Το ταξίδι για εμένα ξεκινάει πάντα από τον Σεπτέμβριο. Και στροβιλίζεται στο μυαλό μου για τους επόμενους 11 μήνες, μέχρι να έρθει η ώρα των διακοπών. Πρώτα η επιλογή του προορισμού στον χάρτη και μετά, με ανοιχτό στον υπολογιστή στο Google Earth, αρχίζουν οι αναγνωριστικές διαδρομές μέχρι το τελικό πλάνο. Για τις επόμενες περίπου 300 ημέρες ταξιδεύω καθημερινά, παρατηρώ από ψηλά τα τοπία, μαθαίνω την ιστορία τους, ψάχνω τα τοπόσημα και τις τοπικές γεύσεις. Και όταν έρχεται η ώρα για το ταξίδι νιώθω μια περίεργη οικειότητα με τον προορισμό μου.
Ταξίδι με δύο βασικές προϋποθέσεις. Με τη μηχανή μου και πάντα με αφετηρία το λιμάνι της Πάτρας. Κάπως έτσι ξεκινήσαμε το 2008 με τη σύζυγό μου – σημειωτέον η Χαρά ανεβαίνει πρώτη στη μηχανή – για το ταξίδι στην Πορτογαλία. Μπήκαμε στο πλοίο από Πάτρα, φτάσαμε στην Ανκόνα και από εκεί ξεκίνησε μια διαδρομή 2.500 χιλιομέτρων, μέσω Ιταλίας, Γαλλίας, Ισπανίας και Πορτογαλίας. Πάνω στη μοτοσικλέτα καταλαβαίνεις ότι πραγματικά ότι αυτό που αξίζει κάθε φορά είναι το ταξίδι και όχι ο προορισμός.
Μετά από από οδήγηση 6 ημερών, πατήσαμε το πόδι μας – για την ακρίβεια τις ρόδες μας – στην περίφημη κόκκινη γέφυρα της 25ης Απριλίου. Η 21η μακρύτερη κρεμαστή γέφυρα στον κόσμο με συνολικό μήκος 2.277 μέτρα, που συνδέει την Λισσαβόνα με την πόλη Αλμάντα, στην αριστερή όχθη του ποταμού Τάγου. Μόλις είχαμε μπει στην πορτογαλική πρωτεύουσα. Όλη η πόλη μια ζωντανή εικόνα ανάμεσα στην ιστορία και στο μέλλον της. Ένα σύμπλεγμα από μνημεία, μουσεία, μοναστήρια και πλατείες, το τραμ στις ανηφοριές και πολλή μουσική. Τα fados κάτι σαν τα δικά μας μοιρολόγια, για τους ανθρώπους που έφευγαν στην ξενιτιά.
Διανύσαμε ακόμα 30 χλμ. μέχρι το ξενοδοχείο μας στο παραθαλάσσιο Cascais. Το μικρό ψαροχώρι πάνω στον Ατλαντικό που μεταμορφώθηκε σε ένα δημοφιλές παραθαλάσσιο θέρετρο, εκεί όπου σύμφωνα με την ιστορία, έκανε τα μπάνια της η βασίλισσα της Πορτογαλίας, προστατευμένη από τα αδιάκριτα μάτια.
Μείναμε στο Farol Design Hotel ένα παλιό αρχοντικό πάνω στη θάλασσα, με τον δικό του φάρο στην άκρη. Η επιλογή δεν ήταν καθόλου τυχαία και μάλιστα είχε έντονο ελληνικό χρώμα. Στον ίδιο χώρο, είχε γυριστεί η ταινία «Ξαφνικός Έρωτας» το μακρινό 1984, με τη Μπέτη Λιβανού να μένει στο ίδιο δωμάτιο που είχαμε επιλέξει.
Το πιο βασικό. Το Cascais είναι ένας γαστρονομικός παράδεισος για τους λάτρεις των θαλασσινών. Φρέσκα ψάρια και θαλασσινά κυριαρχούν στα τοπικά μενού. Σε περίοπτη θέση ο μπακαλιάρος που βρίσκεται σε διάφορες παραλλαγές και οι ψητές σαρδέλες. Παραγγείλτε οπωσδήποτε caldeirada de peixe, μαγειρευτό κοκκινιστό με ψάρια, πατάτες και λαχανικά, που θα σας ενθουσιάσει.
Μετά από παραμονή 5 ημερών στο Cascais κινηθήκαμε νοτιότερα, μπήκαμε στην ισπανική επικράτεια και ακολουθώντας το παραθαλάσσιο μέτωπο, φτάσαμε στον περίφημο Βράχο της Ιβηρικής Χερσονήσου. Εμπειρία μοναδική μια επίσκεψη στο Γιβραλτάρ.
Με τη βρετανική σημαία να θυμίζει στους επισκέπτες ότι προσεγγίζουν βρετανικό έδαφος και το φανάρι στον μοναδικό δρόμο που συνδέει το Βράχο με την Ισπανία να προειδοποιεί κάθε φορά που προσγειώνεται ή απογειώνεται ένα αεροσκάφος στον διάδρομο του αεροδρομίου που βρίσκεται μέσα στη θάλασσα.
Στο Γιβραλτάρ βρεθήκαμε για έναν και μοναδικό λόγο, για να συναντήσουμε τους προγόνους μας: τους πιθήκους της Μπαρμπαριάς (macacus sylvanus). Ζουν στο δικό τους σπιτικό, ένα ευρύχωρο σπήλαιο κοντά στην κεντρική δεξαμενή του Βράχου, που αποτελεί και το βασικό τμήμα της βρετανικής κτήσης, της τελευταίας αποικίας της Ευρώπης.
Θα τους συναντήσετε παντού. Σε όλη τη διαδρομή μέχρι το υψηλότερο σημείο του Βράχου. Είναι το σπίτι τους και μπορούν να περιπλανηθούν όπου θέλουν. Προσοχή! Αγαπούν ιδιαίτερα τις γυναικείες τσάντες, τις απαστράπτουσες φωτογραφικές μηχανές και τις πλαστικές σακούλες. Συνηθισμένοι από την παρουσία των τουριστών δεν φοβούνται τίποτα, ενώ προκειμένου να πάρουν αυτό που θέλουν, δεν διστάζουν να ανέβουν και σε μοτοσικλέτα!
Είναι πραγματική ατραξιόν, στέκονται μπροστά στους φωτογραφικούς φακούς, κάνουν αστείες γκριμάτσες, ανεβαίνουν στα κεφάλια τουριστών, και εννοείται πως τρελαίνονται για μια μπάλα παγωτό που συνήθως κλέβουν από μικρά παιδιά.
Μόνο τυχαίο δεν είναι ένα παλιό γνωμικό που λένε οι ντόπιοι. «Πότε θα φύγουν οι Βρετανοί από το Γιβραλτάρ; Οταν φύγουν και οι πίθηκοι».
*Ο Γιάννης Πιτταράς είναι δημοσιογράφος και παρουσιαστής της εκπομπής «Οι Δεκατιανοί», κάθε Σαββατοκύριακο στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ.
Πηγή: Travel.gr
