Connect with us

ΑΡΘΡΑ

«Επιστήμονες» στο δόλο

του Δημήτρη Πεπελάση

του Δημήτρη Πεπελάση

Στην Ελλάδα, δεν έχουμε ασχοληθεί ιδιαίτερα με τα «Οικονομικά της Ευτυχίας». Θα ήταν χρήσιμο διότι υπάρχουν και πέραν της οικονομίας παράμετροι που καθορίζουν την ευημερία μας όπως είναι η ποιότητα των θεσμών του κράτους και της κοινωνίας.

Τα «Οικονομικά της Ευτυχίας» πρωτοεμφανίζονται στα τέλη της δεκαετίας του 1990 από τον Richard Layard εντούτοις, παρέμειναν ένα σχετικώς αδύναμο ρεύμα οικονομικής σκέψης. Υιοθετήθηκαν από το κρατίδιο του Μπουτάν και αποσπασματικά από ορισμένες χώρες του Ειρηνικού, τη Βρετανία και τη Γαλλία για τον υπολογισμό του «Πραγματικού ΑΕΠ».

Το «ΠΑΕΠ» περιλαμβάνει δείκτες μέτρησης της ευημερίας και των προοπτικών ανάπτυξης που τα συμβατικά οικονομικά παραλείπουν. Μεταξύ άλλων, είναι δείκτες για

  • την παιδεία και τη συμβολή της στην προετοιμασία των επαγγελμάτων του μέλλοντος,
  • για την ταχύτητα και την εμπιστοσύνη στην απονομή της δικαιοσύνης,
  • την προληπτική ιατρική,
  • την αποασυλοποίηση,
  • την προστασία του περιβάλλοντος,
  • τη συλλογικότητα σε δραστηριότητες πολιτισμού,
  • τα διαζύγια,
  • την εγκληματικότητα,
  • τις εισοδηματικές ανισότητες,
  • την κυκλοφοριακή συμφόρηση κ.ά.

Πρόκειται για μια περισσότερο ευαίσθητη, ολιστική και συνάμα πιο ρεαλιστική θεώρηση της οικονομικής ανάπτυξης. Διαφοροποιεί την ιεράρχηση των επενδυτικών προτεραιοτήτων ώστε να αποτιμάται η πολλαπλασιαστική επίπτωση στο μελλοντικό ΑΕΠ και η βέλτιστη διαχείριση κοινωνικών προβλημάτων.

Τέτοιες θεωρήσεις αποκτούν ιδιαίτερη αξία σε περιόδους ταχύτατης φτωχοποίησης όπως αυτή που ζούμε. Πόσο μάλλον όταν η οσμή της θεσμικής σήψης μας κατακλύζει. Το να περικόπτονται δαπάνες προληπτικής ιατρικής είναι άραγε έξυπνη επιλογή σε συνθήκες δημοσιονομικής στενότητας; Για κάποιους είναι, διότι το πολλαπλάσιο κόστος θεραπείας αφορά προϋπολογισμούς επόμενων ετών. Είναι πολλές οι δυνατότητες για ευφυέστερες δημοσιονομικές επιλογές, πιο αποδοτικές και δίκαιες, λιγότερο οδυνηρές που δεν δυναμιτίζουν την εύθραυστη κοινωνική συνοχή.

Τα «Οικονομικά της Ευτυχίας» πρωτοεμφανίζονται στα τέλη της δεκαετίας του 1990 από τον Richard Layard εντούτοις, παρέμειναν ένα σχετικώς αδύναμο ρεύμα οικονομικής σκέψης.

Τα «Οικονομικά της Ευτυχίας» πρωτοεμφανίζονται στα τέλη της δεκαετίας του 1990 από τον Richard Layard εντούτοις, παρέμειναν ένα σχετικώς αδύναμο ρεύμα οικονομικής σκέψης.

Εκτός από την κοντόφθαλμη και δήθεν τεχνοκρατική διάσταση των πραγμάτων, υπάρχει η πολιτική και ασφαλώς η ηθική. Εκεί ανάμεσα είναι που δοκιμάζονται η ποιότητα των θεσμών, και πως αυτή επηρεάζει τις υπηρεσίες προς πολίτη, τον εργαζόμενο, τον άνεργο, τον συνταξιούχο αλλά και τον επενδυτή. Το αίσθημα ασφάλειας, εμπιστοσύνης και αξιοπρέπειας επηρεάζει την ποιότητα ζωής και την προοπτική ανάπτυξης.

Οι δικοί μας δεν κοιτούν ούτε τη στιγμή, ούτε το μέλλον. Επιστρατεύουν γνωστικά πεδία για να χειραγωγήσουν.

Αναφέρομαι στο τραγικό τερτίπι με τις μελλοντικές περικοπές των συντάξεων και τη μείωση του αφορολογήτου και πως αυτά παραπέμπουν στην πιο προωθημένη εκδοχή των «Οικονομικών της Ευτυχίας» που είναι τα «Νευροοικονομικά». Πρόκειται για ανάλυση της ανθρώπινης συμπεριφοράς και πιο συγκεκριμένα των παραμέτρων που επηρεάζουν τις επιλογές μας, αξιοποιώντας, εκτός από τις συμβατικές πειραματικές μεθόδους και τα γνωστικά ευρετικά σχήματα (π.χ. προκαταλήψεις), τα σύγχρονα επιτεύγματα στην απεικόνιση (fMRI) της νευρωνικής δραστηριότητας του εγκεφάλου. Ενώ λοιπόν, η πρόθεση όλων μας είναι η μεγιστοποίηση του κέρδους, στην πράξη αποκλίνουμε. Στον πραγματικό κόσμο, παρεμβαίνουν συναισθήματα, λανθασμένες εντυπώσεις, στοιχεία της προσωπικότητάς, ελπίδες, μνήμες και πολλά ακόμη, ώστε να κάνουμε συχνά ανορθόδοξες επιλογές. Μερικές φορές μάλιστα, οι συναισθηματικές μας αποκρίσεις και οι επιλογές μας είναι προβλέψιμα ανορθόδοξες. Τούτο συμβαίνει και με τα οικονομικά.

Ομιλούμε για μελλοντικά μέτρα. Δεν αμφισβητείται το αδιέξοδο, εξοργίζει όμως το ανήθικο της μεταφοράς του λογαριασμού σε χρόνο που θεωρούν πολιτικώς «βολικό». Ειδικοί, όπως ο κάτοχος Νόμπελ Οικονομικών Daniel Kahneman (δε θυμάμαι άλλον βραβευμένο που να έχει συζητηθεί λιγότερο και να μ έχει γοητεύσει περισσότερο) εξηγούν το αγνοούμενο προφανές ότι δηλαδή, πιο πρόθυμα αναλαμβάνουμε μια μεγαλύτερη μελλοντική δαπάνη από μια που αφορά στο παρόν. Και αντίστροφα, όταν πρόκειται για αγαθό που ποθούμε είμαστε διατεθειμένοι να πληρώσουμε περισσότερο προκειμένου να το αποκτήσουμε αμέσως και ενόσω διαρκεί ο ενθουσιασμός μας. Παρομοίως, είμαστε πιο πρόθυμοι να πιστέψουμε ένα απλοϊκό ψέμα από μια σύνθετη αλήθεια που θα μας κουράσει το νου.

Οι «κυβερνάνθρωποι» λοιπόν, αξιοποιούν με δόλο- τυχοδιωκτικά το γνωστικό περιεχόμενο. Εκμεταλλεύονται το ανθρώπινο παράδοξο και ανεβάζουν διαρκώς τον λογαριασμό, μεταθέτουν για το μέλλον πρόσθετα οδυνηρά, χωρίς να υπολογίζουν την επίπτωση στην κατανάλωση, τις καταθέσεις, τις επενδύσεις. Παίζουν με τον χρόνο και όλοι θα νιώσουμε τις συνέπειες.

Μακάρι και οι βουλευτές.

ΠΗΓΗ: anoixtoparathyro.gr

ΑΡΘΡΑ

#NotATarget

Της Γεωργίας Τρισμπιώτη

Γράφει η Γεωργία Τρισμπιώτη


Παγκόσμια ημέρα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων η χθεσινή και το σύνθημα #NotATarget, γίνεται πιο επίκαιρο από ποτέ.

Το #NotATarget είναι μια κραυγή αγωνίας ενάντια στις επιθέσεις κατά του άμαχου πληθυσμού, οι οποίες δυστυχώς αποτελούν κοινή πρακτική στις εμπόλεμες περιοχές. Είναι μια κραυγή απελπισίας των θυμάτων που βλέπουμε καθημερινά στις οθόνες των τηλεοράσεων μας. Είναι επίσης μια υπενθύμιση του άρθρου 13, του Πρόσθετου Πρωτοκόλλου στις Συμβάσεις της Γενεύης του 1949, ότι ο άμαχος πληθυσμός δεν αποτελεί αντικείμενο επίθεσης σε μια ένοπλη σύρραξη.

Ανέκαθεν οι εμπόλεμες συγκρούσεις έπλητταν τον αθώο άμαχο πληθυσμό, αλλά τα τελευταία χρόνια το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο που διέπει τις συγκρούσεις αγνοείται εντελώς, με αποτέλεσμα τα εμπόλεμα μέρη να μην παίρνουν τα απαραίτητα μέτρα για να αποφύγουν τις απώλειες των αμάχων και το χειρότερο να διεξάγουν πολεμικές επιχειρήσεις υπό καθεστώς πλήρους ατιμωρησίας.

Σε χώρες όπως η Συρία, η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, το Αφγανιστάν και η Υεμένη, αθώοι πολίτες και μη στρατιωτικές υποδομές, όπως νοσοκομεία και σχολεία, γίνονται στόχος αδίστακτων επιθέσεων που καταπατούν κάθε έννοια ανθρωπιστικού δικαίου προκαλώντας απώλειες χιλιάδων ανθρώπινων ζωών ετησίως και τις οποίες εντελώς κυνικά τα εμπόλεμα μέρη βαπτίζουν παράπλευρες απώλειες.

Εργαζόμενοι και εθελοντές ανθρωπιστικών οργανώσεων αποτελούν επίσης στόχο αδιάκριτων επιθέσεων. Μόνο κατά το πρώτο τρίμηνο του 2017, 80 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους από αυτές και 81 έχουν τραυματιστεί διεθνώς. Η βία εναντίον αυτών των εργαζομένων οδηγεί αναπόφευκτα στη μείωση ή την αναστολή των ανθρωπιστικών επιχειρήσεων και θίγει άμεσα τους αμάχους καθώς αποτρέπει εκατομμύρια ανθρώπων να λάβουν βοήθεια που σώζει ζωές.

 

Το Διεθνές Ανθρωπιστικό Δίκαιο ή Δίκαιο του Πολέμου δεν απαγορεύει τις εμπόλεμες συρράξεις (χωρίς να σημαίνει ότι τις ενθαρρύνει) αλλά όπου δεν μπορεί να αποφευχθεί η σύγκρουση, τα εμπόλεμα μέρη οφείλουν να συμμορφωθούν με τους κανόνες και τις αρχές του που επιδιώκουν, αφενός να προστατεύσουν κατά τη διάρκεια μιας ένοπλης σύρραξης τα άτομα που δε μετέχουν στις εχθροπραξίες (άμαχο πληθυσμό, τραυματίες, ασθενείς, αιχμαλώτους, προσωπικό ανθρωπιστικών αποστολών ), αφετέρου να περιορίσουν τα μέσα και τις μεθόδους που θα επιλέξουν τα μέρη που μετέχουν στην ένοπλη σύρραξη, απαγορεύοντας λ.χ. τα χημικά, βιολογικά όπλα, τις νάρκες ή τη λιμοκτονία του άμαχου πληθυσμού κτλ.

Ας μην ξεχνάμε ότι η ανθρωπιστική βοήθεια δεν αποτελεί τη λύση για τις εμπόλεμες συγκρούσεις. Η ανθρωπιστική βοήθεια είναι ελπίδα και ένδειξη αλληλεγγύης προς τους συνανθρώπους μας. Όσοι την χρειάζονται αλλά και όσοι έχουν αναλάβει να την παραδόσουν θα πρέπει να χαίρουν σεβασμού, εκτίμησης και προστασίας.

Continue Reading

ΑΡΘΡΑ

Ένταξε τη γυμναστική στην καθημερινότητα σου. ΑΞΙΖΕΙ !

Άσκηση είναι ένα είδος μυϊκής προσπάθειας με σχεδιασμένη ένταση, διάρκεια και συχνότητα που εντάσσεται στο καθημερινό μας πρόγραμμα με  βασικό σκοπό τη βελτίωση της υγείας μας. Τόσο η σωματική όσο και η ψυχολογική βελτίωση της υγείας μας είναι σπουδαίο κίνητρο για να παραγκωνίσουμε την αναβλητικότητα και να εστιάσουμε στα οφέλη που μας προσφέρει. 

 Σύμφωνα με μια νέα διεθνή επιστημονική έρευνα του πανεπιστημίου του Σίδνεϊ αρκεί μόνο το Σαββατοκύριακο από την απόλυτη αποχή για όσους έχουν βεβαρημένο καθημερινό πρόγραμμα. Συγκεκριμένα οι ειδικοί ερευνητές προτείνουν στους ανθρώπους να γυμνάζονται τουλάχιστον 150′ την εβδομάδα με μέτρια ένταση ή 75′ με μέγιστη ένταση.

Τα άτομα αυτά έχουν σχεδόν τα ίδια οφέλη στην υγεία τους με εκείνους που πραγματοποιούν 30′ καθημερινή άσκηση.

Σε γενικότερο βαθμό, μερικά από τα πολλά οφέλη είναι της σωματικής άσκησης είναι ότι βοηθάει στη μείωση του ποσού της ινσουλίνης που χρειάζεται για τον έλεγχο του σακχάρου του αίματος, αν είστε διαβητικός. Επίσης, αυξάνει την πυκνότητα των συνδέσμων και τενόντων με στόχο να τους κάνει πιο ανθεκτικούς σε ρήξεις και σπασίματα.

Πολύ σημαντικό είναι να τονίσουμε πως μειώνει τον κίνδυνο καρδιαγγειακών παθήσεων ή πρόωρου θανάτου.

Είναι απαραίτητο να τονίσουμε ότι πριν ξεκινήσουμε ν’ ασκούμαστε οφείλουμε να κάνουμε εξετάσεις και να έρθει ο ειδικός-καθηγητής φυσικής αγωγής σε επικοινωνία με τον γιατρό αν υπάρχει κάποιο πρόβλημα υγείας.

Συνοψίζοντας για την απόκτηση των παραπάνω,  αρκούν τα λεπτά που αναφέραμε στην αρχή του άρθρου. Παρόλα αυτά, στην Ευρώπη το μεγαλύτερο ποσοστό του ανθρώπινου πληθυσμού κάνουν καθιστική ζωή και δεν ακολουθούν τη σύσταση αυτή.

Λευκοθέα Καβρουλάκη,
Σύμβουλος ευεξίας και υγείας & Αθλητική Επιστημων
wellnesstime.gr

Continue Reading

ΑΡΘΡΑ

Ουφ, Σωθήκαμε!

της Γεωργίας Τρισμπιώτη

Γράφει η Γεωργία Τρισμπιώτη

Σήμερα γράφεται μια καινούρια σελίδα στην ιστορία της Γαλλίας.

Georgia Trismpioti

Γεωργία Τρισιμπιώτη

…Και αυτό, όχι μόνο επειδή σε λίγες ώρες θα γνωρίζουμε ποιος θα κυβερνήσει τη χώρα -πιθανότητα ο Emmanuel Macron- αλλά γιατί αυτή η προεκλογική καμπάνια έχει τραυματίσει ανεπανόρθωτα τα παραδοσιακά κυρίαρχα πολιτικά κόμματα της χώρας.

Πάντα, μέσα από τις εμπειρίες του πολιτικού σκηνικού της Γαλλίας αντλούνται διδάγματα και μαθήματα για τον υπόλοιπο κόσμο.

Τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου των εκλογών αποκάλυψαν ότι οι πολιτικές και κοινωνικές συνέπειες της παγκοσμιοποίησης – με μια οικονομία που χαρακτηρίζεται από την ταχεία ανάπτυξη του χρηματοπιστωτικού τομέα σε βάρος της πραγματικής οικονομίας και ο παραγκωνισμός εκείνων που συνδέονται με την παραγωγή και την βιομηχανία μεταποίησης αγροτικών προϊόντων – έκριναν το αποτέλεσμα. Η παγκοσμιοποίηση ώθησε μεγάλες γαλλικές βιομηχανίες να προχωρήσουν στην μετεγκατάσταση εργοστασίων τους σε άλλες χώρες με πολύ χαμηλότερους μισθούς. Το αποτέλεσμα ήταν ένα μεγάλο μέρος του γαλλικού πληθυσμού που ζούσε από τον τομέα της μεταποίησης να μένει με «άδεια χέρια» και ουσιαστικά χωρίς μέλλον.

Το δίλημα «ανοιγόμαστε προς τα έξω ή όχι» διαφαίνεται περίφημα μέσα από το ντιμπέιτ μεταξύ Macron και Le Pen σχετικά με ένα εργοστάσιο 200 εργαζομένων στην Αμιένη που σκοπεύει να μετεγκατασθεί στην Πολωνία προκειμένου να μειώσει τα κόστη του. Πρόκειται για τους τομείς εκείνους της οικονομίας που μέχρι χθες εκπροσωπούνταν στα οργανωμένα συνδικάτα και που αποτελούσαν τη βάση των κομμάτων της αριστεράς της οποίας το μέλλον είναι σήμερα αμφίβολο.

Την μεγαλύτερη πολιτική κρίση της ιστορίας τους ζουν τόσο το ιστορικό Σοσιαλιστικό Κόμμα όσο και το Δεξιό Κόμμα των Ρεπουμπλικανών του Φιγιόν. Αυτές και μόνο αυτές οι δυο παραδοσιακές δυνάμεις της Γαλλίας είχαν κατορθώσει να διεκδικούν και να κατέχουν την εξουσία καθ” όλη τη διάρκεια της Πέμπτης Δημοκρατίας, από το 1958. Κατάφεραν μάλιστα να δημιουργήσουν μια οικουμενική κυβέρνηση υπό Προεδρία Μιτεράν με Πρωθυπουργό τον Σιράκ. Άξιον απορίας το πως αυτές οι δυο δυνάμεις αποκλείστηκαν από το δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών! Τώρα το μόνο που απομένει σε κάποιους είναι να συνασπιστούν για να αντιμετωπίσουν το εθνικιστικό εξτρεμισμό της Marine Le Pen, και να ψηφίσουν τον Emmanuel Macron.

Και ποιά είναι αυτή η πολιτικός με την αστραπιαία άνοδο; Ποιος είναι ο κεντρικός άξονας της σκέψης της; Κανείς δεν μπορεί να το ορίσει με σιγουριά. Κάποιοι λένε ότι πρόκειται για μια πολιτικό που προσπαθεί να εισάγει την πραγματικότητα και το ρεαλισμό στο λόγο της και έτσι κερδίζει όλους τους πολίτες που οι όμορφες λέξεις και ιδέες δεν τους αγγίζουν πια, γιατί πολύ απλά δεν αντιπροσωπεύουν την καθημερινότητά τους.

Η πιθανή εκλογή του Macron σήμερα θα είναι μια μεγάλη ανάσα ανακούφισης, αλλά το «Ουφ Σωθήκαμε» δεν αρκεί για να κυβερνήσει. Η επόμενη μέρα θα είναι δύσκολη, γιατί οι κοινωνικές δυνάμεις του χθες έχουν παύσει να είναι οι κοινωνικές δυνάμεις του αύριο. Και το σημαντικότερο; Πόση αλληλεγγύη θα μπορέσει να επιβάλλει το κράτος ώστε να μπορέσει να ικανοποιήσει όλους εκείνους που πλήττονται από την παγκοσμιοποίηση;

Αξίζει να παρατηρήσουμε τα κοινά στοιχεία στο λόγο της ακροδεξιάς και της ακροαριστεράς.

Η ακροαριστερά επέκρινε σφοδρά το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Η Marin Le Pen αμφισβήτησε δριμύτατα την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ. Ο Jean-Luc Mélenchon, υποσχέθηκε μεγαλύτερη προστασία και δήλωσε έτοιμος να απομακρυνθεί από μια Ευρώπη αποξενωμένη από τους πολίτες της. Τα επιχειρήματά τους βρήκαν εύφορο έδαφος λόγω της ευρωπαϊκής κρίσης, της ανεργίας των νέων και της μαζικής μετανάστευσης. Αυτά όμως τα ίδια επιχειρήματα δείχνουν την επείγουσα ανάγκη που πρέπει να αντιμετωπίσει ο νέος Πρόεδρος της Γαλλίας: δημιουργία νέων δημόσιων πολιτικών!

Αυτό που έρχεται είναι μια διαδικασία αλλαγής και προσαρμογής μακροχρόνιας και πολύπλοκης. Οι μεσαίες τάξεις βλέπουν ότι τα παιδιά τους δεν θα έχουν μια καλύτερη επαγγελματική σταδιοδρομία από ότι είχαν οι γονείς τους. Μέχρι χθες πίστευαν ότι τα παιδιά και τα εγγόνια τους θα ζούσαν σε ένα καλύτερο κόσμο. Αλλά συμβαίνει το αντίθετο. Αυτό συνέβη στις ΗΠΑ αλλά και στις προηγμένες χώρες της Ευρώπης. Αυτό είναι άλλωστε και το πραγματικό δίλημμα. Πώς θα είναι η ζωή σε ένα όλο και περισσότερο παγκοσμιοποιημένο κόσμο; Και πώς οι κοινωνίες θα είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν αυτές τις αναπόφευκτες αλλαγές που θα τις οδηγήσουν σε νέες μορφές αξιολόγησης ώστε να διαπιστωθεί αν ζούμε τελικά σε έναν καλύτερο κόσμο;

Οι Ευρωπαίοι Σοσιαλιστές γνωρίζουν καλά πλέον ότι έφτασε ο καιρός για μια περίοδο βαθιάς περισυλλογής, όπου οι απαντήσεις του 20ου αιώνα, που συνδέονται με την επιδίωξη της κοινωνικής δικαιοσύνης, της πλουραλιστικής δημοκρατίας και της προώθησης της κοινωνικής συνοχής δεν επαρκούν πλέον.

Μπαίνουμε σε ένα νέο κόσμο και όπως συμβαίνει συχνά στην ιστορία, η Γαλλία αποτελεί και πάλι το σημείο αναφοράς για να μπορέσουμε να διδαχτούμε και να βγάλουμε τα δικά μας συμπεράσματα.

Continue Reading

Trending