Connect with us

ΑΡΘΡΑ

Και μετά την Αξιολόγηση τι;

του Δημήτρη Πεπελάση

του Δημήτρη Πεπελάση

Κάποια στιγμή θα ολοκληρωθεί η περιπέτεια της αξιολόγησης.  Οι «κομμωτές των ισολογισμών» θα μετρήσουν τις επιπτώσεις της καθυστέρησης και θα αποδώσουν την ευθύνη στους «άλλους».  Τότε, θα βρεθούμε αντιμέτωποι  με νέο πρόβλημα. Θα ξεπροβάλλει η γύμνια κυβέρνησης και αντιπολίτευσης σε σχεδιασμούς για την πραγματική οικονομία. Όλοι κρίνουν, μα ουδείς προτείνει.

Αναρωτιέμαι αν έχει γίνει ιεράρχηση επενδυτικών σχεδίων, με κριτήριο την ταχύτητα οικονομικής και κοινωνικής απόδοσης, τις συνέργειες με κλάδους ιδιαίτερης προοπτικής όπως είναι η Ναυτιλία και ο Τουρισμός ή με κλάδους που μπορούν με σχετικά χαμηλού κόστους παρεμβάσεις να αυξήσουν την απασχόληση ή να στηρίξουν τον εξαγωγικό τους προσανατολισμό. Υπάρχει στρατηγική για την υποκατάσταση ή τον αναπροσανατολισμό δραστηριοτήτων σε κλάδους που οι διεθνείς συνθήκες καθιστούν ξεπερασμένους; Υπάρχει άραγε μια έστω γενική άποψη για τις κύριες απειλές και ευκαιρίες της οικονομίας και κάποια σενάρια αντίδρασης;  Θα επιδιωχθεί η δημιουργία συμπληρωματικών υποδομών με δημόσιες επενδύσεις, με ΣΔΙΤ, με προσέλκυση διεθνών  κεφαλαίων;

Αν αυτά ακούγονται δύσκολα, και ασφαλώς δεν είναι καθόλου απλά, πότε  περιμένουν στην κυβέρνηση και την αντιπολίτευση να τα συμπεριλάβουν στην προγραμματική τους «ατζέντα»; Στην πραγματικότητα, δεν έχουν δικαιολογία διότι υπάρχουν δημόσιοι αλλά και ιδιωτικοί επιστημονικοί φορείς με αναλύσεις, διαμορφωμένες προτάσεις, τεκμηριωμένες μελέτες. Στις συναντήσεις τους με τις πολιτικές ηγεσίες, οι εκπρόσωποι των παραγωγικών τάξεων δε θέτουν μόνον αμιγώς οικονομικά ζητήματα αλλά και ζητήματα που αφορούν στα ανούσια εμπόδια της άναρχης γραφειοκρατίας. Τα προβλήματα σέρνονται.

Η περίοδος της κρίσης έχει αναδείξει με πιο αιχμηρό τρόπο ήδη ορισμένες διαπιστώσεις του παρελθόντος που θα πρέπει επιτέλους να λάβουμε υπόψιν μας. Γνωρίζουμε πια ότι, όσο πιο σύνθετο το φορολογικό σύστημα (πολλές κατηγορίες και κλιμάκια), τόσο υψηλότερο το γραφειοκρατικό κόστος συγκέντρωσης των φορολογικών εσόδων. Η πολυπλοκότητα σκοτώνει την οικονομική και κοινωνική αποτελεσματικότητα αλλά και την συναλλακτική ηθική. Η ιδέα της απλούστευσης των κριτηρίων παύει να είναι αντι-αναδιανεμητική όταν περίπου όποιος μπορεί φοροδιαφεύγει και τα μειωμένα έσοδα συρρικνώνουν  το αναιμικό κοινωνικό κράτος. Και το συνταξιοδοτικό επίσης, μπορεί ν απλοποιηθεί ώστε να περιορίσει το διαχειριστικό κόστος που τελικά επιβαρύνει τους συνταξιούχους.

Έχουμε επίσης διαπιστώσει ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις έχουν την υποδομή και την οργάνωση να εκτελέσουν σε σύντομο χρόνο έργα που προκύπτουν από έκτακτες κοινωνικές συνθήκες και όχι μόνον για τα hot spots. Ίσως μάλιστα, έχει έρθει η ώρα να σκεφτούμε και την εναλλακτική κοινωνική  θητεία, την προώθηση της συνεργασίας με την Εκκλησία ή την τοπική αυτοδιοίκηση για προσφορά γευμάτων σε απόρους, ή με αγροτικούς φορείς για προσφορά  γευμάτων στα σχολεία.

Αναρωτιέμαι ακόμη, αν κάνουμε έστω τα ελάχιστα για την ευαισθητοποίηση του απόδημου ελληνισμού, στα εθνικά μας θέματα αλλά και για τις επενδυτικές ευκαιρίες που προσφέρονται για την επόμενη ημέρα.

Όταν λοιπόν τελειώσει η κουβέντα για την αξιολόγηση, ποιο το θέμα της επόμενης ημέρας; Το πανηγύρι της ρευστότητας με το σταγονόμετρο ή μήπως ότι πρέπει ν αφεθεί εξολοκλήρου η ανάπτυξη στην ιδιωτική πρωτοβουλία όταν ακόμη και οι πιο φιλελεύθερες οικονομίες εκπονούν εθνικά  σχέδια με κατεύθυνση και αναπτυξιακή φιλοσοφία;

Οι «κυβερνάνθρωποι» ας σταματήσουν να κάνουν πως ακούν, συμφωνούν και χαμογελούν, κι ας ακούσουν προσεκτικά αυτούς που ερευνούν, ξέρουν και πονούν.

ΠΗΓΗ: anoixtoparathyro.gr

ΑΡΘΡΑ

#NotATarget

Της Γεωργίας Τρισμπιώτη

Γράφει η Γεωργία Τρισμπιώτη


Παγκόσμια ημέρα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων η χθεσινή και το σύνθημα #NotATarget, γίνεται πιο επίκαιρο από ποτέ.

Το #NotATarget είναι μια κραυγή αγωνίας ενάντια στις επιθέσεις κατά του άμαχου πληθυσμού, οι οποίες δυστυχώς αποτελούν κοινή πρακτική στις εμπόλεμες περιοχές. Είναι μια κραυγή απελπισίας των θυμάτων που βλέπουμε καθημερινά στις οθόνες των τηλεοράσεων μας. Είναι επίσης μια υπενθύμιση του άρθρου 13, του Πρόσθετου Πρωτοκόλλου στις Συμβάσεις της Γενεύης του 1949, ότι ο άμαχος πληθυσμός δεν αποτελεί αντικείμενο επίθεσης σε μια ένοπλη σύρραξη.

Ανέκαθεν οι εμπόλεμες συγκρούσεις έπλητταν τον αθώο άμαχο πληθυσμό, αλλά τα τελευταία χρόνια το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο που διέπει τις συγκρούσεις αγνοείται εντελώς, με αποτέλεσμα τα εμπόλεμα μέρη να μην παίρνουν τα απαραίτητα μέτρα για να αποφύγουν τις απώλειες των αμάχων και το χειρότερο να διεξάγουν πολεμικές επιχειρήσεις υπό καθεστώς πλήρους ατιμωρησίας.

Σε χώρες όπως η Συρία, η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, το Αφγανιστάν και η Υεμένη, αθώοι πολίτες και μη στρατιωτικές υποδομές, όπως νοσοκομεία και σχολεία, γίνονται στόχος αδίστακτων επιθέσεων που καταπατούν κάθε έννοια ανθρωπιστικού δικαίου προκαλώντας απώλειες χιλιάδων ανθρώπινων ζωών ετησίως και τις οποίες εντελώς κυνικά τα εμπόλεμα μέρη βαπτίζουν παράπλευρες απώλειες.

Εργαζόμενοι και εθελοντές ανθρωπιστικών οργανώσεων αποτελούν επίσης στόχο αδιάκριτων επιθέσεων. Μόνο κατά το πρώτο τρίμηνο του 2017, 80 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους από αυτές και 81 έχουν τραυματιστεί διεθνώς. Η βία εναντίον αυτών των εργαζομένων οδηγεί αναπόφευκτα στη μείωση ή την αναστολή των ανθρωπιστικών επιχειρήσεων και θίγει άμεσα τους αμάχους καθώς αποτρέπει εκατομμύρια ανθρώπων να λάβουν βοήθεια που σώζει ζωές.

 

Το Διεθνές Ανθρωπιστικό Δίκαιο ή Δίκαιο του Πολέμου δεν απαγορεύει τις εμπόλεμες συρράξεις (χωρίς να σημαίνει ότι τις ενθαρρύνει) αλλά όπου δεν μπορεί να αποφευχθεί η σύγκρουση, τα εμπόλεμα μέρη οφείλουν να συμμορφωθούν με τους κανόνες και τις αρχές του που επιδιώκουν, αφενός να προστατεύσουν κατά τη διάρκεια μιας ένοπλης σύρραξης τα άτομα που δε μετέχουν στις εχθροπραξίες (άμαχο πληθυσμό, τραυματίες, ασθενείς, αιχμαλώτους, προσωπικό ανθρωπιστικών αποστολών ), αφετέρου να περιορίσουν τα μέσα και τις μεθόδους που θα επιλέξουν τα μέρη που μετέχουν στην ένοπλη σύρραξη, απαγορεύοντας λ.χ. τα χημικά, βιολογικά όπλα, τις νάρκες ή τη λιμοκτονία του άμαχου πληθυσμού κτλ.

Ας μην ξεχνάμε ότι η ανθρωπιστική βοήθεια δεν αποτελεί τη λύση για τις εμπόλεμες συγκρούσεις. Η ανθρωπιστική βοήθεια είναι ελπίδα και ένδειξη αλληλεγγύης προς τους συνανθρώπους μας. Όσοι την χρειάζονται αλλά και όσοι έχουν αναλάβει να την παραδόσουν θα πρέπει να χαίρουν σεβασμού, εκτίμησης και προστασίας.

Continue Reading

ΑΡΘΡΑ

Ένταξε τη γυμναστική στην καθημερινότητα σου. ΑΞΙΖΕΙ !

Άσκηση είναι ένα είδος μυϊκής προσπάθειας με σχεδιασμένη ένταση, διάρκεια και συχνότητα που εντάσσεται στο καθημερινό μας πρόγραμμα με  βασικό σκοπό τη βελτίωση της υγείας μας. Τόσο η σωματική όσο και η ψυχολογική βελτίωση της υγείας μας είναι σπουδαίο κίνητρο για να παραγκωνίσουμε την αναβλητικότητα και να εστιάσουμε στα οφέλη που μας προσφέρει. 

 Σύμφωνα με μια νέα διεθνή επιστημονική έρευνα του πανεπιστημίου του Σίδνεϊ αρκεί μόνο το Σαββατοκύριακο από την απόλυτη αποχή για όσους έχουν βεβαρημένο καθημερινό πρόγραμμα. Συγκεκριμένα οι ειδικοί ερευνητές προτείνουν στους ανθρώπους να γυμνάζονται τουλάχιστον 150′ την εβδομάδα με μέτρια ένταση ή 75′ με μέγιστη ένταση.

Τα άτομα αυτά έχουν σχεδόν τα ίδια οφέλη στην υγεία τους με εκείνους που πραγματοποιούν 30′ καθημερινή άσκηση.

Σε γενικότερο βαθμό, μερικά από τα πολλά οφέλη είναι της σωματικής άσκησης είναι ότι βοηθάει στη μείωση του ποσού της ινσουλίνης που χρειάζεται για τον έλεγχο του σακχάρου του αίματος, αν είστε διαβητικός. Επίσης, αυξάνει την πυκνότητα των συνδέσμων και τενόντων με στόχο να τους κάνει πιο ανθεκτικούς σε ρήξεις και σπασίματα.

Πολύ σημαντικό είναι να τονίσουμε πως μειώνει τον κίνδυνο καρδιαγγειακών παθήσεων ή πρόωρου θανάτου.

Είναι απαραίτητο να τονίσουμε ότι πριν ξεκινήσουμε ν’ ασκούμαστε οφείλουμε να κάνουμε εξετάσεις και να έρθει ο ειδικός-καθηγητής φυσικής αγωγής σε επικοινωνία με τον γιατρό αν υπάρχει κάποιο πρόβλημα υγείας.

Συνοψίζοντας για την απόκτηση των παραπάνω,  αρκούν τα λεπτά που αναφέραμε στην αρχή του άρθρου. Παρόλα αυτά, στην Ευρώπη το μεγαλύτερο ποσοστό του ανθρώπινου πληθυσμού κάνουν καθιστική ζωή και δεν ακολουθούν τη σύσταση αυτή.

Λευκοθέα Καβρουλάκη,
Σύμβουλος ευεξίας και υγείας & Αθλητική Επιστημων
wellnesstime.gr

Continue Reading

ΑΡΘΡΑ

Ουφ, Σωθήκαμε!

της Γεωργίας Τρισμπιώτη

Γράφει η Γεωργία Τρισμπιώτη

Σήμερα γράφεται μια καινούρια σελίδα στην ιστορία της Γαλλίας.

Georgia Trismpioti

Γεωργία Τρισιμπιώτη

…Και αυτό, όχι μόνο επειδή σε λίγες ώρες θα γνωρίζουμε ποιος θα κυβερνήσει τη χώρα -πιθανότητα ο Emmanuel Macron- αλλά γιατί αυτή η προεκλογική καμπάνια έχει τραυματίσει ανεπανόρθωτα τα παραδοσιακά κυρίαρχα πολιτικά κόμματα της χώρας.

Πάντα, μέσα από τις εμπειρίες του πολιτικού σκηνικού της Γαλλίας αντλούνται διδάγματα και μαθήματα για τον υπόλοιπο κόσμο.

Τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου των εκλογών αποκάλυψαν ότι οι πολιτικές και κοινωνικές συνέπειες της παγκοσμιοποίησης – με μια οικονομία που χαρακτηρίζεται από την ταχεία ανάπτυξη του χρηματοπιστωτικού τομέα σε βάρος της πραγματικής οικονομίας και ο παραγκωνισμός εκείνων που συνδέονται με την παραγωγή και την βιομηχανία μεταποίησης αγροτικών προϊόντων – έκριναν το αποτέλεσμα. Η παγκοσμιοποίηση ώθησε μεγάλες γαλλικές βιομηχανίες να προχωρήσουν στην μετεγκατάσταση εργοστασίων τους σε άλλες χώρες με πολύ χαμηλότερους μισθούς. Το αποτέλεσμα ήταν ένα μεγάλο μέρος του γαλλικού πληθυσμού που ζούσε από τον τομέα της μεταποίησης να μένει με «άδεια χέρια» και ουσιαστικά χωρίς μέλλον.

Το δίλημα «ανοιγόμαστε προς τα έξω ή όχι» διαφαίνεται περίφημα μέσα από το ντιμπέιτ μεταξύ Macron και Le Pen σχετικά με ένα εργοστάσιο 200 εργαζομένων στην Αμιένη που σκοπεύει να μετεγκατασθεί στην Πολωνία προκειμένου να μειώσει τα κόστη του. Πρόκειται για τους τομείς εκείνους της οικονομίας που μέχρι χθες εκπροσωπούνταν στα οργανωμένα συνδικάτα και που αποτελούσαν τη βάση των κομμάτων της αριστεράς της οποίας το μέλλον είναι σήμερα αμφίβολο.

Την μεγαλύτερη πολιτική κρίση της ιστορίας τους ζουν τόσο το ιστορικό Σοσιαλιστικό Κόμμα όσο και το Δεξιό Κόμμα των Ρεπουμπλικανών του Φιγιόν. Αυτές και μόνο αυτές οι δυο παραδοσιακές δυνάμεις της Γαλλίας είχαν κατορθώσει να διεκδικούν και να κατέχουν την εξουσία καθ” όλη τη διάρκεια της Πέμπτης Δημοκρατίας, από το 1958. Κατάφεραν μάλιστα να δημιουργήσουν μια οικουμενική κυβέρνηση υπό Προεδρία Μιτεράν με Πρωθυπουργό τον Σιράκ. Άξιον απορίας το πως αυτές οι δυο δυνάμεις αποκλείστηκαν από το δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών! Τώρα το μόνο που απομένει σε κάποιους είναι να συνασπιστούν για να αντιμετωπίσουν το εθνικιστικό εξτρεμισμό της Marine Le Pen, και να ψηφίσουν τον Emmanuel Macron.

Και ποιά είναι αυτή η πολιτικός με την αστραπιαία άνοδο; Ποιος είναι ο κεντρικός άξονας της σκέψης της; Κανείς δεν μπορεί να το ορίσει με σιγουριά. Κάποιοι λένε ότι πρόκειται για μια πολιτικό που προσπαθεί να εισάγει την πραγματικότητα και το ρεαλισμό στο λόγο της και έτσι κερδίζει όλους τους πολίτες που οι όμορφες λέξεις και ιδέες δεν τους αγγίζουν πια, γιατί πολύ απλά δεν αντιπροσωπεύουν την καθημερινότητά τους.

Η πιθανή εκλογή του Macron σήμερα θα είναι μια μεγάλη ανάσα ανακούφισης, αλλά το «Ουφ Σωθήκαμε» δεν αρκεί για να κυβερνήσει. Η επόμενη μέρα θα είναι δύσκολη, γιατί οι κοινωνικές δυνάμεις του χθες έχουν παύσει να είναι οι κοινωνικές δυνάμεις του αύριο. Και το σημαντικότερο; Πόση αλληλεγγύη θα μπορέσει να επιβάλλει το κράτος ώστε να μπορέσει να ικανοποιήσει όλους εκείνους που πλήττονται από την παγκοσμιοποίηση;

Αξίζει να παρατηρήσουμε τα κοινά στοιχεία στο λόγο της ακροδεξιάς και της ακροαριστεράς.

Η ακροαριστερά επέκρινε σφοδρά το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Η Marin Le Pen αμφισβήτησε δριμύτατα την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ. Ο Jean-Luc Mélenchon, υποσχέθηκε μεγαλύτερη προστασία και δήλωσε έτοιμος να απομακρυνθεί από μια Ευρώπη αποξενωμένη από τους πολίτες της. Τα επιχειρήματά τους βρήκαν εύφορο έδαφος λόγω της ευρωπαϊκής κρίσης, της ανεργίας των νέων και της μαζικής μετανάστευσης. Αυτά όμως τα ίδια επιχειρήματα δείχνουν την επείγουσα ανάγκη που πρέπει να αντιμετωπίσει ο νέος Πρόεδρος της Γαλλίας: δημιουργία νέων δημόσιων πολιτικών!

Αυτό που έρχεται είναι μια διαδικασία αλλαγής και προσαρμογής μακροχρόνιας και πολύπλοκης. Οι μεσαίες τάξεις βλέπουν ότι τα παιδιά τους δεν θα έχουν μια καλύτερη επαγγελματική σταδιοδρομία από ότι είχαν οι γονείς τους. Μέχρι χθες πίστευαν ότι τα παιδιά και τα εγγόνια τους θα ζούσαν σε ένα καλύτερο κόσμο. Αλλά συμβαίνει το αντίθετο. Αυτό συνέβη στις ΗΠΑ αλλά και στις προηγμένες χώρες της Ευρώπης. Αυτό είναι άλλωστε και το πραγματικό δίλημμα. Πώς θα είναι η ζωή σε ένα όλο και περισσότερο παγκοσμιοποιημένο κόσμο; Και πώς οι κοινωνίες θα είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν αυτές τις αναπόφευκτες αλλαγές που θα τις οδηγήσουν σε νέες μορφές αξιολόγησης ώστε να διαπιστωθεί αν ζούμε τελικά σε έναν καλύτερο κόσμο;

Οι Ευρωπαίοι Σοσιαλιστές γνωρίζουν καλά πλέον ότι έφτασε ο καιρός για μια περίοδο βαθιάς περισυλλογής, όπου οι απαντήσεις του 20ου αιώνα, που συνδέονται με την επιδίωξη της κοινωνικής δικαιοσύνης, της πλουραλιστικής δημοκρατίας και της προώθησης της κοινωνικής συνοχής δεν επαρκούν πλέον.

Μπαίνουμε σε ένα νέο κόσμο και όπως συμβαίνει συχνά στην ιστορία, η Γαλλία αποτελεί και πάλι το σημείο αναφοράς για να μπορέσουμε να διδαχτούμε και να βγάλουμε τα δικά μας συμπεράσματα.

Continue Reading

Trending