Connect with us

THINK SOCIAL

Είσαι γυναίκα; Παντρέψου για να μη χάσεις την αξία σου

[dropcap size=big]Σ[/dropcap]εξισμός: μια λέξη χιλιοπαιγμένη, στα όρια της καραμέλας. Χρησιμοποιείται συχνά, οπουδήποτε, για οποιονδήποτε. Έχει όμως αιτία η υπερβολική επανάληψη της;


 

Αφορμή για αυτό το κείμενο στάθηκε ένα περιστατικό που έφτασε στα αυτιά μου και αφορά στην ελαφρώς (που λέει ο λόγος) συντηρητική ελληνική επαρχία. Τι συνέβη ακριβώς; Οι γονείς ενός μικρού, πολύ μικρού κοριτσιού, επιθυμούν μανιωδώς να διακόψουν τη σχολική του φοίτηση, ώστε εκείνο να δουλέψει στα χωράφια.

Ο λόγος; Όχι για να δώσει μια παραπάνω χείρα βοηθείας, όπως ίσως να φαντάστηκες φίλε αναγνώστη, αλλά για κάτι ολοκληρωτικά διαφορετικό – και ενοχλητικό.

Αυτό, είναι ο φόβος για την «αλληλεπίδραση» της μικρής με τα αγόρια του σχολείου.

Μιλώντας για αλληλεπίδραση, εννοώ φυσικά την σεξουαλική αλληλεπίδραση, καθώς η παρθενιά της όπως φαίνεται αποτελεί για εκείνους πράγμα ιερό. Ιερό όμως για το «ξεπούλημα» της.

Τι εννοώ με τη λέξη ξεπούλημα· η παρθενιά της εκτιμούν ότι δεν πρέπει να χαθεί όχι για κάποιον διεστραμμένα ηθικό λόγο, αλλά γιατί ειδάλλως δε θα βρεθεί κάποιος γαμπρός να την πάρει.

Εν ολίγοις, όχι απλά αντιμετωπίζουν την κόρη τους σαν ένα άβουλο και κατώτερο ον, αλλά τη βλέπουν ως αντικείμενο: ένα αντικείμενο που ως παρθένο έχει μια συγκεκριμένη αξία, που αν τη χάσει χανόμαστε. Για αυτό, χωράφι, στέρηση του δικαιώματος στη μόρφωση, αποκλεισμός από την παιδεία, έπειτα προξενιό, γάμος, παιδιά και πάει λέγοντας.

Ζωή; Καμία. Ελευθερία; Μηδέν. Θα συνέβαινε το ίδιο αν η κόρη ήταν αγόρι; Αμφιβάλλω.

Και δεν είναι μόνο ζήτημα επαρχίας, μη γελιόμαστε. Πόσοι γονείς μπολιάζουν τις κόρες τους με το σεξιστικό μικρόβιο που ουρλιάζει καθημερινά στο μυαλό τους: “είσαι γυναίκα, ο σκοπός σου είναι να παντρευτείς, να φέρεις τα παιδιά του άντρα σου στον κόσμο, και να τα μεγαλώσεις”.

Πόση δουλοπρέπεια, πόση υποτέλεια κρύβονται σε τέτοιες νοοτροπίες. Έτσι, απρόσκοπτα και βίαια, τα στερεότυπα και οι σκοταδιστικές προκαταλήψεις κόβουν τα φτερά και τις φιλοδοξίες των κοριτσιών, καθιστώντας τες έρμαια εκμετάλλευσης.

Το χειρότερο; Πως η πλύση εγκεφάλου από την οπισθοδρομική κοινωνία είναι τόσο έντονη, που υπάρχουν περιπτώσεις όπου οι ίδιες οι κοπέλες σχεδόν αυτοβούλως από ένα σημείο και έπειτα πράττουν ως κατώτερες των ανδρών. Οι λέξεις καριέρα, εργασία, επαγγελματική ανάπτυξη, διασκέδαση, ανεμελιά, ισότητα, τους είναι άγνωστες.

Θα μου πεις, πιάστηκες τώρα από ένα μεμονωμένο περιστατικό, για να καταδείξεις λανθασμένα έναν γενικότερο σεξισμό. Κι όμως, αναλογήσου: πόσα τέτοια μικρά περιστατικά βλέπεις στην καθημερινότητα σου, αλλά ίσως περνούν απαρατήρητα;

Και μια μικρή πολιτική παρένθεση, γιατί όσο και να θέλω να το αποφύγω με κατατρώει: το γεγονός ότι η Ζωή Κωνσταντοπούλου είναι γυναίκα, δε συμβάλλει στην κατακραυγή εναντίον της και τη στοχοποίηση της; Η εικόνα μιας γυναίκας Προέδρου της Βουλής, που μάλιστα ακολουθεί τους κανόνες και δεν αποτελεί πιόνι των βουλευτών, ούσα δυναμική και με πυγμή, είναι παράταιρη στα μάτια πολλών. Αν στη θέση της, ακόμη και με την ίδια ακριβώς –εριστική για κάποιους, ακριβοδίκαιη για άλλους- συμπεριφορά  βρισκόταν άνδρας, θεωρώ πως δε θα υπήρχε ανάλογος ντόρος.

Όσο και να μη θέλουμε να το πιστέψουμε, ζούμε σε μια βαθιά σεξιστική κοινωνία. Μια κοινωνία στην οποία οι πατριαρχικές αντιλήψεις δίνουν και παίρνουν, ακόμη και αν έχουν αμβλυνθεί σε σχέση με παλαιότερα, όπου αν και στις ασπρόμαυρες ταινίες οι εποχές φαντάζουν ρομαντικές και αθώες, ήταν ακραία ανελεύθερες και κομφορμιστικές.

Για να παρέλθει φυσικά η κοινωνία σε αυτή τη σκοταδιστική κατάσταση καθοριστικό ρόλο έπαιξε η θρησκεία –και κατ’επέκτασιν η εκκλησία, κατά την οποία η γυναίκα πρέπει να υποτάσσεται στον άνδρα. Αλλά αν πιάσουμε την εκκλησία και τους απαρχαιωμένους, αναχρονιστικούς και τραγελαφικούς περιορισμούς της, δε θα σταματήσουμε ποτέ.

Για να προλάβω ανάλογες αντιδράσεις· είναι δεδομένο πως υπάρχει σεξισμός και ενάντια στον άνδρα. Απλά, το γεγονός που με προέτρεψε να γράψω το συγκεκριμένο κείμενο, αφορά στην αντίληψη του μισογυνισμού.

Σημασία όμως έχει τι συμβαίνει από εδώ και πέρα. Γινόμαστε μέρος αυτού του σεξιστικού ανηλεούς πανηγυριού, που μας μεταφέρει αδήριτα στον Μεσαίωνα, ή πραγματοποιούμε ατομικά την αλλαγή; Προφανώς το δεύτερο. Η ισότητα, είτε από την αντρική είτε από τη γυναικεία πλευρά, πρέπει να προωθείται με κάθε ευκαιρία, σε κάθε περίπτωση, ακόμη και αν η αφορμή είναι αμελητέα.

Ζούμε στο 2015. Ας ανταποκριθούμε επιτέλους στη χρονολογία που αναγράφεται.