Τι σημαίνει η νίκη Κάμερον για την Ευρώπη

Του Ηλία Μπαφούνη

Ο Ντέιβιντ Κάμερον πήρε την πολυπόθητη αυτοδυναμία στις βρετανικές εκλογές, οδηγώντας σε παραίτηση τους αντιπάλους του Εντ Μίλιμπαντ, Νικ Κλέγκ και Νάιτζελ Φάρατζ σε παραίτηση. Η επιστροφή του συντηρητικού Βρετανού στο νούμερο 10 της Downing Street έχει μεγάλη σημασία και για τις σχέσεις της Βρετανίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Υπενθυμίζουμε ότι ο Κάμερον είχε βασίσει την προεκλογική του εκστρατεία στην δέσμευση για δημοψήφισμα για παραμονή η όχι στην Ε.Ε μέχρι το 2017, καθώς έβλεπε ότι και ήταν αίτημα πολλών Βρετανών που μάλιστα οδηγούσε στην άνοδο των σκληρών ευρωσκεπτικιστών του Φάρατζ.

Ήδη πριν τις εκλογές οι Βρυξέλλες είχαν ανησυχήσει μπροστά στο ενδεχόμενο ενός δημοψηφίσματος, αλλά είχαν μία ελπίδα ότι μία μετεκλογική συνεργασία είτε με τους φιλελεύθερους είτε με τους εργατικούς θα έφερνε μια ισορροπία στον κυβερνητικό συνασπισμό και θα έκανε τον Κάμερον να το ξανασκεφτεί. Τα πράγματα δεν έρχονται πάντα όπως τα θέλουν η ζωή και οι δημοσκοπήσεις, που έδειχναν τους Tories με τους Εργατικούς να έχουν μικρή διαφορά ψήφων. Το αποτέλεσμα ήταν το απευκταίο για τα κέντρα αποφάσεων στις Βρυξέλλες, καθώς ο Βρετανός πρωθυπουργός πλέον έχει την δύναμη και την λαϊκή εντολή (φράση που είναι της μόδας στην Ελλάδα) να προχωρήσει στην υλοποίηση των δεσμεύσεων του.

Όσον αφορά το δημοψήφισμα καθαυτό δεν πρέπει να τρομάζει τόσο για το πιθανό αποτέλεσμα, καθώς ο αριθμός όσων τάσσονται υπέρ της παραμονής στην Ένωση με τα οφέλη που έχει αυτό, έχει αυξηθεί σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι δεν θα υπάρχει «άγχος» για το τελικό αποτέλεσμα. Άλλωστε και στη Σκωτία οι δημοσκοπήσεις έδειχναν υπεροχή του «ναι» (αποχώρηση από το Ηνωμένο Βασίλειο) με το αποτέλεσμα να είναι το αντίθετο.

Ο Κάμερον ξεκίνησε να χρησιμοποιεί το δημοψήφισμα ως μέσο πίεσης προς τους Ευρωπαίους ηγέτες ώστε να του παραχωρήσουν τις αλλαγές στις Συνθήκες που επιθυμεί και διακηρύσσει τόσα χρόνια. Ωστόσο, το ποιο θα είναι το βασικό ερώτημα στο οποίο θα κληθούν να απαντήσουν οι Βρετανοί παραμένει ακόμα ασαφές, καθώς μέχρι τώρα ήταν απλά μία προεκλογική δέσμευση που όμως ο Κάμερον θα «αναγκαστεί» να προωθήσει. Τα βασικά προβλήματα της Μεγάλης Βρετανίας είναι το μεταναστευτικό λόγω των μεγάλων κυμάτων Ευρωπαίων και μη που μεταναστεύουν κυρίως για λόγους εργασίας στην Βρετανία και δεύτερον η μεγάλη οικονομική συμβολή του Νησιού στον ετήσιο ευρωπαϊκό προϋπολογισμό, καθώς οι Βρετανοί πιστεύουν ότι δεν παίρνουν τίποτα πίσω. Δεν είναι δύσκολο να πετύχει αυτά που θέλει, αρκεί να μην δείξει ότι παραβιάζει μία βασική αρχή της ΕΕ: την ελεύθερη μετακίνηση ανθρώπων.

Η αντίδραση των Ευρωπαίων αξιωματούχων στις απαιτήσεις του Κάμερον μέχρι προχτές ήταν ξεκάθαρη: «Mission Impossible», όπως το έθεσε λυρικά ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Ντόναλντ Τουσκ. Με βάση τα νέα δεδομένα και την πλειοψηφική νίκη του Κάμερον, θα έπρεπε τουλάχιστον να κάτσουν στο ίδιο τραπέζι και να συζητήσουν όλα τα ενδεχόμενα. Αυτή θα ήταν μία λύση ώστε να αποφευχθεί το δημοψήφισμα και οι δύο πλευρές να καταλήξουν σε μία λύση «win-win». Και ο Κάμερον θα πάρει τις αλλαγές που θέλει και η ΕΕ θα αποφύγει ακόμα ένα σκόπελο που θα αναστάτωνε τις αγορές και το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Από την άλλη, ο Κάμερον δεν θέλει να μείνει στην ιστορία σαν ο πρωθυπουργός που έβγαλε την Βρετανία από την ΕΕ και οι Ευρωπαίοι ηγέτες να δουν να χάνεται ένα σημαντικό κομμάτι της Ένωσης. Δεν ακούγεται και δεν γράφεται πολύ, ωστόσο ένα «Brexit» θα είχε αλόγιστες συνέπειες και εννοείται ακόμα μεγαλύτερες από ένα «Grexit».

*Ο Ηλίας Μπαφούνης είναι δημοσιογράφος, απόφοιτος του τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών

- Advertisement -spot_img