Τρεις μήνες μετά την έναρξη της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας, χιλιάδες ανθρώπινες ψυχές στα ελληνικά νησιά ζουν σε άθλιες συνθήκες υπό το καθεστώς τρόμου ότι σύντομα θα επαναπροωθηθούν στην Τουρκία. Πρόσφυγες από εμπόλεμες ζώνες της Συρίας, του Ιράκ και του Αφγανιστάν, που κατά την διάρκεια του «σωτήριου» ταξιδιού τους προς την Ευρώπη ήρθαν πολλές φορές αντιμέτωποι με τον θάνατο, βρίσκονται εγκαταλελειμμένοι σε συνωστισμένους καταυλισμούς χωρίς να τους παρέχεται η προστασία που ορίζει η Σύμβαση της Γενεύης, χωρίς νομική βοήθεια, περιμένοντας την μαζική απέλαση.
Μπροστά στην επαίσχυντη ευρωπαϊκή απόφαση, η ιατρική ανθρωπιστική οργάνωση Γιατροί Χωρίς Σύνορα (Médecins Sans Frontières / MSF) ανακοίνωσε στις 17 Ιουνίου ότι δεν θα λαμβάνει πλέον πόρους από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τα κράτη – μέλη, εκφράζοντας την αντίθεσή της στις καταστροφικές πολιτικές αποτροπής που παρουσιάζονται ως ανθρωπιστικές λύσεις στο ευρύ κοινό και τις προσπάθειές τους να ωθήσουν τους ανθρώπους που αναζητούν προστασία, μακριά από τις ευρωπαϊκές ακτές. Η απόφαση αυτή θα εφαρμοστεί άμεσα και θα ισχύει για τα προγράμματα των Γιατρών Χωρίς Σύνορα σε όλο τον κόσμο.
Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα αρνούνται μια χρηματοδότηση της τάξεως των 62 εκατ., γυρνώντας την πλάτη στις Βρυξέλλες. Αυτή βέβαια δεν είναι η πρώτη φορά που οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα γυρνούν την πλάτη στη διεθνή κοινότητα. Το 1995, ενώ ιατρικές ομάδες της οργάνωσης προσέφεραν υπηρεσίες στους καταυλισμούς προσφύγων Χούτου στο Βόρειο και το Νότιο Κίβου, στην Δημοκρατία του Κονγκό και κατά μήκος των συνόρων με τη Ρουάντα, οι ΓΧΣ αποφάσισαν να εγκαταλείψουν τη περιοχή.
Σε αντίθεση με πολλές οργανώσεις που εργαζόντουσαν και παρείχαν καθημερινή υποστήριξη σε 1,5 εκατομμύρια ανθρώπους στους εν λόγω καταυλισμούς, οι ΓΧΣ αρνήθηκαν να συνεχίσουν την αποστολή τους επειδή μεταξύ των αμάχων προσφύγων βρισκόντουσαν πολλοί στρατιώτες και πολιτοφύλακες που είχαν λάβει μέρος στη γενοκτονία των Τούτσι στη Ρουάντα, το 1994. Αυτοί οι ένοπλοι άνδρες που μπόρεσαν να διαφύγουν προς το γειτονικό Κονγκό μέσω της γαλλικής στρατιωτικής επιχείρησης με την κωδική ονομασία «Turquoise» – η οποία παρουσιάστηκε ως ανθρωπιστική- έβρισκαν καταφύγιο, τροφή και ιατρική φροντίδα στους καταυλισμούς προσφύγων και έτσι ανακτώντας τις δυνάμεις τους έφευγαν για να «τελειώσουν τη δουλειά» στη Ρουάντα, δηλαδή να συνεχίσουν το θανατηφόρο έργο τους με την εξάλειψη των Τούτσι και την αποσταθεροποίηση του νέου καθεστώτος που είχε συσταθεί στην Ρουάντα από το Πατριωτικό Μέτωπο.
Ένα χρόνο αργότερα, τον Οκτώβριο του 1996, η προσπάθεια να καταστραφούν αυτοί οι καταυλισμοί προκειμένου να αναγκαστούν οι πρόσφυγες να επιστρέψουν στη Ρουάντα, οδήγησε στον πρώτο πόλεμο του Κονγκό και στην πτώση του καθεστώτος Μομπούτου. Μια νέα σελίδα άνοιξε στην περιοχή, αλλά οι συνέπειες αυτής της εξόδου των Χούτου στο Κονγκό γίνονται αισθητές έως τις μέρες μας.
Οι ΓΧΣ διαβλέποντας τα δραματικά γεγονότα που θα ακολουθούσαν – όπου οι άμαχοι πρόσφυγες θα χρησίμευαν ως «ανθρώπινη ασπίδα» για τον στρατό και όπου η ανθρωπιστική βοήθεια θα επέτρεπε στους εκτελεστές να ανακτήσουν τις δυνάμεις τους για να συνεχίσουν το ζοφερό έργο τους – επέλεξαν να καταγγείλουν δημόσια την κατάσταση που επικρατούσε στους προσφυγικούς καταυλισμούς και να εγκαταλείψουν την περιοχή του Κίβου αλλά και τις χρηματοδοτήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Με τον ευθύ λόγο τους και τις αντισυμβατικές πράξεις τους, οι ΓΧΣ έρχονται για ακόμη μια φορά να ταράξουν μια κατεστημένη συμπεριφορά (political correct) των ανθρωπιστικών οργανώσεων προσπαθώντας να εκτελέσουν την αποστολή τους χωρίς να απολέσουν τις βασικές τους αξίες όπως αυτή της ουσιαστικής ανεξαρτησίας.
