Connect with us

ANTI / VIRUS

Κούρεμα καταθέσεων και πολιτιστικά γονίδια

του Ιωσήφ Χαλαβαζή

Δημοσιεύτηκε

στις

του Ιωσήφ Χαλαβαζή

Αυτές τις μέρες τα ΜΜΕ μας έφεραν αντιμέτωπους με όρους που μόνο όσοι σπούδασαν Οικονομικά τους καταλαβαίνουν.

Και κάπως έτσι οι συζητήσεις κινούνταν γύρω από το θέμα της ύφεσης. Μέσα από την επικοινωνία ανέπτυξα μια διαφορετική οπτική για τον μεγαλύτερο φόβο των Ελλήνων, το κούρεμα καταθέσεων. Όσες φυσικά έμειναν…

Οι περισσότεροι Έλληνες πάσχουν από αυτό που λέμε “κατοχικό σύνδρομο”, μια μανιακή τάση για δημιουργία και διαχείριση αποθεματικών με σκοπό να χρησιμοποιηθούν σε μια κρίσιμη στιγμή. Αυτό πιστεύαμε πως συνέβαινε μόνο στα νοικοκυριά των μεγαλύτερων και μάλιστα στο θέμα των βασικών αγαθών.

Παρατήρησα πως αυτό το πολιτιστικό γονιδίωμα έχει μεταβιβαστεί και στις νεότερες γενιές αλλά μεταλλαγμένο. Το κατοχικό σύνδρομο όπως φανταζόμαστε εμφανίζεται στις γενιές που έχουν μνήμες από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο μιας και οι ελλείψεις σε αγαθά τότε, ιδιαίτερα στα αστικά κέντρα, ήταν τρομαχτικές.

Ακολουθώντας την πορεία του βλέπουμε πως οι γονείς “φορείς” το περνούν στα παιδιά τους όπου και αυτά με την σειρά τους δημιουργούν μια τρίτη γενιά με το ίδιο σύνδρομο.

Όλα καλά καθώς αυτό είναι μια οργανωτική τάση που απέκτησε ο λαός μας. Όμως επικεντρώνεται μόνο στα βασικά αγαθά;

banken-politik-erpresst

Η απάντηση ήρθε μέσα από την συζήτηση και την παρατήρηση. Για τους περισσότερους συμπολίτες μας η παραμονή στην Ευρωζώνη είναι αδιαπραγμάτευτη. Με κάθε κόστος;

Αν και το όχι κατάφερε να κερδίσει στο Δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου τα σχόλια για τους υποστηρικτές της εξόδου από την Ευρωζώνη και την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα είναι από αρνητικά ως απειλές κατά της ζωής και μετεμφυλιακές νευρώσεις. Με άλλα λόγια η πλειοψηφία των πολιτών προτιμά να πεινάσει για πολλά χρόνια αλλά να έχει ευρώ με δεδομένη την ανασφάλεια και την ύφεση παρά να περάσει αρκετά δύσκολα για μια συγκεκριμένη περίοδο και να ρισκάρει την ανάκαμψη μέσα από μια εθνικοποιήμενη οικονομία.

Με δεδομένο ότι μένουμε στο ευρώ θα πρέπει να δούμε πως μπορεί να διαχειριστεί το θέμα του χρέους. Αρχικά θεωρώ λάθος ότι η ελληνική κυβέρνηση επέλεξε να ανακεφαλαιοποιήσει αρκετές φορές τις τράπεζες και να κάνει ένα καθαρά τραπεζικό χρέος δημόσιο. Πάραυτα, συνεχίζοντας την ανάλυση εξετάζουμε πως μπορεί να αποπληρωθεί το υπάρχον χρέος.

Για την εξεύρεση κεφαλαίου το ελληνικό κράτος καλείται να κάνει “αναγκαίες μεταρρυθμίσεις” όπως ζητούν οι επενδυτές. Μερικές από αυτές οδηγούν στην κοινωνική ισότητα και δικαιοσύνη ενώ οι περισσότερες σε ένα απορυθμισμένο οικονομικό σύστημα ακραίου νεοφιλελευθερισμού με υψηλή φορολογία, δίχως κοινωνικές παροχές και δημόσιες υπηρεσίες. Όλα αυτά τα “σερβίρουν” σε ένα πακέτο που το ονομάζουν Μνημόνιο και μας εξασφαλίζουν εκ νέου δάνεια για την αποπληρωμή των παλιότερων χρεών μας. Κοινώς μας πουλάνε μελλοντικό χρέος με μια μικρή “αιμοκάθαρση”.

Όπως καταλαβαίνουμε το παραπάνω ανακυκλώνει το χρέος και παράλληλα αποδυναμώνει την οικονομία μας καθώς με κάθε νέα “στήριξη” ξεπουλάμε παραγωγικές μονάδες που ανήκουν στο δημόσιο με το πρόσχημα της κρατικής συρρίκνωσης. Φυσικά οι νεοέλληνες δεν έχουν πρόβλημα μιας και θεωρούν πως κάποια στιγμή θα σταματήσει, αλλά η λογική λέει πως αυτού του τύπου “αφαίμαξη” θα έχει αφήσει πίσω ένα αποστραγγισμένο “σώμα” που μόνο στο θάνατο θα μπορεί να οδηγηθεί δίχως “ζωτικά” υγρά.

Μια άλλη λύση είναι το κούρεμα των καταθέσεων με κοινωνικά κριτήρια. Η κυβέρνηση θεσπίζει ένα νέο αναγκαστικό εσωτερικό δάνειο όπου οι πολύ πλούσιοι πολίτες γίνονται “εταίροι” και αποπληρώνουν τις εξωτερικές ανάγκες σώζοντας την οικονομία και το κράτος. Μην ξεχνάμε πως μόλις το 10% του ελληνικού πληθυσμού ελέγχει το 56% του πλούτου σύμφωνα με στατιστικά δεδομένα. Φυσικά αν θέλουμε να μιλήσουμε και για περισσότερη “δικαιοσύνη” μπορεί και το υπόλοιπο 90%, που ελέγχει μόλις το 44% του πλούτου, να συνεισφέρει αναλογικά πάντα και αυτό με κοινωνικά του κριτήρια. Μια λύση απόλυτα δίκαιη που συμφέρει τους πολλούς (φτωχούς), εξασφαλίζει την διατήρηση του κοινωνικού ιστού και ότι δεν θα χρειαστούμε νέα σκληρά μέτρα από μια νέα εξωτερική στήριξη.

Φυσικά όλο αυτό κολλάει σε 2 πράγματα. Πρώτον τα συγκρουόμενα συμφέροντα των πλουσίων που τους έχουν εξασφαλίσει την φοροδιαφυγή εδώ και πολλά χρόνια και είναι κατά ένα μέρος αιτία της κρίσης και δεύτερο το πολιτιστικό γονίδιο του κατοχικού συνδρόμου. Σκέψου τώρα εσύ αναγνώστη, θα προτιμήσεις άλλη μια αύξηση στην ήδη αυξημένη φορολογία ή να πληρώσεις ένα μικρο μέρος από τις καταθέσεις σου μία και μοναδική φορά; Είμαι σίγουρος πως τώρα ίσως σκέφτεσαι λίγο πιο λογικά καθώς έχεις διαβάσει την παραπάνω ανάλυση αλλά οι περισσότεροι θα προτιμήσουν τα “νέα μέτρα”.

Αυτό οφείλεται στο ότι οι καταθέσεις εκλαμβάνονται ως ένα ακόμα αποθεματικό, και μάλιστα “ιερό”, καθώς υπάρχουν για κάποιο σκοπό και είναι προϊόν σκληρής δουλειάς. Να όμως που η κρίση έχει φτάσει και οι περισσότεροι Έλληνες από το 2009 και μετά τραβάνε λεφτά από τις καταθέσεις για να καταφέρουν να τα βγάλουν πέρα γιατί είναι ή άνεργοι ή χρεωμένοι ή θύματα των περικοπών. Το πολιτιστικό όμως γονίδιο καθορίζει την συμπεριφορά,τον τρόπο σκέψης και δράσης και οι περισσότεροι προτιμούν ακόμα και σήμερα να γίνεται μια έμμεση περικοπή καταθέσεων από την υπερφορολόγηση των απλών πολιτών παρά μια άμεση και συντονισμένη που θα επιφέρει μόνιμη επίλυση.

Είμαστε στο εξελικτικό μονοπάτι. Η φυσική επιλογή καθορίζει το μέλλον μας. Εξελίσσουμε για άλλη μια φορά τα πολιτιστικά μας γονίδια και προσαρμοζόμαστε ή παραμένουμε σταθεροί μέχρι να μην μπορούμε να ανταποκριθούμε στις νέες συνθήκες και να εξαλειφθούμε;

Continue Reading
Advertisement

Trending