Είχα ένα μπάρμπα στο χωριό εκεί ψηλά στα μέρη του Κιλκίς.

Κάθε εκλογές δημοτικές έβαζε υποψηφιότητα για πρόεδρος. Δεν έβγαινε ποτέ.

Ήταν πάντα καλοξυρισμένος, περιποιημένος, με τις κολώνιες του και το καλοσυνάτο βλέμμα του.

Όλοι τον έλεγαν πονηρούλη χωρίς να είναι και τόσο.

Όλοι τον έλεγαν συντηρίκλα χωρίς να είναι και τόσο (φήμες λένε πως είχε κάνει στοματικό στη θεία καπάκι μετά τον τρύγο και η θεία ούρλιαζε σαν τρελή).

Γενικά, δεν δημιουργούσε προβλήματα. Αλλά ούτε τα έλυνε κιόλας!

Για κάποιον ανεξήγητο λόγο δεν τον ψήφιζα ούτε και εγώ. Σαν κάτι μαγικό  να συνέβαινε και το μυαλό μου έφευγε από τον μπάρμπα όταν ήμουν πίσω από το παραβάν.

ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ ένοιωσα και απόψε.

Δήμαρχε, τι μου θύμησες…