Connect with us

ANTI / VIRUS

Κούρεμα καταθέσεων και πολιτιστικά γονίδια

του Ιωσήφ Χαλαβαζή

του Ιωσήφ Χαλαβαζή

Αυτές τις μέρες τα ΜΜΕ μας έφεραν αντιμέτωπους με όρους που μόνο όσοι σπούδασαν Οικονομικά τους καταλαβαίνουν.

Και κάπως έτσι οι συζητήσεις κινούνταν γύρω από το θέμα της ύφεσης. Μέσα από την επικοινωνία ανέπτυξα μια διαφορετική οπτική για τον μεγαλύτερο φόβο των Ελλήνων, το κούρεμα καταθέσεων. Όσες φυσικά έμειναν…

Οι περισσότεροι Έλληνες πάσχουν από αυτό που λέμε «κατοχικό σύνδρομο», μια μανιακή τάση για δημιουργία και διαχείριση αποθεματικών με σκοπό να χρησιμοποιηθούν σε μια κρίσιμη στιγμή. Αυτό πιστεύαμε πως συνέβαινε μόνο στα νοικοκυριά των μεγαλύτερων και μάλιστα στο θέμα των βασικών αγαθών.

Παρατήρησα πως αυτό το πολιτιστικό γονιδίωμα έχει μεταβιβαστεί και στις νεότερες γενιές αλλά μεταλλαγμένο. Το κατοχικό σύνδρομο όπως φανταζόμαστε εμφανίζεται στις γενιές που έχουν μνήμες από τον Β” Παγκόσμιο Πόλεμο μιας και οι ελλείψεις σε αγαθά τότε, ιδιαίτερα στα αστικά κέντρα, ήταν τρομαχτικές.

Ακολουθώντας την πορεία του βλέπουμε πως οι γονείς «φορείς» το περνούν στα παιδιά τους όπου και αυτά με την σειρά τους δημιουργούν μια τρίτη γενιά με το ίδιο σύνδρομο.

Όλα καλά καθώς αυτό είναι μια οργανωτική τάση που απέκτησε ο λαός μας. Όμως επικεντρώνεται μόνο στα βασικά αγαθά;

banken-politik-erpresst

Η απάντηση ήρθε μέσα από την συζήτηση και την παρατήρηση. Για τους περισσότερους συμπολίτες μας η παραμονή στην Ευρωζώνη είναι αδιαπραγμάτευτη. Με κάθε κόστος;

Αν και το όχι κατάφερε να κερδίσει στο Δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου τα σχόλια για τους υποστηρικτές της εξόδου από την Ευρωζώνη και την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα είναι από αρνητικά ως απειλές κατά της ζωής και μετεμφυλιακές νευρώσεις. Με άλλα λόγια η πλειοψηφία των πολιτών προτιμά να πεινάσει για πολλά χρόνια αλλά να έχει ευρώ με δεδομένη την ανασφάλεια και την ύφεση παρά να περάσει αρκετά δύσκολα για μια συγκεκριμένη περίοδο και να ρισκάρει την ανάκαμψη μέσα από μια εθνικοποιήμενη οικονομία.

Με δεδομένο ότι μένουμε στο ευρώ θα πρέπει να δούμε πως μπορεί να διαχειριστεί το θέμα του χρέους. Αρχικά θεωρώ λάθος ότι η ελληνική κυβέρνηση επέλεξε να ανακεφαλαιοποιήσει αρκετές φορές τις τράπεζες και να κάνει ένα καθαρά τραπεζικό χρέος δημόσιο. Πάραυτα, συνεχίζοντας την ανάλυση εξετάζουμε πως μπορεί να αποπληρωθεί το υπάρχον χρέος.

Για την εξεύρεση κεφαλαίου το ελληνικό κράτος καλείται να κάνει «αναγκαίες μεταρρυθμίσεις» όπως ζητούν οι επενδυτές. Μερικές από αυτές οδηγούν στην κοινωνική ισότητα και δικαιοσύνη ενώ οι περισσότερες σε ένα απορυθμισμένο οικονομικό σύστημα ακραίου νεοφιλελευθερισμού με υψηλή φορολογία, δίχως κοινωνικές παροχές και δημόσιες υπηρεσίες. Όλα αυτά τα «σερβίρουν» σε ένα πακέτο που το ονομάζουν Μνημόνιο και μας εξασφαλίζουν εκ νέου δάνεια για την αποπληρωμή των παλιότερων χρεών μας. Κοινώς μας πουλάνε μελλοντικό χρέος με μια μικρή «αιμοκάθαρση».

Όπως καταλαβαίνουμε το παραπάνω ανακυκλώνει το χρέος και παράλληλα αποδυναμώνει την οικονομία μας καθώς με κάθε νέα «στήριξη» ξεπουλάμε παραγωγικές μονάδες που ανήκουν στο δημόσιο με το πρόσχημα της κρατικής συρρίκνωσης. Φυσικά οι νεοέλληνες δεν έχουν πρόβλημα μιας και θεωρούν πως κάποια στιγμή θα σταματήσει, αλλά η λογική λέει πως αυτού του τύπου «αφαίμαξη» θα έχει αφήσει πίσω ένα αποστραγγισμένο «σώμα» που μόνο στο θάνατο θα μπορεί να οδηγηθεί δίχως «ζωτικά» υγρά.

Μια άλλη λύση είναι το κούρεμα των καταθέσεων με κοινωνικά κριτήρια. Η κυβέρνηση θεσπίζει ένα νέο αναγκαστικό εσωτερικό δάνειο όπου οι πολύ πλούσιοι πολίτες γίνονται «εταίροι» και αποπληρώνουν τις εξωτερικές ανάγκες σώζοντας την οικονομία και το κράτος. Μην ξεχνάμε πως μόλις το 10% του ελληνικού πληθυσμού ελέγχει το 56% του πλούτου σύμφωνα με στατιστικά δεδομένα. Φυσικά αν θέλουμε να μιλήσουμε και για περισσότερη «δικαιοσύνη» μπορεί και το υπόλοιπο 90%, που ελέγχει μόλις το 44% του πλούτου, να συνεισφέρει αναλογικά πάντα και αυτό με κοινωνικά του κριτήρια. Μια λύση απόλυτα δίκαιη που συμφέρει τους πολλούς (φτωχούς), εξασφαλίζει την διατήρηση του κοινωνικού ιστού και ότι δεν θα χρειαστούμε νέα σκληρά μέτρα από μια νέα εξωτερική στήριξη.

Φυσικά όλο αυτό κολλάει σε 2 πράγματα. Πρώτον τα συγκρουόμενα συμφέροντα των πλουσίων που τους έχουν εξασφαλίσει την φοροδιαφυγή εδώ και πολλά χρόνια και είναι κατά ένα μέρος αιτία της κρίσης και δεύτερο το πολιτιστικό γονίδιο του κατοχικού συνδρόμου. Σκέψου τώρα εσύ αναγνώστη, θα προτιμήσεις άλλη μια αύξηση στην ήδη αυξημένη φορολογία ή να πληρώσεις ένα μικρο μέρος από τις καταθέσεις σου μία και μοναδική φορά; Είμαι σίγουρος πως τώρα ίσως σκέφτεσαι λίγο πιο λογικά καθώς έχεις διαβάσει την παραπάνω ανάλυση αλλά οι περισσότεροι θα προτιμήσουν τα «νέα μέτρα».

Αυτό οφείλεται στο ότι οι καταθέσεις εκλαμβάνονται ως ένα ακόμα αποθεματικό, και μάλιστα «ιερό», καθώς υπάρχουν για κάποιο σκοπό και είναι προϊόν σκληρής δουλειάς. Να όμως που η κρίση έχει φτάσει και οι περισσότεροι Έλληνες από το 2009 και μετά τραβάνε λεφτά από τις καταθέσεις για να καταφέρουν να τα βγάλουν πέρα γιατί είναι ή άνεργοι ή χρεωμένοι ή θύματα των περικοπών. Το πολιτιστικό όμως γονίδιο καθορίζει την συμπεριφορά,τον τρόπο σκέψης και δράσης και οι περισσότεροι προτιμούν ακόμα και σήμερα να γίνεται μια έμμεση περικοπή καταθέσεων από την υπερφορολόγηση των απλών πολιτών παρά μια άμεση και συντονισμένη που θα επιφέρει μόνιμη επίλυση.

Είμαστε στο εξελικτικό μονοπάτι. Η φυσική επιλογή καθορίζει το μέλλον μας. Εξελίσσουμε για άλλη μια φορά τα πολιτιστικά μας γονίδια και προσαρμοζόμαστε ή παραμένουμε σταθεροί μέχρι να μην μπορούμε να ανταποκριθούμε στις νέες συνθήκες και να εξαλειφθούμε;

ANTI / VIRUS

Το τέλος της ελπίδας

Του Ιωσήφ Χαλαβαζή

Η Ελπίδα έσβησε και ένας νέος Μεσαίωνας ξεκίνησε.

Είναι η εποχή της ματαιότητας. Η εποχή όπου κάθε μας πράξη ισοδυναμεί με το τίποτα. Μια εποχή που υπόσχεται προσωπική εξέλιξη καθώς το μόνο που έμεινε για να πολεμάμε είναι η ατομικότητα μας.

Σκληρό αλλά πραγματικό. Η εποχή της γιορτής και της ανεμελιάς τερματίστηκε το 2009. Ήταν η εποχή που κάναμε τα περισσότερα λάθη επικαλούμενοι την ανωριμότητα όντας τελικά το αντίθετο. Η συνέχεια ήταν τα μνημονιακά χρόνια.

Από το 2009 έως το 2015 ήταν μια εποχή σκληρών αλλαγών. Μέσα από την λιτότητα έπρεπε να επαναπροσδιορίσουμε όλη μας τη στάση προς τη ζωή. Οι περισσότεροι διαμαρτυρήθηκαν γιατί έβλεπαν πως έχαναν υλικά αγαθά. Για κάποιους άλλους αυτό που ονομαζόταν κρίση δεν ήταν μονάχα οικονομική αλλά και αξίων. Ήταν η πολιτισμική μας χρεοκοπία καθώς είχαμε αποτύχει σαν ηθικές οντότητες. Ζούσαμε για την ηδονή, που είναι και αυτή σαφώς μια στάση ζωής, χωρίς όμως κάποια ουσία και εξέλιξη.

Αυτοί οι λίγοι που ήταν στην πραγματικότητα οραματιστές μιας ουτοπικής νέας Ελληνικής κοινωνίας πίστεψαν πως μέσα από την κρίση ο απλός λαός θα μπορούσε να οδηγηθεί κάπου. Πίστευαν πως η έλλειψη υλικών αγαγών θα μπορούσε να είναι η δυναμική που χρειαζόταν η κοινωνία για να επαναπροσδιορίσει τις αξίες και τα ιδανικά της. Η αλήθεια είναι πως προσπάθησαν αλλά το πείραμα απέτυχε διότι εξαντλήθηκαν οι μελλοντικές επιλογές.

Σε πολιτικό επίπεδο πλέον είμαστε χρεοκοπημένοι. Κανένας απολύτως δεν μπορεί να εμπνεύσει την αλλαγή. Οι μεσσίες απογυμνώθηκαν και αποκαλύφθηκε η σαθρότητα τους. Και όσοι δεν ήταν μεσσίες ήταν απλά ανάξιοι ή γελοίοι και το επιβεβαίωσαν μέσα από τις πράξεις τους.

Σε κοινωνικό επίπεδο προσαρμοστήκαμε και πλέον η κρίση είναι η πραγματικότητα. Σε πολιτιστικό επίπεδο έγινε μια προσπάθεια αλλά ανέκαθεν ο πολιτισμός ήταν πολυτέλεια μπροστά στην επιβίωση και σήμερα σημασία έχει το δεύτερο.

Πλέον η νέα εποχή είναι αυτό που χρειαζόμαστε. Το σημείο μηδέν. Δεν έχει σημασία πόσο καιρό θα διαρκέσει σημασία έχει πως μόνο μέσα από αυτό μπορεί να γεννηθεί ξανά η ανάγκη για αλλαγή. Προς το παρόν η νέα εποχή είναι ο Μεσαίωνας που θα συρρικνώσει τα πάντα γύρω μας σε σημείο αφανισμού. Το στοίχημα είναι η θέληση για ζωή και το φως να αντισταθούν στο αδηφάγο χάος. Όταν όλα φτάσουν στο ναδίρ τους τότε ως φυσική επιλογή θα αναγκαστούν να επανέλθουν σε τροχιά ανάπτυξης. Τότε ο μοραλιστικός μινιμαλισμός δεν θα είναι η απλότητα και η αμεσότητα αλλά η απουσία που θα γεννήσει την ανάγκη για παρουσία.

Continue Reading

ANTI / VIRUS

Roi Mat

Του Ιωσήφ Χαλαβαζή

Όταν κάθε σου κίνηση είναι μάταιη

Η χειρότερη ήττα που μπορείς να δεχτείς σε μια παρτίδα σκάκι είναι όταν ξεμείνεις από κινήσεις για να σώσεις τον βασιλιά σου. Αυτή η συνθήκη ονομάζεται roi mat.

Κάτι τέτοιο λοιπόν φαίνεται πως ζούμε τις τελευταίες μέρες και σε πολιτικό επίπεδο. Οι επερχόμενες εκλογές του Σεπτεμβρίου ύστερα από την παραίτηση της ενωτικής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ είναι ένας μνημονιακός μονόδρομος χωρίς κάποια ουσιαστική ελπίδα.

Έχω ξαναγράψει πως ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ψήφος απόγνωσης. Ότι είχε απομένει από αυτό που ονομάζεται ελπίδα όπλισε το χέρι του ψηφοφόρου τον Ιανουάριο του 2015 για να φέρει στην εξουσία μια νέα δύναμη. Αυτή η δύναμη κατάφερε με μαθηματική ακρίβεια και έκανε τις χειρότερες κινήσεις που θα μπορούσαν να γίνουν σε μια περιρρέουσα και πολύ ασαφή κατάσταση που ονομαζόταν περίοδος διαπραγμάτευσης.

Όλα αυτά φυσικά αποτελούν παρελθόν και σημασία έχει πως θα διαμορφωθεί η πορεία μας από εδώ και πέρα. Οι επερχόμενες εκλογές θα είναι οι πιο μηδενιστικές που έχουν γίνει ποτέ καθώς δεν υπάρχει η πολυτέλεια της εναλλακτικής και αδοκίμαστης επιλογής.

Ας ξεκινήσουμε να δούμε γιατί ζούμε ένα πολιτικό roi mat.

ΣΥΡΙΖΑ: Το κυβερνητικό κόμμα ύστερα από την μνημονιακή τροχιά που επέλεξε δεν διαφέρει σε τίποτα από τα κόμματα που απέρριψε ο κόσμος τον Ιανουάριο του 2015. Στην πραγματικότητα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν νίκησε αλλά το παλιό κατεστημένο έχασε. Η ήττα φυσικά στην προκείμενη περίπτωση ήταν ειρωνική καθώς παρότι το κατεστημένο διαφθοράς και διαπλοκής φαινόταν πως έχασε κατάφερε και κέρδισε μέσα σε μερικές εβδομάδες μια ολόκληρη κυβέρνηση και ένα πολλά υποσχόμενο φρέσκο πρόσωπο, τον Αλέξη Τσίπρα.

ΝΔ: Δεν χρειάζονται λογία για την Νέα Δημοκρατία. Είναι το κόμμα που κρύβεται πίσω απ” όλα τα μεγάλα σκάνδαλα της χωράς με τα στελέχη της να εμπλέκονται σε αναρίθμητες περιπτώσεις κατασπατάλησης δημόσιων πόρων. Μαζί με το ΠΑΣΟΚ συγκροτούν το πολιτικό κατεστημένο αυτής της χώρας και είναι υπεύθυνοι για την κρίση σε οικονομικό και ηθικό επίπεδο.

ΠΑΣΟΚ: Δημιουργώντας ένα πανίσχυρο κομματικό κράτος απαρτιζόμενο από μια νέα κοινωνική τάξη, που δεν έχει κοινά οικονομικά κριτήρια αλλά ρουσφετολογικά, τους πρασινοφρουρούς, το ΠΑΣΟΚ κατάφερε και εδραιώθηκε ως το πολιτικό κατεστημένο της Ελλάδας. Μαζί με την ΝΔ καταφέρανε και αφαίμαξαν μια ολόκληρη χώρα σε μια ωφελιμιστική σταυροφορία που το μόνο που μετρούσε ήταν το προσωπικό κέρδος και η εξουσία.

ΧΑ: Η Χρυσή Αυγή είναι το παρακράτος που απέκτησε πολιτική υπόσταση βαπτισμένο στη ναζιστική ιδεολογία. Είναι μια φατρία ακροδεξιών μαφιόζων που συνεργάζονται ακόμα και σήμερα πολύ στενά με το πολιτικό κατεστημένο. Αποτελούν ψήφο αγανάκτησης για αρκετούς Έλληνες καθώς θεωρούν πως η ρητορική μίσους θα επεκταθεί πέρα από τους ξένους, τους αριστερούς και τους ομοφυλόφιλους και στο πολιτικό κατεστημένο που είναι υπαίτιο για την φτώχεια τους. Από την άλλη πλευρά η ανάγκη της Χρυσής Αυγής για επέκταση των εγκληματικών δραστηριοτήτων, την οδήγησε στο να στηρίξει το αντιμνημονιακό μέτωπο και να πάρει περισσότερη νομιμοποίηση μέσα από τις εκλογές και να σταθεροποιηθεί στα μάτια της κοινής γνώμης.

Το Ποτάμι: Μια νεοφιλελεύθερη συμμαχία που έχει ως μόνο σκοπό να στηρίξει το πολύ μεγάλο κεφάλαιο αυτής της χωράς. Βασισμένη στην γλώσσα της πολιτικής ορθότητας, τον φιλοευρωπαϊσμό, τη σταθερότητα και τα μνημόνια αποτελεί μια εναλλακτική πρόταση στην απόρριψη των πολιτικών μεσαζόντων του κατεστημένου και στην εδραίωση μιας νέας συνθήκης διαφθοράς. Το Ποτάμι αναζητά θέση σε κάθε κυβέρνηση για την εκπλήρωση των συμφερόντων που εκροσωπεί.

ΚΚΕ: Το ΚΚΕ παραμένει ένα αμετάβλητο πολιτικό κόμμα κατά των μνημονίων, του καπιταλισμού, της ΕΕ και κάθε συνεργασίας. Θεωρεί πως μονόδρομος είναι η ρήξη και πιστεύει σε ένα πρόγραμμα. Πάσχει από δογματισμό που το καθιστά αδύνατο συνομιλητή και συνέταιρο.

ΑΝΕΛ: Κυβερνητικός εταίρος του ΣΥΡΙΖΑ. Μια απαλότερη μορφή της ακροδεξιάς ΧΑ με πατριωτικούς τόνους και αποχρώσεις ωφελιμισμού. Οι ΑΝΕΛ στοχεύουν στο να γίνονται κυβερνητικοί εταίροι για την κατάκτηση αξιωμάτων που βρίσκονται κοντά στα κρατικά χρήματα. Είναι συντηρητικοί και ξενοφοβικοί ενώ εύκολα γίνονται πολιτικό υποχείριο αν υπάρχουν οικονομικές απολαβές.

ΛΑΕ: Το πιο νέο κόμμα με επικεφαλής τον Παναγιώτη Λαφαζάνη που δείχνει την πιο ασφαλή λύση ανάμεσα στις άλλες. Πάραυτα πάσχει από έλλειψη οργάνωσης, σχεδίου και συνεννόησης. Αν και συνεχώς αυξάνει την δυναμική του σαν κόμμα, η Λαϊκή Ενότητα, με πρόσωπα του ΣΥΡΙΖΑ να εισέρχονται σε αυτό και αρκετές συνεργασίες στα σκαριά είναι αμφίβολο αν θα καταφέρει να ανταποκριθεί στις προσδοκίες και τους στόχους του. Ο αντιμνημονιακός σχεδιασμός του χρειάζεται μεγάλη ακρίβεια κινήσεων και μηδενικά λάθη κάτι που η κατακερματισμένη Αριστερά της χωράς έχει αποδείξει πως δεν μπορεί να κάνει καθώς υπάρχει πάντα η ιδεολογική σύγκρουση και ο φθόνος του ηγέτη.

Ένωση Κεντρώων: Ένα κόμμα που θα αναλάβει τον ρόλο που είχαν ο ΛΑΟΣ, η ΔΗΜΑΡ και οι ΑΝΕΛ. Είναι η πολιτική σχεδία για τις προεργασίες που θα οδηγήσουν στο μνημόνιο 4. Ο ιδανικός πολιτικός εταίρος χωρίς βούληση που συμφωνεί πάντα γιατί πιστεύει ότι βοηθά ή ότι είναι πολύ μικρός για να αντιδράσει. Η cult φιγούρα του Βασίλη Λεβέντη προσδίδει έναν κωμικό ρόλο που αρκετοί ψηφοφόροι τον προτιμούν ως ασφαλή λύση.

«I look inside myself and see my heart is black
I see my red door and I must have it painted black
Maybe then I’ll fade away and not have to face the facts
It’s not easy facing up when your whole world is black»

Paint It Black – Rolling Stones

Continue Reading

ANTI / VIRUS

Το μέλλον της πολιτικής σκηνής στην Ελλάδα

Του Ιωσήφ Χαλαβαζή

Τα λάθη της Κυβέρνησης και τι θα δούμε

Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, το πολλά υποσχόμενο αντιμνημονιακό μέτωπο, έχει περισσότερα κοινά τελικά με την υπηρεσιακή τεχνοκρατική κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου που σχηματίστηκε τον Νοέμβριο του 2011 με μοναδικό στόχο την υπογραφή του δεύτερου μνημονίου.

Το έργο που αφήνει πίσω του ο Αλέξης Τσίπρας είναι: μια αποτυχημένη διαπραγμάτευση με τους εταίρους που επισφραγίζεται με Μνημόνιο 3, την εξαπάτηση του λαού που εναπόθεσε κάθε ελπίδα στο καινούργιο, τον εκ νέου κατακερματισμό της Αριστεράς, την Πασοκοποίηση ενός κατά βάση αντιμνημονιακού μετώπου, την προσπάθεια επαναφοράς του κομματικοί κράτους και την απόδειξη πως ο Αντρέας Παπανδρέου πέθανε άλλα το πνεύμα του στοιχειώνει ακόμα την πολιτική ζωή αυτής της χώρας.

Από εκεί που χτίστηκε η φούσκα του ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται πως θα μπουν και οι τίτλοι τέλους. Σήμερα διαβάζουμε πως η 80η Διεθνής Έκθεση της Θεσσαλονίκης, εκεί όπου πέρσι ο Αλέξης Τσίπρας ανακοίνωνε το προεκλογικό του Πρόγραμμα, θα ξεκινήσει με συλλαλητήρια κατά της κυβέρνησης. Ο λαός είναι έτοιμος να αποδοκιμάσει τους πολιτικούς που ξεκίνησαν με το σύνθημα «Η Ελπίδα έρχεται» και κατέληξαν να υπογράφουν την σκληρότερη δανειακή σύμβαση που έχει έρθει ποτέ στην Ελλάδα και το ολοκληρωτικό ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας.

Ο γελαστός Αλέξης τζογάρισε στο όνειρο και ήταν έτοιμος για όλα, όμως για κάποιο λόγο συμβιβαστικέ με την μετριότητα. Τόλμησε να προχωρήσει σε ένα ασαφές δημοψήφισμα τρίζοντας τα δόντια στην Ευρώπη και κατάφερε μέσα σε ελάχιστο χρόνο να πάρει μια δεύτερη λαϊκή εντολή. Φυσικά αυτή η «δημιουργική ασάφεια» στο δημοψήφισμα ήταν ένα τρικ για να εξασφαλίσει πως ακόμα και αν το αποτέλεσμα ήταν ΟΧΙ στη συμφωνία η υπογραφή θα ερχόταν με πρόσχημα πως ποτέ δεν μίλησε για μετάβαση στο εθνικό νόμισμα.

Αρκετά παρατραβηγμένα ερωτήματα μπορούν να γεννηθούν. Η κυβέρνηση ήθελα πραγματικά να κυβερνήσει ή απλά αποτέλεσε μια καλοστημένη απάτη για την υφαρπαγή των ψήφων και την συνέχιση της αποικιοκρατικής πολιτικής στην Ελλάδα; Και αν ισχύει κάτι τέτοιο πόσους από το κόμμα κορόιδεψε αυτή η κλειστή εντεταλμένη κάστα και τι ανταλλάγματα έλαβε από την Ευρώπη και τους τραπεζίτες;

Φυσικά απάντηση δεν πρόκειται να λάβουμε σε κάτι τέτοιο καθώς ο Αλέξης Τσίπρας απέδειξε πως είναι ένας εξαιρετικός δημαγωγός που λατρεύει τον Αντρέα Παπανδρέου και πως αντιγράφει πέρα από τα επικοινωνιακά του τεχνάσματα και την πολιτική του. Οι τίτλοι τέλους για τον νεότερο Πρωθυπουργό έπεσαν.

Ποιο το μέλλον της πολιτικής σκηνής;

Αν και ακόμα είναι πολύ νωρίς για να μπορεί να μιλά κάποιος με βεβαιότητα φαίνεται πως θα δούμε πολύ σύντομα νέες πολιτικές δυνάμεις στο κοινοβούλιο.

Κατά τις εκτιμήσεις μου για πρώτη φορά ο γραφικός Βασίλης Λεβέντης είναι πιο κοντά από ποτέ να γίνει βουλευτής και όπως ο ίδιος αποζητά κυβερνητικός εταίρος. Το κόμμα του Ένωση Κεντρώων θα αποτελέσει πολιτικό καταφύγιο για τους δυσαρεστημένους που δεν θέλουν να ψηφίσουν τις «δοκιμασμένες» δυνάμεις. Έτσι αρκετοί πολίτες χωρίς να έχουν διαβάσει τι πραγματικά πρεσβεύει και ποιο το παρελθόν του (πέρα του τηλεοπτικού τρολαρισματος) θα δουν μια ουδέτερη εναλλακτική λύση σε ένα γνώριμο και μη τεσταρισμένο πρόσωπο. Έτσι ο Λεβέντης θα αναλάβει τον ρόλο του εξισορροπητικού κυβερνητικού εταίρου που είχαν στο παρελθόν, ο ΛΑΟΣ, η ΔΗΜΑΡ με τελευταίους τους ΑΝΕΛ ώστε να προχωρήσουμε στο 4ο Μνημόνιο και στη συνέχεια να ανακυκλωθεί από μια νέα μελλοντική πολιτική δύναμη που θα έχει ρεύμα.

Από την άλλη πλευρά η ακροαριστερή ΑΝΤΑΡΣΥΑ ένα συνονθύλευμα μικρότερων κομμάτων, παρόμοιο με τον ΣΥΡΙΖΑ (παλιότερα Συνασπισμό) θα αποτελέσει το δεύτερο εκλογικό καταφύγιο. Αν και απροετοίμαστοι καθώς δεν έχει ξεκάθαρες θέσεις με ολοκληρωμένα σχέδια και κεντρικό προσανατολισμό σε καίρια ζητήματα η ΑΝΤΑΣΥΑ είναι πολύ πιθανό να μπει για πρώτη φορά και αυτή στη Βουλή αναλαμβάνοντας έναν σκληρό αντιπολιτευτικό ρόλο όμοιο με του Συνασπισμού έως την εποχή Αλαβάνου. Βασικός πυρήνας ψηφοφόρων θα είναι οι νέοι λόγω της ισχυρής παρουσίας των ΕΑΑΚ στα Πανεπιστήμια αλλά και οι δυσαρεστημένοι (που σας διαβεβαιώνω είναι πάρα πολλοί) από την Μνημονική στροφή 180 μοιρών του ΣΥΡΙΖΑ. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αν δεν οργανωθεί σε έναν ενιαίο φορέα είναι καταδικασμένη να κάνει τα ίδια λάθη που έκανε και ο ΣΥΡΙΖΑ καθώς οι πολλές και διαφορετικές φωνές αποδείχτηκε πως δεν παράγουν δημιουργικό διάλογο αλλά εντάσεις και αίτιες διάσπασης.

Τέλος οι «αντιφρονούντες» του ΣΥΡΙΖΑ ενδέχεται να παραμείνουν στο κόμμα προσπαθώντας να αναλάβουν τον ρόλο της εσωκομματικής αντιπολίτευσης και να ξανακάνουν τον ΣΥΡΙΖΑ αντιμνημονιακό ή να προχωρήσουν σε διάσπαση και ίδρυση ενός νέου κόμματος που θα «αγκαλιάζει» όσους επιζητούν εθνικό νόμισμα και μόνιμη επίλυση. Ένα ακόμα σενάριο είναι να ενώσουν τις δυνάμεις τους με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ στοχεύοντας σε μια αντεπίθεση της πραγματικής ενωμένης Αριστεράς. Φυσικά αρκετοί κύκλοι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν θα το δεχτούν καθώς έχουν μια επικριτική στάση προς την «απαλή» αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ που την θεωρούν προδοτική.

Continue Reading

Trending