Connect with us

ΑΡΘΡΑ

Tης καταρρεύσεως ηγείται η αλαζονεία

του Δημήτρη Πεπελάση

του Δημήτρη Πεπελάση


Ας μη γελιόμαστε. Η αξιολόγηση δεν θα περιλαμβάνει δέσμευση των πιστωτών μας για συγκεκριμένη περικοπή του χρέους. Κι όταν έρθει αυτή η περικοπή δεν θα είναι «απελευθερωτική».

Όποτε οι «κυβερνάνθρωποι» επιδίδονται σε θριαμβολογίες ή λεονταρισμούς κι όταν ομιλούν για ιδεολογική συνέπεια, με λούζει κρύος ιδρώτας. Ετοιμάζομαι για τα χειρότερα. Εξάλλου, μας δίδαξαν πως προ της καταρρεύσεως ηγείται η αλαζονεία ή όπως έγραφε ο Γιώργος Λακόπουλος, «το σύνδρομο της ανασφάλειας οδηγεί στην επίδειξη αυτοπεποίθησης…»

Το κλίμα έχει στραβώσει επικίνδυνα, γεγονός που αποτυπώνεται στους δείκτες του ΙΟΒΕ. Η ανάπτυξη το 2017 θα υπολείπεται σοβαρά απέναντι στις κυβερνητικές προβλέψεις με βάση τις οποίες συντάχθηκε ο προϋπολογισμός. Θα υστερεί όμως και  απέναντι στις προβλέψεις των δύσπιστων θεσμών.

Δεν είναι μόνον που το λέει ο ΙΟΒΕ ή που βλέπουμε άνεργους στον περίγυρό μας. Είναι η σκληρή επιβεβαίωση από την πιο δραματική επίπτωση στην κατανάλωση. Τη μείωση κατανάλωσης τροφίμων. Πείνα με πλεονάσματα!

Ο πειρασμός για κριτική και αρνητικές διατυπώσεις είναι μεγάλος. Περισσεύει κι ο θυμός απέναντι στους υπευθύνους για την κατάσταση μας. Όμως, πρέπει να ελέγξουμε τον πειρασμό παρά την ευκολία για την έκφρασή του. Ας μπούμε σε μια περισσότερο θεραπευτική και συνάμα εκπαιδευτική διαδικασία, χωρίς ν αγνοούμε την εμπειρία από τις αλλεπάλληλες αποτυχίες της οικονομικής πολιτικής. Ο τρόπος είναι οι προτάσεις.

Η διατύπωση προτάσεων είναι πιο ωφέλιμη απ’ ότι εκ πρώτης όψεως μοιάζει. Ακόμη κι αν μερικές φορές φαίνονται ακατάλληλες, ελλιπείς ή δύσκολες. Αρκεί να εξυπηρετούν την ανάγκη πρόκλησης διαλόγου. Ο διάλογος δεν είναι χρήσιμος μόνον για τις πολιτικές  διεργασίες των παραγωγικών τάξεων, τις ρήξεις και τις συναινέσεις με τους αρμόδιους για τη διαμόρφωση της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής. Είναι προπαντός ωφέλιμος για όλους εμάς  που αποφασίζουμε  και πράττουμε, ατομικά και συλλογικά, για τη ζωή μας με βάση μια στρεβλή εικόνα της πραγματικότητας. Που άλλα περιμένουμε και άλλα μας συμβαίνουν.

Ο διάλογος επί προτάσεων συμβάλλει στην ενημέρωση, τον προβληματισμό, την προσέγγιση της πραγματικότητας. Καθιστά την κοινωνία περισσότερο ώριμη για την αντιμετώπιση της ατομικής και συλλογικής πρόκλησης.

Έτσι κι εγώ, αποτολμώ τη διατύπωση έστω αποσπασματικών ή «περιθωριακών» προτάσεων, χωρίς να υποτιμώ την αξία των ολιστικών προσεγγίσεων.  Θεωρώ μια αμφιλεγόμενη πρόταση λιγότερο βλαβερή από την απουσία προβληματισμού. Ο προβληματισμός και ο διάλογος αποτελούν τον αλτήρα της ειλικρινούς ενημέρωσης.

 Για σήμερα, μια πρόταση απλή: Η ίδρυση φορέα για την ανταλλαγή γαιών έτσι ώστε να διευκολυνθεί η συνένωση αγροτεμαχίων με σκοπό την επίτευξη οικονομιών κλίμακας, τον ανασχεδιασμό και την εξειδίκευση σύμφωνα με την εθνική και διεθνή ζήτηση. Θα είναι πιο αποτελεσματικός αν λειτουργεί με κριτήρια επιχειρησιακής αποτελεσματικότητας, παρέχει τεχνογνωσία και πιστώσεις για την αντιμετώπιση του μεταβατικού κόστους των συνενώσεων και της αναδιάρθρωσης της παραγωγής. Μια Τράπεζα Γης. Ας συζητηθεί.

Οι «δραχμιστές» ισχυρίζονται ότι είναι εφικτή η επίτευξη αυτάρκειας σε τρόφιμα. Δεν είναι. Εντούτοις, η μικρή αγροτική μας κοινωνία επείγεται για εκσυγχρονισμό

ΠΗΓΗ: anoixtoparathyro.gr

ΑΡΘΡΑ

#NotATarget

Της Γεωργίας Τρισμπιώτη

Γράφει η Γεωργία Τρισμπιώτη


Παγκόσμια ημέρα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων η χθεσινή και το σύνθημα #NotATarget, γίνεται πιο επίκαιρο από ποτέ.

Το #NotATarget είναι μια κραυγή αγωνίας ενάντια στις επιθέσεις κατά του άμαχου πληθυσμού, οι οποίες δυστυχώς αποτελούν κοινή πρακτική στις εμπόλεμες περιοχές. Είναι μια κραυγή απελπισίας των θυμάτων που βλέπουμε καθημερινά στις οθόνες των τηλεοράσεων μας. Είναι επίσης μια υπενθύμιση του άρθρου 13, του Πρόσθετου Πρωτοκόλλου στις Συμβάσεις της Γενεύης του 1949, ότι ο άμαχος πληθυσμός δεν αποτελεί αντικείμενο επίθεσης σε μια ένοπλη σύρραξη.

Ανέκαθεν οι εμπόλεμες συγκρούσεις έπλητταν τον αθώο άμαχο πληθυσμό, αλλά τα τελευταία χρόνια το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο που διέπει τις συγκρούσεις αγνοείται εντελώς, με αποτέλεσμα τα εμπόλεμα μέρη να μην παίρνουν τα απαραίτητα μέτρα για να αποφύγουν τις απώλειες των αμάχων και το χειρότερο να διεξάγουν πολεμικές επιχειρήσεις υπό καθεστώς πλήρους ατιμωρησίας.

Σε χώρες όπως η Συρία, η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, το Αφγανιστάν και η Υεμένη, αθώοι πολίτες και μη στρατιωτικές υποδομές, όπως νοσοκομεία και σχολεία, γίνονται στόχος αδίστακτων επιθέσεων που καταπατούν κάθε έννοια ανθρωπιστικού δικαίου προκαλώντας απώλειες χιλιάδων ανθρώπινων ζωών ετησίως και τις οποίες εντελώς κυνικά τα εμπόλεμα μέρη βαπτίζουν παράπλευρες απώλειες.

Εργαζόμενοι και εθελοντές ανθρωπιστικών οργανώσεων αποτελούν επίσης στόχο αδιάκριτων επιθέσεων. Μόνο κατά το πρώτο τρίμηνο του 2017, 80 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους από αυτές και 81 έχουν τραυματιστεί διεθνώς. Η βία εναντίον αυτών των εργαζομένων οδηγεί αναπόφευκτα στη μείωση ή την αναστολή των ανθρωπιστικών επιχειρήσεων και θίγει άμεσα τους αμάχους καθώς αποτρέπει εκατομμύρια ανθρώπων να λάβουν βοήθεια που σώζει ζωές.

 

Το Διεθνές Ανθρωπιστικό Δίκαιο ή Δίκαιο του Πολέμου δεν απαγορεύει τις εμπόλεμες συρράξεις (χωρίς να σημαίνει ότι τις ενθαρρύνει) αλλά όπου δεν μπορεί να αποφευχθεί η σύγκρουση, τα εμπόλεμα μέρη οφείλουν να συμμορφωθούν με τους κανόνες και τις αρχές του που επιδιώκουν, αφενός να προστατεύσουν κατά τη διάρκεια μιας ένοπλης σύρραξης τα άτομα που δε μετέχουν στις εχθροπραξίες (άμαχο πληθυσμό, τραυματίες, ασθενείς, αιχμαλώτους, προσωπικό ανθρωπιστικών αποστολών ), αφετέρου να περιορίσουν τα μέσα και τις μεθόδους που θα επιλέξουν τα μέρη που μετέχουν στην ένοπλη σύρραξη, απαγορεύοντας λ.χ. τα χημικά, βιολογικά όπλα, τις νάρκες ή τη λιμοκτονία του άμαχου πληθυσμού κτλ.

Ας μην ξεχνάμε ότι η ανθρωπιστική βοήθεια δεν αποτελεί τη λύση για τις εμπόλεμες συγκρούσεις. Η ανθρωπιστική βοήθεια είναι ελπίδα και ένδειξη αλληλεγγύης προς τους συνανθρώπους μας. Όσοι την χρειάζονται αλλά και όσοι έχουν αναλάβει να την παραδόσουν θα πρέπει να χαίρουν σεβασμού, εκτίμησης και προστασίας.

Continue Reading

ΑΡΘΡΑ

Ένταξε τη γυμναστική στην καθημερινότητα σου. ΑΞΙΖΕΙ !

Άσκηση είναι ένα είδος μυϊκής προσπάθειας με σχεδιασμένη ένταση, διάρκεια και συχνότητα που εντάσσεται στο καθημερινό μας πρόγραμμα με  βασικό σκοπό τη βελτίωση της υγείας μας. Τόσο η σωματική όσο και η ψυχολογική βελτίωση της υγείας μας είναι σπουδαίο κίνητρο για να παραγκωνίσουμε την αναβλητικότητα και να εστιάσουμε στα οφέλη που μας προσφέρει. 

 Σύμφωνα με μια νέα διεθνή επιστημονική έρευνα του πανεπιστημίου του Σίδνεϊ αρκεί μόνο το Σαββατοκύριακο από την απόλυτη αποχή για όσους έχουν βεβαρημένο καθημερινό πρόγραμμα. Συγκεκριμένα οι ειδικοί ερευνητές προτείνουν στους ανθρώπους να γυμνάζονται τουλάχιστον 150′ την εβδομάδα με μέτρια ένταση ή 75′ με μέγιστη ένταση.

Τα άτομα αυτά έχουν σχεδόν τα ίδια οφέλη στην υγεία τους με εκείνους που πραγματοποιούν 30′ καθημερινή άσκηση.

Σε γενικότερο βαθμό, μερικά από τα πολλά οφέλη είναι της σωματικής άσκησης είναι ότι βοηθάει στη μείωση του ποσού της ινσουλίνης που χρειάζεται για τον έλεγχο του σακχάρου του αίματος, αν είστε διαβητικός. Επίσης, αυξάνει την πυκνότητα των συνδέσμων και τενόντων με στόχο να τους κάνει πιο ανθεκτικούς σε ρήξεις και σπασίματα.

Πολύ σημαντικό είναι να τονίσουμε πως μειώνει τον κίνδυνο καρδιαγγειακών παθήσεων ή πρόωρου θανάτου.

Είναι απαραίτητο να τονίσουμε ότι πριν ξεκινήσουμε ν’ ασκούμαστε οφείλουμε να κάνουμε εξετάσεις και να έρθει ο ειδικός-καθηγητής φυσικής αγωγής σε επικοινωνία με τον γιατρό αν υπάρχει κάποιο πρόβλημα υγείας.

Συνοψίζοντας για την απόκτηση των παραπάνω,  αρκούν τα λεπτά που αναφέραμε στην αρχή του άρθρου. Παρόλα αυτά, στην Ευρώπη το μεγαλύτερο ποσοστό του ανθρώπινου πληθυσμού κάνουν καθιστική ζωή και δεν ακολουθούν τη σύσταση αυτή.

Λευκοθέα Καβρουλάκη,
Σύμβουλος ευεξίας και υγείας & Αθλητική Επιστημων
wellnesstime.gr

Continue Reading

ΑΡΘΡΑ

Ουφ, Σωθήκαμε!

της Γεωργίας Τρισμπιώτη

Γράφει η Γεωργία Τρισμπιώτη

Σήμερα γράφεται μια καινούρια σελίδα στην ιστορία της Γαλλίας.

Georgia Trismpioti

Γεωργία Τρισιμπιώτη

…Και αυτό, όχι μόνο επειδή σε λίγες ώρες θα γνωρίζουμε ποιος θα κυβερνήσει τη χώρα -πιθανότητα ο Emmanuel Macron- αλλά γιατί αυτή η προεκλογική καμπάνια έχει τραυματίσει ανεπανόρθωτα τα παραδοσιακά κυρίαρχα πολιτικά κόμματα της χώρας.

Πάντα, μέσα από τις εμπειρίες του πολιτικού σκηνικού της Γαλλίας αντλούνται διδάγματα και μαθήματα για τον υπόλοιπο κόσμο.

Τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου των εκλογών αποκάλυψαν ότι οι πολιτικές και κοινωνικές συνέπειες της παγκοσμιοποίησης – με μια οικονομία που χαρακτηρίζεται από την ταχεία ανάπτυξη του χρηματοπιστωτικού τομέα σε βάρος της πραγματικής οικονομίας και ο παραγκωνισμός εκείνων που συνδέονται με την παραγωγή και την βιομηχανία μεταποίησης αγροτικών προϊόντων – έκριναν το αποτέλεσμα. Η παγκοσμιοποίηση ώθησε μεγάλες γαλλικές βιομηχανίες να προχωρήσουν στην μετεγκατάσταση εργοστασίων τους σε άλλες χώρες με πολύ χαμηλότερους μισθούς. Το αποτέλεσμα ήταν ένα μεγάλο μέρος του γαλλικού πληθυσμού που ζούσε από τον τομέα της μεταποίησης να μένει με «άδεια χέρια» και ουσιαστικά χωρίς μέλλον.

Το δίλημα «ανοιγόμαστε προς τα έξω ή όχι» διαφαίνεται περίφημα μέσα από το ντιμπέιτ μεταξύ Macron και Le Pen σχετικά με ένα εργοστάσιο 200 εργαζομένων στην Αμιένη που σκοπεύει να μετεγκατασθεί στην Πολωνία προκειμένου να μειώσει τα κόστη του. Πρόκειται για τους τομείς εκείνους της οικονομίας που μέχρι χθες εκπροσωπούνταν στα οργανωμένα συνδικάτα και που αποτελούσαν τη βάση των κομμάτων της αριστεράς της οποίας το μέλλον είναι σήμερα αμφίβολο.

Την μεγαλύτερη πολιτική κρίση της ιστορίας τους ζουν τόσο το ιστορικό Σοσιαλιστικό Κόμμα όσο και το Δεξιό Κόμμα των Ρεπουμπλικανών του Φιγιόν. Αυτές και μόνο αυτές οι δυο παραδοσιακές δυνάμεις της Γαλλίας είχαν κατορθώσει να διεκδικούν και να κατέχουν την εξουσία καθ” όλη τη διάρκεια της Πέμπτης Δημοκρατίας, από το 1958. Κατάφεραν μάλιστα να δημιουργήσουν μια οικουμενική κυβέρνηση υπό Προεδρία Μιτεράν με Πρωθυπουργό τον Σιράκ. Άξιον απορίας το πως αυτές οι δυο δυνάμεις αποκλείστηκαν από το δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών! Τώρα το μόνο που απομένει σε κάποιους είναι να συνασπιστούν για να αντιμετωπίσουν το εθνικιστικό εξτρεμισμό της Marine Le Pen, και να ψηφίσουν τον Emmanuel Macron.

Και ποιά είναι αυτή η πολιτικός με την αστραπιαία άνοδο; Ποιος είναι ο κεντρικός άξονας της σκέψης της; Κανείς δεν μπορεί να το ορίσει με σιγουριά. Κάποιοι λένε ότι πρόκειται για μια πολιτικό που προσπαθεί να εισάγει την πραγματικότητα και το ρεαλισμό στο λόγο της και έτσι κερδίζει όλους τους πολίτες που οι όμορφες λέξεις και ιδέες δεν τους αγγίζουν πια, γιατί πολύ απλά δεν αντιπροσωπεύουν την καθημερινότητά τους.

Η πιθανή εκλογή του Macron σήμερα θα είναι μια μεγάλη ανάσα ανακούφισης, αλλά το «Ουφ Σωθήκαμε» δεν αρκεί για να κυβερνήσει. Η επόμενη μέρα θα είναι δύσκολη, γιατί οι κοινωνικές δυνάμεις του χθες έχουν παύσει να είναι οι κοινωνικές δυνάμεις του αύριο. Και το σημαντικότερο; Πόση αλληλεγγύη θα μπορέσει να επιβάλλει το κράτος ώστε να μπορέσει να ικανοποιήσει όλους εκείνους που πλήττονται από την παγκοσμιοποίηση;

Αξίζει να παρατηρήσουμε τα κοινά στοιχεία στο λόγο της ακροδεξιάς και της ακροαριστεράς.

Η ακροαριστερά επέκρινε σφοδρά το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Η Marin Le Pen αμφισβήτησε δριμύτατα την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ. Ο Jean-Luc Mélenchon, υποσχέθηκε μεγαλύτερη προστασία και δήλωσε έτοιμος να απομακρυνθεί από μια Ευρώπη αποξενωμένη από τους πολίτες της. Τα επιχειρήματά τους βρήκαν εύφορο έδαφος λόγω της ευρωπαϊκής κρίσης, της ανεργίας των νέων και της μαζικής μετανάστευσης. Αυτά όμως τα ίδια επιχειρήματα δείχνουν την επείγουσα ανάγκη που πρέπει να αντιμετωπίσει ο νέος Πρόεδρος της Γαλλίας: δημιουργία νέων δημόσιων πολιτικών!

Αυτό που έρχεται είναι μια διαδικασία αλλαγής και προσαρμογής μακροχρόνιας και πολύπλοκης. Οι μεσαίες τάξεις βλέπουν ότι τα παιδιά τους δεν θα έχουν μια καλύτερη επαγγελματική σταδιοδρομία από ότι είχαν οι γονείς τους. Μέχρι χθες πίστευαν ότι τα παιδιά και τα εγγόνια τους θα ζούσαν σε ένα καλύτερο κόσμο. Αλλά συμβαίνει το αντίθετο. Αυτό συνέβη στις ΗΠΑ αλλά και στις προηγμένες χώρες της Ευρώπης. Αυτό είναι άλλωστε και το πραγματικό δίλημμα. Πώς θα είναι η ζωή σε ένα όλο και περισσότερο παγκοσμιοποιημένο κόσμο; Και πώς οι κοινωνίες θα είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν αυτές τις αναπόφευκτες αλλαγές που θα τις οδηγήσουν σε νέες μορφές αξιολόγησης ώστε να διαπιστωθεί αν ζούμε τελικά σε έναν καλύτερο κόσμο;

Οι Ευρωπαίοι Σοσιαλιστές γνωρίζουν καλά πλέον ότι έφτασε ο καιρός για μια περίοδο βαθιάς περισυλλογής, όπου οι απαντήσεις του 20ου αιώνα, που συνδέονται με την επιδίωξη της κοινωνικής δικαιοσύνης, της πλουραλιστικής δημοκρατίας και της προώθησης της κοινωνικής συνοχής δεν επαρκούν πλέον.

Μπαίνουμε σε ένα νέο κόσμο και όπως συμβαίνει συχνά στην ιστορία, η Γαλλία αποτελεί και πάλι το σημείο αναφοράς για να μπορέσουμε να διδαχτούμε και να βγάλουμε τα δικά μας συμπεράσματα.

Continue Reading

Trending