε κινηματογράφο, ενώ εργάστηκε ως βοηθός του Νίκου Κούνδουρου και του Ροβήρου Μανθούλη. Παρότι γύρισε ο ίδιος δύο ντοκιμαντέρ μικρού μήκους, μη ικανοποιημένος από το αισθητικό αποτέλεσμα, αποφασίζει να εγκαταλείψει τη σκηνοθεσία και να γίνει επαγγελματίας κριτικός κινηματογράφου στη «Δημοκρατική Αλλαγή».
Την περίοδο 1964-65, βρέθηκε στην Αλγερία κοντά στον ηγέτη της 4ης διεθνούς, Μιχάλη Ράπτη, γνωστό και ως Πάμπλο. «Είναι αυτός που μου ‘μαθε την αξία του ζην επικινδύνως και του αγωνίζεσθαι ακατάπαυστα, μπας κι αλλάξει κάτι σε τούτο τον κόσμο που βαδίζει σαν τον κάβουρα πάνω στην ανθρακιά», θυμόταν. Συμμετείχε στη συνέχεια στην εκδοτική ομάδα του περιοδικού «Ελληνικός Κινηματογράφος, το οποίο έκλεισε η Χούντα. Το 1968, μετά την αποφυλάκισή του, «έβαλε μπροστά» μαζί με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο το περιοδικό «Σύγχρονος Κινηματογράφος», που ήταν η συνέχεια του προηγούμενου με άλλον τίτλο, «δια του φόβου των Ιουδαίων», σύμφωνα με τον ίδιο.
Μεταπολιτευτικά «πέρασε» από «Το Βήμα» (1974-1983), το «Έθνος» (1983-1998) και την «Ελευθεροτυπία» (1998 έως τον θάνατό του), όπου εκτός από κριτικές κινηματογράφου, έγραφε σχόλια και επιφυλλίδες για μια ευρεία γκάμα κοινωνικοπολιτικών ζητημάτων.
Ο Βασίλης Ραφαηλίδης έφυγε από τη ζωή τον Σεπτέμβριο του 2000, σε ηλικία 66 ετών, νικημένος από την επάρατη νόσο.
